Novel & Cerita Quotes On Generosity And Kindness

"I'm gorgeously and dead serious! Hindi ba halata? He's worth one bag. Balita ko generous naman siya, ma-attitude nga lang talaga," "Naabot ka na ba ng generosity ng isang 'yon at mukhang nagpapaka-stress ka ng husto para sa kaniya?" "Hay naku! Pumayag ka na nga lang—sige na kasi! Parang hindi ka na bestfriend e," Loka-loka talaga. Ginamit pang dahilan ang pagkakaibigan namin para konsensiyahin ako. Ako naman si uto-uto napa-oo nang wala sa oras.

Pagbalik niya ay dala na niya ang isang bouquet ng pink na bulaklak na binili niya kanina. "Here, I bought it for you. Pink carnation means gratitude. Vera, bestfriend ko, I value you. Hindi sapat ang forever para matumbasan ko ang kabutihan mo sa akin." She smiled at her. Unti-unti naman itong tumahan at kinuha ang mga bulaklak. "Thank you," she sincerely said. For everything. Tipid na ngumiti ang kaibigan. "You don't need to repay my kindness. A real friend's kindness is not for sale. Nothing can pay it, and I will never ask for one."

"Oh, no. Too old! Mas matanda pa iyan sa daddy ko." "May sugardaddy ka?" Natawa ako sa reaction ng mukha niya. "Tatay ko talaga." Natawa na rin siya. "Ayaw mo kay Matthias? Sabi mo, older men?" "Oo nga, pero older, not old." "Ay, puwede na iyan! Generosity daw iyan at magaling!" "Generosity? Generous!" "Pareho rin iyon." Natawa uli ako. "Saka magaling? Magaling saan?"

Hindi siya agad tumingin kaya halos ramdam ko na ang lamig ng presensya niya kahit nakayuko pa ako. “Sit down,” she offered us a sear. Her voice was polite but cold. Dahan-dahan kaming umupo ni Nanay. Parehong tahimik at halos hindi humihinga. “Young people,” she began, her eyes finally landing on me. Hindi na malamig iyon. Hindi rin naman mainit. Pero matalim, tulad ng kutsilyong hindi kailangang idiin para makasugat. “They often mistake kindness for affection. And admiration… it can be dangerous when misunderstood.”

At kung isang babae lang ako na ambisyosa at mapanghangad malamang sa malamang kulang pa ito at nagpabili pa ako sa kanya ng kung ano-ano pa. Nang hawakan niya ako sa bunbunan at pinat ang ulo ko kaya napayuko ako at kalaunan ngumiti na siya ulit sa akin. "I have charities for the poor, mga matatanda ag mga bata," saad niya na ikinagulat ko at unti-unti muli ko siyang tiningala nang makuha pa niya ang paghanga ko. "Kaya wag mo nang isipin ang ibang tao dahil sila, hindi ka nila iisipn so mund your own bussness, and I know you are selfless but also remind yourself that you deserve a better and a comfortable life too."

He looked at me wordlessly before letting out a quiet chuckle. "Why do you keep loving and trusting people just because they showed you kindness?" "It's not called loyalty." "It's stupidity." Tiningnan ko siya nang diretso. Hindi ko na hahayaang may humusga pa sa akin. Alam ko ang ipinaglalaban ko. Hindi ko kasalanan kung bakit ako ganito. "I'm just... grateful." "Grateful?" "Isn't that just foolishness?" "You gave the money to their business instead of using it to save your mom."

Lumapit din siya kay Kenzo at tinanong: “Kapag lumaki po ako at nagkaroon din ako ng maraming pera… gagamitin ko rin po ba para tumulong?” Hinawakan ni Kenzo ang kamay niya at tumingin nang diretso sa mata ng bata. “Iyan ang pinakamagandang tanong na narinig ko, anak. Hindi mo kailangang maghintay na magkaroon ka ng marami bago ka tumulong. Pero kung pagpapalain ka ng tadhana, tandaan mo: ang yaman ay hindi para maging hari. Ito ay para maging mabuting kaibigan, kapatid, at ama. Ang tunay na kapangyarihan ay nasa kabutihan mo.”

"That you've always been kind." Huminto siya sa paglalakad. Nanatili siyang nakatingin sa akin. Parang hindi niya inaasahan ang sasabihin ko. "E..." Napakamot siya sa batok. "Normal lang naman 'yon." "No." I shook my head. "It isn't." Sa mundo ko, kindness was often calculated. People helped because they wanted something in return. People smiled because it benefited them. But here, no one had spoken about Windy's achievements. No one mentioned money. No one praised her because of status. They remembered the little things. The afternoons she spent tutoring neighborhood children. The meals she shared with elderly neighbors. The errands she ran without being asked.

"Kung wala ngang nakakakita ay naiisip mong tumulong sa iba. Ba't mas gusto mong magbigay ng masamang impresyon sa mga tao?" Natigilan ako sa tanong niya at yumuko. Parang naasar ako sa sinabi niya. "People often mistaken kindness as weakness. Kapag nalaman nila na mabait ka, aabusuhin ka nila." Tumingala ako sa kanya. "Siguro dahil bulag ka, kaya hindi ka aware na maraming manggagamit sa mundo. Uubusin ka nila hanggang walang matira sa 'yo."

"Okay naman love, gets ko. Nainis ka sa harot na yun, at infairness sayo napangiti mo ako sa aksyon mo. Pero alam mo namang hindi ako mag-aaksaya ng pera ng dahil lang sa mga ganyang bagay. Mas mainam pang i donate ko yung perang iyan sa charity. Okay na ako sa tianggian parehas lang naman ng design. Kaya love, wag ng matigas ang ulo mo. Yung pera natin dapat gamitin natin ng wasto. At huwag magpa-bigla-bigla ng desisyon."