Recollections Novels & Stories

“May nalaman ako. Kahit sinabi ni Kenzo na hihinto na siya, ang totoo ay patuloy pa rin ang kanyang mga tauhan sa paghahanap ng impormasyon tungkol sa nakaraan mo. May mga rekord na sinusuri nila, lalo na ang mga panahong limang taon na ang nakalipas.” Nanigas ako sa kinauupuan ko. Kahit inaasahan ko ito, iba pa rin ang pakiramdam kapag narinig mo nang direkta. “Alam ko, Leo. Ramdam ko ito kahit hindi nila sabihin. Ang problema, ang mga rekord na inayos natin ay matibay naman. Pero ang mga maliliit na detalye… mahirap itago nang lubusan.”

He doesn't want to have false hope but wishes his instinct was right. "AMELLA, bakit mo ba ako pinapunta dito?" nakangusong reklamo ni Shane sa akin, matamlay na na-upo ito sa upuan sa harap ng aking desk. "You know what Shane, I think my memory is not progressing anymore and I am still stucked, I don't remember anything yet," matamlay ko din na pahayag sa aking pinsan sabay hilot ng aking sentido. "Hmm, so you called me here... for that?" Tinaasan ako ng kilay ni Shane.

Pinikit niya ang kan'yang mga mata hanggang sa dalawin siya ng antok. Nagising si Terrence na masakit ang ulo at ginala ang mga mata sa loob ng kwarto. "Hindi ako pwedeng magkamali nasa Mansyon ako ngayon. Pero, paano? Hindi ko naman natatandaang nag drive ako pauwi. Pinikit ko ang mga mata ko at nirecall ang nangyari kagabi. Hanggang sa makita ko si Celestina. Sabi na nga ba siya 'yong babaeng nakita ko bago ako antukin at kanina hindi panaginip ang lahat. Nandito siya sa loob ng kwarto ko. Napatingin ako sa ilalalim ng comforter ko at may bakas pa ng katas ko. May nangyari ba sa amin ulit? Pero, bakit hindi ko matandaan? Ang natatandaan ko lang ay pinaligaya niya ako. Medyo sumasakit na an

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

“Can you still remember me? How are you right now? Naka-discharged ka na ba?” Napakamot siya sa kanyang ulo at humugot ng malalim na hininga. “Mommy, calm down. Of course, I can still remember you. The last memory I can recall was five years ago.” Natahimik ang kanyang ina sa kanyang sinabi. Napakagat naman siya ng labi dahil alam niyang nag-aalala na ito sa mga oras na ito.

Huminto siya saglit para ilapat ang kaniyang pisnge sa aking ulo. "Then, after one year, I saw mom. Inuwi niya ako kahit wala pa rin akong maalala. Anim na buwan ang ginugol niya para tulungan akong mabalik ang memorya ko. Pinapakilala niya ako sa mga dati kong kaibigan at dinadala sa mga lugar na dati kong tinatambayan. And when she brought me to my old school in college, your face pop up in my head. That's the time I regained all of my memories,” pagpapatuloy niya, nahimigan ko sa tinig niya ang saya kaya napangiti ako.

“Hindi sinabi sa’kin ni Janelle ang tungkol sainyo kaya hindi kaagad bumalik ang memories ko na kasama kita. Tinago niya rin kina Mom ang totoo na hindi ko kayo maalala ni Isaac. Sinabi niya rin sa mga magulang namin na ayoko na raw kayong makita. So, Mom thought I remember you first and she also thought that the memories I only needed to remember were my memories with her, and our family. “Kaya kahit kailan sa seven years, walang sinabi si Mom sa’kin tungkol sainyo. Hindi niya kayo nabanggit. Kaya tumagal bago ko na-recover ang memories ko tungkol sa’yo at kay Isaac.” Hinigpitan ni Lily ang pagkakahawak niya sa kamay ni Ivor. Hindi niya rin inaasahan na ganito kabigat ang pinagdaanan ni Ivo

"Ano ang extent ng amnesia ni Helaena, David?" "She couldn't remember anything from her past, Nicole. She doesn't even remember me or Vince." Hindi niya kailangang ipaalam na nagsisimula nang magkaroon ng memory flashes si Helaema. Na naaalala na siya nito."She doesn't remember how she got to be in a certain barrio in Bicol. Naroon lamang siya sa baryong iyon sa nakalipas na mga taon at kinupkop ng isang pamilya..." "oh."

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can't remember those five freaking