Recollections นิยาย & เรื่องราว

He doesn't want to have false hope but wishes his instinct was right. "AMELLA, bakit mo ba ako pinapunta dito?" nakangusong reklamo ni Shane sa akin, matamlay na na-upo ito sa upuan sa harap ng aking desk. "You know what Shane, I think my memory is not progressing anymore and I am still stucked, I don't remember anything yet," matamlay ko din na pahayag sa aking pinsan sabay hilot ng aking sentido. "Hmm, so you called me here... for that?" Tinaasan ako ng kilay ni Shane.

Pinikit niya ang kan'yang mga mata hanggang sa dalawin siya ng antok. Nagising si Terrence na masakit ang ulo at ginala ang mga mata sa loob ng kwarto. "Hindi ako pwedeng magkamali nasa Mansyon ako ngayon. Pero, paano? Hindi ko naman natatandaang nag drive ako pauwi. Pinikit ko ang mga mata ko at nirecall ang nangyari kagabi. Hanggang sa makita ko si Celestina. Sabi na nga ba siya 'yong babaeng nakita ko bago ako antukin at kanina hindi panaginip ang lahat. Nandito siya sa loob ng kwarto ko. Napatingin ako sa ilalalim ng comforter ko at may bakas pa ng katas ko. May nangyari ba sa amin ulit? Pero, bakit hindi ko matandaan? Ang natatandaan ko lang ay pinaligaya niya ako. Medyo sumasakit na an

sabi nito. Si Granny Mira naman ay hindi na napigilang lumuha. Ayaw man niyang aminin sa sarili pero may hinala na siya sa kondisyon ng apo. "He has retrograde amnesia. He couldn't remember three years of his life prior to the accident..." Nanlumo si Granny Mira. Tama nga ang hinala niya. Walang maalala ang apo sa nakaraan. "Can he still remember them?" Tanong niya.

"May malaking storage box 'yan sa kwarto. Akala mo kung ano ang laman, pero puro memories lang." Napakunot-noo ako. "Memories?" "Oo." Tawa siya nang tawa. "Nandoon lahat. Lumang movie tickets, concert stubs, birthday cards, mga handwritten notes, pictures, pati mga keychain at kung anu-anong souvenir. Kahit maliit na bagay basta importante sa kanya, hindi niya itinatapon." Bahagya akong napatingin kay Kyrex. Hindi ko iyon inaasahan. Sa unang tingin, siya iyong tipo ng taong walang pakialam sa mga ganoong bagay.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Tanong niya sa neurologist doctor pagkatapos isalaysay dito ang lahat ng nangyari kay Destiny. “There is a bit of chance na maalala iyon ng asawa mo. Sabi mo nga, she was only five or six years old at that time. Our brain starts to recall memories at the age of 3 or four years old, pero kasi sa case ng asawa mo, she lost her memories at a young age. Kaya mahihirapan na e recall ng memories niya ang nangyari when she was five. The best thing you can do is, dalhin siya sa mga lugar na madalas ninyong puntahan noon, at gawin ang mga bagay na madalas ninyong gawin. It helps her regain some of your memories.” Walang sinayang na oras si Andres. Agad na dinala niya si Destiny sa mansyon kung saan u

“Can you still remember me? How are you right now? Naka-discharged ka na ba?” Napakamot siya sa kanyang ulo at humugot ng malalim na hininga. “Mommy, calm down. Of course, I can still remember you. The last memory I can recall was five years ago.” Natahimik ang kanyang ina sa kanyang sinabi. Napakagat naman siya ng labi dahil alam niyang nag-aalala na ito sa mga oras na ito.

Huminto siya saglit para ilapat ang kaniyang pisnge sa aking ulo. "Then, after one year, I saw mom. Inuwi niya ako kahit wala pa rin akong maalala. Anim na buwan ang ginugol niya para tulungan akong mabalik ang memorya ko. Pinapakilala niya ako sa mga dati kong kaibigan at dinadala sa mga lugar na dati kong tinatambayan. And when she brought me to my old school in college, your face pop up in my head. That's the time I regained all of my memories,” pagpapatuloy niya, nahimigan ko sa tinig niya ang saya kaya napangiti ako.

“Hindi sinabi sa’kin ni Janelle ang tungkol sainyo kaya hindi kaagad bumalik ang memories ko na kasama kita. Tinago niya rin kina Mom ang totoo na hindi ko kayo maalala ni Isaac. Sinabi niya rin sa mga magulang namin na ayoko na raw kayong makita. So, Mom thought I remember you first and she also thought that the memories I only needed to remember were my memories with her, and our family. “Kaya kahit kailan sa seven years, walang sinabi si Mom sa’kin tungkol sainyo. Hindi niya kayo nabanggit. Kaya tumagal bago ko na-recover ang memories ko tungkol sa’yo at kay Isaac.” Hinigpitan ni Lily ang pagkakahawak niya sa kamay ni Ivor. Hindi niya rin inaasahan na ganito kabigat ang pinagdaanan ni Ivo

"Ano ang extent ng amnesia ni Helaena, David?" "She couldn't remember anything from her past, Nicole. She doesn't even remember me or Vince." Hindi niya kailangang ipaalam na nagsisimula nang magkaroon ng memory flashes si Helaema. Na naaalala na siya nito."She doesn't remember how she got to be in a certain barrio in Bicol. Naroon lamang siya sa baryong iyon sa nakalipas na mga taon at kinupkop ng isang pamilya..." "oh."