Prickles On Face の小説・ストーリー

Sa kasamaang palad, siya ay ipinanganak na madaming galos sa mukha. Ang mga kumpol ng pekas ay makikita sa buong mukha niya, na ang mga taong may trypophobia ay kikilabutan sa buong katawan pag nakita nila ang kanyang mukha. Nagpakonsulta na siya sa hindi mabilang na mga doktor, at gumamit na rin siya ng Bounty Acne Cream ng Rockefeller Group, ngunit walang resulta. Sa kanyang sorpresa, nalutas kaagad ang kanyang problema pagkatapos gamitin ang Lush Acne Cream ng Lush Cosmetics.

Pagdating nila, bahagyang nagising si Kate. Agad siyang sinuri ng doktor. Walang nakitang burn injuries. Pero ang mukha niya ay punong-puno ng rashes, halo pa ng itim at abo mula sa usok, kaya mas lalong mukhang malala ang kalagayan niya. Dahan-dahang pinunasan ng doktor ang mukha niya at nagsalita, “This looks like an allergic reaction. Even the fainting is probably caused by an allergy.”

simula ko na sa unang facial wash. "Are you cold?" tanong niya. Umiling ako. "No, not really." Nagbanlaw ako ng mukha at kinuha ang susunod na serum. "Because you're not wearing a bra, and kitang-kita ko how perky your breasts are from here," hirit niya. Ramdam ko ang biglang pag-akyat ng dugo sa mukha ko. "Why do you like making me shy?" asar kong tanong habang lumalabas sa frame para magbanlaw ulit.

“So, kung may gawin ka mang masama you should be proud of it?” Nakangiting binalingin ko si Betty at tinanggal ang salamin niya at bahagyang inayos ko ang buhok na tumatabing sa oily at dry face niya na may mga mapupulang pimples at ilang fading pimple marks, “Yes, Betty. That’s basically how it is.”

Tanong nalang niya sa katabi nang sa ganoon ay matuon sa ibang bagay ang kanyang atensyon. “Look who’s talking about not missing me then proceeded to ask me things like that. I miss you too baby.” Pang aasar ulit ni Klent habang tumatawa. Sinabayan pa niya ito ng mahinang pag kurot sa pisngi ni Priscilla na ikina irita naman ng huli. “Ugh. Can you stop doing that.” Maarteng sagot ni Priscilla na mukhang nagsisimula ng mainis. She hates people who’s touching her face without permission.

Sumisikat na ang araw, at humihilik na ngayon ang dalawang babae sa sarili nilang kama. Pagkapasok ko sa banyo, bumuntong-hininga ako, natutuwa akong hindi ko sila ginising. Itinago ko ang mukha nito simula kagabi. Napatingin ako sa salamin na nasa harapan ko. Bumaling sa akin ang pamilyar at kakaibang tanawin. Mga red patch sa mukha ko, lumaki na ang ilong ko pero hindi abnormal gaya nung unang beses na nagkaroon ako ng allergy reaction, this time hindi na ganon...mas malala pa.

Bahala na nga siya. Hinayaan ko na siya at dahil sa lapit ng mukha namin ay nailang ako. Naamoy ko ang kanyang hininga at kitang kita ko kung gaano kakinis ang kanyang mukha. Akala mo babae, walang ka-pores pores! Nahiya ako dahil may mga blemishes ako. Wala naman kaming lahing kastila pero may freckles. Ano yon?

agad kong sagot at nababahiran na ng inis ang boses ko. Ngunit tila mas nag-aalala siya sa mga pasa sa aking katawan kaysa sa aking emosyon. I don't remember that I have bruises on my face. Ngayon ko lang narealize. He lift up my chin and looked at my face intently. "Bakit may pasa ka?"

Nakaunan siya sa isa itong braso. Humapit sa kanya ang bisig nitong maluwag ang yakap noong tulog pa ito, dahilan kung bakit mas napalapit ang kanyang mukha rito. Pakiramdam niya ay nakikita na nito ang pores sa kanyang balat, sobrang makatitig. Pero kung bakit ayaw niyang iiwas ang kanyang tingin. “How do you feel? Are you okay?” paos nitong tanong.

Halos mapuknat ang balat niya sa kapit nito sa kanyang balat. Nang makarinig ng katok ay nagmamadali siyang lumabas ng bathroom. Kumunot ang noo ni Prime ng mapansin ang mapulang bahagi ng kanyang mukha. Nakailang lagay siya ng glue remover pero hindi tumatalab. “Hey, your face is red. Masakit ba?” Tinabig niya ang kamay nito at nagmamadaling tumalikod. May natira pa kasing glue sa gilid ng pekeng balat niya. Baka mahalata nito.