Quotes About Sick Person 소설 & 이야기

“Siya nga po pala, ang saya-saya ko no’ng Family Day. Salamat po at pumunta kayo kahit hindi para sa ‘kin. Si Mumma naman talaga ang pinunta niyo doon kaya okay lang din. Naagaw naman po kita saglit. Hehe. “Pasensya na po, ah, kung hindi ko sinabi na alam ko. Natatakot po kasi ako na hindi niyo ko matanggap. I’m sick and I know it’s incurable kasi nababasa ko sa libro at internet. Pasensya na po at may sakit po ang anak niyo. But, I’m still pretty tho, like my Mumma.

Naputol ang sasabihin ko nang bigla siyang magsalita. "Exactly! Pero hindi sa ganitong paraan! Hindi na ba matitigil 'yang letseng puso mo na kahit may sakit na ipipilit parin ang nararamdaman?! If I were you sick girl, I will just focus on my treatment para gumaling hindi iyong susundin mo pa kahit nanghihina na!" Galit na sabi niya sa akin.

Disin-sana hindi siya nahihirapan ngayon. An sakit naman isipin na ang lalaking inakala niyang kakampi at poprotektahan siya, ay siya mismong unang tatalikod kapag sinabi niya ang totoo. Life is unfair.. Dahil minahal na niya si Eckiever.

sabi ni Tita Shiela, kaya napakunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. “Tita naman, huwag niyo pong sabihin ‘yan,” napasibangot na rin ako. “Ay, naku, Irina. Ganiyan naman talaga ang buhay. Una-una lang tayo. Isa pa, may sakit ako, malalang sakit pa. Tanggap ko na rin naman,” matapang niyang sabi habang seryosong nakatingin sa aming lahat.

"Pero magiging tapat ako—makakatulong ako, pero hindi ako isang makapangyarihang nilalang. Dapat silang maghanda para sa pinakamasama kung ito ay terminal-stage na kanser at iba pa.” Kaya niyang hawakan ang mga misteryosong sakit, ngunit walang himala ang makapagbabalik-buhay sa isang nalanta nang bangkay na namatay mahigit isang siglo na ang nakalipas. "Wag kang mag-alala. Wala ito sa mga kilalang malubhang sakit, at hindi ka maaabala kahit magkamali ka." “Sige, pero luluwag lang ang schedule ko sa loob ng ilang araw. Makikipag-ugnayan ako sa iyo pagkatapos—magpalitan muna tayo ng mga numero.”

Totoo nga ang sabi-sabi na hindi lahat ng gwapo ay nasa TV or billboard dahil meron din pala sa loob ng hospital. "Because I want to cure the people who are in sick and save them from deaths. Not totally save but to prolong their lives atleast," he answered at ngumiti ito sa akin na parang sinasabi na ang-gwapo-ko-ano. Ang tino ng kaniyang sagot samantala iyong tumatakbo sa utak ko ay kalokohan. Bigla naman akong nakaramdam ng hiya.

mahinahon na tanong sa kanya. “Sorry sir, I have an emergency earlier. I was not feeling well. Supposedly, I will file for sick leave today.” Katwiran niya. “Are you dying?” “No sir.” “Then there’s no reason to file for sick leave today.” “But I’m dead inside sir.” “Then you are DEAD for the rest of your life. You will find each thing unworthy. You’ll never be happy in the simplest way. You will always have a reason and excuse not to live the life you always wanted. Would it be okay with you?”

Sa totoo lang, parang nabigla siya sa pagngiti ko ng peke sa kanya dahil ito ata ang kauna-unahang pinakitaan ko siya ng nakakakalaglag-pangang ngiti ko-sinabi ng kaibigan ko ito ah-kaya wala na siyang nasabi kundi tumango saka agad iginiya ang kakaibang wheelchair sa salas nila. Sigyuro kung mas magaan lang ang sakit niya, masasabi kong maganda ang buhay niya. Pero dahil sa dami-dami ng niraramdam niya, pati ang pagkabakla niyang tinatago niya, hindi ko magawang sabihin na maganda buhay niya. Bukod naman kasi sa kalayaan eh wala na ang kalusugan niya. At kung tutuusin, totoo para saakin ang kasabihang health is wealth, kaya naman makikita mo talagang para kay Arkady, walang saysay ang buhay

“Tingnan mo, Joshua— Kalokohan na naman ang sinasabi ni Ms. Luna. Hindi matatag ang pag-iisip niya at inaakusahan niya ako ng pamemeke ng sakit ko ngayon." Maluha-luhang nagpatuloy siya, “Mayroon bang sinuman sa mundong ito na ayaw maging malusog? Bakit magpapanggap ang sinuman at sumpain ang kanilang sarili na may nakamamatay na karamdaman? Luna, alam kong sinasabi mo ito dahil wala ka sa isip mo ngayon, ngunit hindi ko maiwasang malungkot tungkol dito...

Itinaas ni Isabella ang kanyang maliit na mukha at nagsalita nang nakangiti, "Napakabuti mo, Nicklaus. Nagpapasalamat ako sa iyo ng sobrang laki." "Businessman ako, Isabella." Sa negosyo, negosyo ay negosyo, at kita ay ang pinakamahalaga. Hindi itinanggi ni Isabella ang pahayag na ito, "Ang makakapagligtas sa mga tao mula sa panganib ay mabubuting tao. Ang sakit na ito ay naghila sa napakaraming pamilya, hindi lamang sa ekonomiya, kundi pati na rin sa sikolohikal. Ang pagbagsak ay ang pinakanakamamatay."