Novel & Cerita Quotes About Daughters Growing Up

“Your daughter is at the right age now. She’s not a little fragile Bella anymore. I saw how tough she was. Para siyang bakal na nakatanggap ng nagbabagang apoy at maraming pukpok ng martilyo kaya naging matibay.” “My little girl…” his voice cracked, and his eyes were now misty. “I can’t accept she’s a big girl now. Parang kahapon lang palagi pa siyang nakadikit sa akin. Palaging gusto akong kasama para matali ko ng maganda ang buhok niya.” “You don’t have to worry; she can handle herself very well. Ilang taon na kinaya niyang mag-isa. What more now, that we’re here for her?”

Bakit pa kasi hindi nila ako sinundan— charot. Kidding aside, I realized that it seems painful for mothers seeing their child growing up because they have no choice but to let them spread their wings and fly. Syempre, paglaki natin, magkakaroon na rin tayo ng sari-sariling buhay at sariling growth sa ating sarili. Well, that is a cycle of life. Kaya we have to spend our time with our loved ones. This may sound overrated ngunit ito na lamang ang tanging solusyon habang may oras pa tayo sa isa’t-isa habang nabubuhay pa tayo rito sa mundo.

She laughed at my last remark and finally calmed down. "Your daughter's a big responsible girl, I know she can manage a couple of days without us, honey." dad winked at me before embracing mom's shoulder from behind. "Tingin ko mas dapat kang mabahala sa mga tao sa paligid niya, imbis na sa anak natin." I blinked, feigning innocence with my dad's remark. While mom sure isn't happy with what she heard. Nagkatinginan kami ni dad nang makinita na ang mangyayari.

Nahintakutan si Monique nang makita ang maikling mensahe sa baba ng mga litratong iyon ng anak. ‘Your daughter is pretty, she looks like you. She seems smart too, just like you. It’s sad that she will never grow up to be just like you. She will see the angels soon.’ Halos mapa sigaw sa gulat si Monique nang tumunog ang kaniyang hawak na cellphone, numero din iyon galing sa New York ngunit hindi pamilyar saakaniya. “Gosh Monique, what have you gotten your daughter in to?”

10 YEARS LATER “Pa, tingnan mo nga yan si Rysse ang tagal magbihis malalate na tayo!” sumbong ng dalaga niyang anak. His daughter grew so fast. May dalaga na siyang anak at hindi niya alam kung paano niya ito babakuran sa mga manliligaw nito. Tambak na ang kwarto nito sa mga regalong natatanggap. Hindi naman siya tutol na makipagrelasyon ang anak pero palagi niya itong pinaalalahanan sa maraming bagay. Keep her standard high and the right person will going to reach that standard for her.

naiiyak na sabi ni mommy habang ako naman ay medyo nahihiya na kasi pati ba naman yung sa diaper part sinabi niya, pero ang lahat ay natawa na lamang sa pagiging crybaby niya all of the sudden. "I can't believe that you are a grown up now. I can't believe that my once baby girl is now a woman. Many years really had passed...that I didn't notice na lumaki kang sobrang gandang bata. Sooner or later you will have your own life. You will graduate from college, be successful, be in a relationship and form your own happy family. Sooner or later iiwan mo na kami ng daddy mo to experience and explore the world. Nakakalungkot lang kasi starting from this day hindi ka na dedepende sa amin, you will ma

At iyon ang sagot ng pamilya niya. Mas mahalaga ang kasarian kaysa kakayahan. Mas mahalaga ang pagiging lalaki kaysa talento. "That's wishful thinking," malamig na sabi ng kanyang ama. "If you're getting married, what are you going to do in the company?" Sunod-sunod na bulungan ang narinig niya. "A married daughter is like water spilled from a bowl." "Girls should just serve their husbands." "She's asking for too much."

Tinaasan nya lang ako ng kilay at napailing-iling. I see my daughter as my young self. We have the same personality so we two are really close. We understand each other more than anyone. Noong una, inaamin kong nahirapan ako sa pagpapalaki sa kanya dahil kaunti lang ang kaalaman ko sa pagiging ina. Pero habang tumatagal ay nasanay rin ako. Hindi naman ako nahirapan dahil hindi sya makulit at iyakin katulad ng ibang bata. She's elegant, quiet just like me. Pero kahit gano'n, masaya pa rin syang tao at marami ring nagmamahal sa kanya.

Hindi ko na napakinggan pa ang ibang kwento ni Millie hanggang sa tuluyan nang bumalik sa playground ang mga bata kasama niya. Bumaling ako kay Enver na ngayon ay nakayuko habang sapo niya ang kanyang noo. “Are you okay?” Huminga siya ng malalim pagkuwa’y inangat ang tingin sa mga batang naglalaro. “I just realized that having a daughter is not really easy. I need to protect her from boys.” Natawa ako sa sinabi niyang iyon at napailing na lang. “Well, pwede naman sigurong gumawa tayo ng makakatulong mo diyan, hindi ba?”

Soon, mag-oopen na saakin si Dana at malalaman ko ang mga tanong na gumugulo sa isipan ko noon pa lang. "I'm so lucky talaga Yhra. Salamat ng marami, but I don't have a bucket list or plan where i should start. Kahit sa pinas lang kasi di ako gaanong nakakagala. My parents are very strict." I tap her shoulder at eto nanaman. Ang bilis ko maawa at lumambot. Yes, hindi sya dapat na husgahan agad. Pero ayoko naman na mag-mukang interesado ako sa buhay nya noon. Kung mag-kwento sya, saka ako mag-tatanong. Kailangan ko pigilan ang sarili ko. Unahin na mapalapit ang mga anak ko sa akin.