روايات وقصص ضمن Recollections

Sa tuwing pilit kong tinatandaan, umaatake ang sakit ng ulo ko. Ang sabi kasi nila sa akin nang dahil raw sa tinamo kong head and brain injury that is why it was so difficult for me to recall my past memories, past informations and events in my life. Kapag tinatanong ko naman sila, hindi nila ako sinasagot. Parang may tinatago. Hindi ako talaga mapakali. I would do anything to remember, some people would do anything to forget. How ironic.

She could feel anger growing inside her heart. "If you were in Rain's shoes, what would you do to make sure na kapag bumalik ang alaala mo, you would remember everything you cared for?" Tanong nito na inoobserbahan ang reaksyon niya. "A journal," sagot nito sa sarili nitong tanong. "Write all the memories you would like to remember. Write the exact place, the exact people so that you would know where to find them. Brilliant, right? That's Kaden." Maiksi itong tumawa. "Unfortunately, hindi na niya nahawakan iyon after he woke up remembering only me."

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.

paalam na nito at bumalik na ng sasakyan nilang 4x4 pick up na kulay puti. nasa gilid ang pwesto nya kaya di sya madidistorbo ng mga dumadaang dayo rin ng Lugar, kita kita nya ang lawak at ganda ng falls. nag simula syang mag pinta, nasa ganoon ang kanyang isip ng mamataan nya ang Isang lalaking nag iisa at tila malalim ang iniisip sa gilid ng tubig ilog at naka tanaw sa maaliwalas na tubig na walang kapagurang dumadaloy pababa.

“At hindi ko po ito minadali.” Tahimik ulit. “Gaano na kayo katagal?” tanong ni Julia. “Hindi man po ganun katagal sa bilang,” sagot ni Mika, “pero… ramdam ko po lahat ng pinagdaanan namin.” “Ramdam?” tanong ni Robbie. “Opo,” sagot niya. “Hindi lang po saya. Pati hirap, pagdududa, takot… lahat po ‘yon naranasan na namin.”

Pagkatapos ko maikabit ang memory card binuksan ko na ang cellphone ko. Pumunta ako sa files at marami akong nakitang mga voice record at video. Iyong iba video ni Kate at Kyle habang nagda-date at hindi ko alam kong saan dito ang tinutukoy niyang ebedensiya. Wala akong nagawa kong hindi tingnan at pakinggan isa-isa. Napapangiwi pa ako minsan dahil puro sweet message ni Kyle kay Kate ang naririnig ko. Hindi ko alam sobra pa pala sa inaasahan ko ang ka sweetan ng best friend ko sa katawan niya. Hanggang sa napadpad ako sa isang voice record na pamilyar sa ‘kin ang boses.

"Ay napakagwapo, ilang taon na ba yun? 26? Kamukang kamuka pala yun ni sir Levin. Nandon sa kwarto nya ata dahil pagod pa iyon sa byahe. Kanina lumabas pero saglit lang. Nagpakita lang sya doon sa mga kaibigan nya. Jusko ang wiwild. Kita mo ba yung mga nagsasayawan doon? Jusko kulang nalang maghubad sila. Kami nung kabataan —" "Ay ganon po ba?" singit ko sa sasabihin ni ate Joyce, ganto talaga sya. Pag nasimulan ng magsalita, tuloy tuloy na. "Oo, mga kasing edaran mo lang yata yung mga yun e. Oh sya babalik na ako don." sabi nito at umalis na.

Mga recordings 'to noong mga bata pa kami ni Fritz at kasama pa namin sina lolo at lola. Nag-iipon pa ako dati para lang makabili ng mga tape recordings at diary notebook. Balak kong ibigay ang mga 'to kay Fritz. Remembrance niya sa amin nina lolo't lola. Para hindi niya kami makalimutan. Umalis ako sa bintana. Pagkatapos ay pinagpagan ko ang sahig saka nag-squat roon. Inilapag ko rin ang briefcase sa sahig.

pagkatao. Sa ikasasawi ng aming kapalaran isang matandang lalaki na matagal na naming utusan ang ginamit ng aking kagalit upang gawing saksi sa harap ng hukuman ukol sa aming lihim. Ang aming kaligayahan ay naparam at ang kapatid kong babae ang nawalan ng kasintahan." "Lumuluha ang aking kapatid, di niya malimutan ang kanyang pag ibig. Hindi siya dumating, ni nagsalita kahit alam niyang nagpakasal sa iba ang kanyang kasintahan. Ngunit isang araw ay nawala siya. Nang may anim ba buwan na ay napag-alaman kong nakita sa baybayin ng Calamba ang bangkay ng isang babaeng bata pa at nalunod o sadyang pinatay. Ito ay may tarak na isang balaraw sa dibdib. Simula noon ako ay nagpagala-gala sa iba't

“May nalaman ako. Kahit sinabi ni Kenzo na hihinto na siya, ang totoo ay patuloy pa rin ang kanyang mga tauhan sa paghahanap ng impormasyon tungkol sa nakaraan mo. May mga rekord na sinusuri nila, lalo na ang mga panahong limang taon na ang nakalipas.” Nanigas ako sa kinauupuan ko. Kahit inaasahan ko ito, iba pa rin ang pakiramdam kapag narinig mo nang direkta. “Alam ko, Leo. Ramdam ko ito kahit hindi nila sabihin. Ang problema, ang mga rekord na inayos natin ay matibay naman. Pero ang mga maliliit na detalye… mahirap itago nang lubusan.”