Quotes On Generosity And Giving นิยาย & เรื่องราว

Sabagay ayos lang naman dahil bawat isa sa'min pag mayroong nakotong sa bawat isa sa aming kaibigan ay binibigay namin sa charity na aming sinusuportahan. Hindi lang kami magkakaibigan na walang pakialam sa nangangailangan kahit minsan ay may pagka loko lang. "Two million, barya lang naman iyan sa'yo kumpara sa matutuklasan mo," nakangisi niyang sabi.

Napakunot naman ang noo nito saka napasimangot na parang hindi nagugustuhan ang narinig. "Hep hep! Yan ang huwag na huwag mong gagawin okay? Anong akala mo sayo charity? Hindi kita jinowa para gawing piggy bank ano. Tsaaka never in my life na umasa sa iba dahil sanay naman akong magtrabaho. Malakas na malakas pa ako kaya hindi pwedeng basta na lamang ako tumanggap ng libre." Palatak nito.

I would never trade my dignity for anything material. "You know, you should just give that to kids who can't afford to buy it. I don’t need that," I replied emphatically. "But these are-I bought these for you." “Are you insulting me?” He shook his head. “Nooo. Please don’t think bad-“

Hindi niya inakalang ang simpleng pagtulong sa mga matatanda ay magbibigay sa kanya ng mas malalim na kapayapaan kaysa sa anumang shopping spree o luxury vacation. Ramdam niya ang sobrang saya tuwing nakikita niyang kumakain nang maayos at napapangiti ang mga senior citizens. Dito niya naramdaman na may halaga siya hindi dahil sa kanyang trabaho o sa kanyang kayamanan, kundi dahil sa pagmamahal na kaya niyang ibigay. Wala siyang naramdamang pagod, bagkus ay lalo pang gumagaan ang pakiramdam niya. Bawat pasasalamat mula sa kanila ay isang musika sa kanyang tenga, isang patunay na ang kanyang mga ginagawa ay may tunay na kahulugan.

saad ni Senyor Gaspar, “dahil walang katapat na salapi ang pag-ibig ko sa iyo.” “Practical lang ako,” pangangatwiran ng babae, “Maraming matutulungang tao ang millions of pesos na halaga ng singsing na ito kung ibibigay natin sa charity.” Nagtawa ang Senyor. “Maaari akong magbigay ng millions of pesos na donations sa kahit anong charity na gusto mong bigyan,” paliwanag nito, “pero huwag mong ipagkait sa akin ang kaligayahang ipagkaloob sa iyo ang gaano man kamahal na bagay na gusto kong ibigay sa ‘yo.”

"Always put in your mind the reasons why we're doing these—helping other people, giving them their needs, and providing everything we can to make their life be more comfortable... for them." Tiningnan niya kami nang isa-isa at saka tinanguan. This is how I see my life—meaningful. Ang makatulong sa ibang taong nangangailangan ang isa sa mga gusto kong gawin. Ganon naman talaga 'di ba. When you have the means of helping other people, you must help them without expecting in return.

"Okay naman love, gets ko. Nainis ka sa harot na yun, at infairness sayo napangiti mo ako sa aksyon mo. Pero alam mo namang hindi ako mag-aaksaya ng pera ng dahil lang sa mga ganyang bagay. Mas mainam pang i donate ko yung perang iyan sa charity. Okay na ako sa tianggian parehas lang naman ng design. Kaya love, wag ng matigas ang ulo mo. Yung pera natin dapat gamitin natin ng wasto. At huwag magpa-bigla-bigla ng desisyon."

Hindi ako Santa Claus para tumulong sa kahit sinong estrangherong makakasalubong ko. Pero may isang bagay sa kanya na nagpaalala sa akin ng isang bagay—ng pakiramdam ng pagkawala. Tumingala ako, napabuntong-hininga. "Nothing in this world is free," mahinang sabi ko. "If I help you… what will you give me in return?" Nanlaki ang mata niya. "A-Anong kapalit?" tanong niya, halatang naguguluhan.

“Choose whatever you like. Don’t worry… this is just a tip. I will not deduct this from your three million debt too.” Tuwang-tuwa ako. Sa sandaling iyon, naintindihan ko na ang ugali ni Xian. Mahirap siyang pakisamahan kapag nagse-selos o nagdududa, pero kapag nakuha niya ang sagot na gusto niya—kapag naramdaman niyang siya ang pinakamahalaga—nagiging napakabuti, napakageneroso. Mas nagiging bukas siya at handang ibigay ang lahat.