Reality And Fantasy Novels & Stories

“I picked and draw this theme dahil gusto kong I heal yung younger self ko... When I was younger, palagi akong nakakakita ng mga pang fairytale na gown o kung ano man. Dagdag pa na ang mga laging napapanood ko ay patungkol sa mga mahika... But sadly, hindi ko kayang maisuot ang bagay na iyon dahil, Kapos kami sa pera... At sa murang edad inintindi ko iyon. dahil that's the reality... But now, hindi man ako ang magsusuot ng gown na iyan pero I would be very happy kung ako naman ang mismong gagawa kung sakaling ma approve iyan... Gusto kong ipakita sa mga bata na hindi pa huli ang lahat para sa mga bagay na gusto natin, In fantasy we can do magical things o lahat ng mga kamangha-mangha but w

With that, he left the bathroom. Naiwan ako roon na tulala at hindi makapaniwala sa nangyari. Wala sa sarili akong napakurap-kurap. Inangat ko ang aking kamay at sinampal ang aking sarili para ma-check kung na sa reality pa ba ako. “Aray,” mahina kong daing nang mapagtantong hindi pala ito isang panaginip lang. Reality ito. Pero bakit feeling ko nananaginip ako?

"Reality has layers, Ria. That fight happened o the second layer. The part where no normal eyes see. Huwag kang mag-alala. Sa paningin ng mga mortal, walang gulong naganap." Napasabunot ako sa aking ulo. "Mapapraning na ako, Fritz. Sana panaginip lang ang lahat ng ito. Pakiramdam ko masisiraan na ako ng bait." Isang mapaklang ngiti ang gumuhit sa labi niya. "Sinabi ko rin 'yan sa sarili ko no'ng una akong nakarating dito...sadly, this is the reality normal people couldn't see."

Tama ang sinabi ni Fellin, hindi pwedeng lagi na lang akong nagtatago dahil kailanman ay hindi ko matatakasan ang realidad. Out fate is already decided simula pa lang nang maisilang kami. Hindi kami ang magdedesisyon sa gusto naming gawin dahil ito ang mundo namin. No matter how hard we try to escape our reality, babalik at babalik pa rin kami sa realidad, and no one can change that fact.

Imagination ko lang na sumiksik siya sa kanang tagiliran ko. Pati ‘yong tanong niya kanina kung okay lang ba kung hahalikan niya ako. Of course, okay na okay ako roon… ang kaso, hindi naman pala ‘yon totoo! Mariin na napapikit ako sabay hawak sa ulo ko. Ginulo-gulo ko pa nga ‘yong buhok ko. Shit! Ano bang nangyayari sa akin ngayon? Why was I hallucinating here? Why can’t I distinguish the reality from fantasy anymore? Nababaliw na ba ako?

Mayroon akong litrato dito na kinuha noon sa plaza na sinamahan ng headline na: ISANG BABAE, NAKITANG KAMUKHANG-KAMUKHA NI SHIYURI CRUZ; RETOKADA RAW! Naiiling kong inilapag ang newspaper sa lamesa ng kusina. This is one of the reasons why I prefer fantasies. I don't care if they exist or not. At least I know from the first place that they are just out of imagination—a fiction. While narrative report, news writing, or any kind of journalism require facts.

Hindi ko parin maisip na magsisimula ako ulit sa isang normal na mundo kung saan wala si Zach, wala ang halimaw na natutunan kong mahalin. I guess, zach was just my fantasy...and this, this is my fvckung reality. Panahon na siguro para magising sa reyalidad, na hangang dito nalang ang nararamdaman kong 'to.

Wala nga tayo sa w*****d but it not possible to happen in reality. I observe my surroundings. Some of the events that happened on W*****d reflect what happened in reality, but on W*****d there is less pain. In today's chaotic world, I should be practical about what I choose and what I really need kahit hindi ko maachieve yung standards ko sa buhay especially to men. I don't need a guy I need a man. Sa earth, ang hirap makipagsabayan sa uso ngayon like flexing your boyfriend dahil masyadong malayo lahat ng lalaking nakilala ko sa fictional characters boyfriends and husbands ko. Di ko alam kung bakit palagi ko silang kinukumpara maybe because I'm born to be like this. Char!

Nagbago ang gabing iyon. Para kay Cosmo, isa itong napakabigat na dagok. Malaki ang pagkakaiba ng inaasahan at ng realidad—at mas mabagsik ang reyalidad sa pananakit ng tao.

“Ang sakit-sakit ng aking nararamdaman, little brother. Hindi ko aakalain na aabot ang kirot sa kailaliman ng puso at buong katawan ko. Baʼt ang mga iskript na sinusulat ng mga manunulat ay ang tadhana ay parating gumagawa ng paraan upang magkatuluyan ang dalawang pangunahing bida sa mga pelikula” “Alam mo, Ate Charity. Fictitious tales is different from non-fiction. In conclusion, the movies that youʼre been acted was solely a fictitious genre. In short, destiny is half fictional and non-fictional. We donʼt know how the term 'destiny' affect on us as they encounter our lives.” *FLASHBACK ENDS* “Baʼt ang lalim ng mga iniisip mo? Gaano ba iyan kalalim?”