Recollections Mga Nobela at Kwento

Pagkatapos ko maikabit ang memory card binuksan ko na ang cellphone ko. Pumunta ako sa files at marami akong nakitang mga voice record at video. Iyong iba video ni Kate at Kyle habang nagda-date at hindi ko alam kong saan dito ang tinutukoy niyang ebedensiya. Wala akong nagawa kong hindi tingnan at pakinggan isa-isa. Napapangiwi pa ako minsan dahil puro sweet message ni Kyle kay Kate ang naririnig ko. Hindi ko alam sobra pa pala sa inaasahan ko ang ka sweetan ng best friend ko sa katawan niya. Hanggang sa napadpad ako sa isang voice record na pamilyar sa ‘kin ang boses.

"Ay napakagwapo, ilang taon na ba yun? 26? Kamukang kamuka pala yun ni sir Levin. Nandon sa kwarto nya ata dahil pagod pa iyon sa byahe. Kanina lumabas pero saglit lang. Nagpakita lang sya doon sa mga kaibigan nya. Jusko ang wiwild. Kita mo ba yung mga nagsasayawan doon? Jusko kulang nalang maghubad sila. Kami nung kabataan —" "Ay ganon po ba?" singit ko sa sasabihin ni ate Joyce, ganto talaga sya. Pag nasimulan ng magsalita, tuloy tuloy na. "Oo, mga kasing edaran mo lang yata yung mga yun e. Oh sya babalik na ako don." sabi nito at umalis na.

Mga recordings 'to noong mga bata pa kami ni Fritz at kasama pa namin sina lolo at lola. Nag-iipon pa ako dati para lang makabili ng mga tape recordings at diary notebook. Balak kong ibigay ang mga 'to kay Fritz. Remembrance niya sa amin nina lolo't lola. Para hindi niya kami makalimutan. Umalis ako sa bintana. Pagkatapos ay pinagpagan ko ang sahig saka nag-squat roon. Inilapag ko rin ang briefcase sa sahig.

pagkatao. Sa ikasasawi ng aming kapalaran isang matandang lalaki na matagal na naming utusan ang ginamit ng aking kagalit upang gawing saksi sa harap ng hukuman ukol sa aming lihim. Ang aming kaligayahan ay naparam at ang kapatid kong babae ang nawalan ng kasintahan." "Lumuluha ang aking kapatid, di niya malimutan ang kanyang pag ibig. Hindi siya dumating, ni nagsalita kahit alam niyang nagpakasal sa iba ang kanyang kasintahan. Ngunit isang araw ay nawala siya. Nang may anim ba buwan na ay napag-alaman kong nakita sa baybayin ng Calamba ang bangkay ng isang babaeng bata pa at nalunod o sadyang pinatay. Ito ay may tarak na isang balaraw sa dibdib. Simula noon ako ay nagpagala-gala sa iba't

“Anong mas malala?” “Project Remember.” Nanlamig ako. “Project Remember?” Tumango si Maria. “Ang Project Forget Me ay cover lamang.” “Cover?” “Oo.” “Para saan ang Project Remember?” Tumingin siya kay Adrian. “Para ibalik ang memories ng isang patay na tao.” Napahinto ako. “Who?” Hindi sumagot si Maria. Si Victor ang nagsalita. “Maria.” Nanigas ako.

Tanong niya sa neurologist doctor pagkatapos isalaysay dito ang lahat ng nangyari kay Destiny. “There is a bit of chance na maalala iyon ng asawa mo. Sabi mo nga, she was only five or six years old at that time. Our brain starts to recall memories at the age of 3 or four years old, pero kasi sa case ng asawa mo, she lost her memories at a young age. Kaya mahihirapan na e recall ng memories niya ang nangyari when she was five. The best thing you can do is, dalhin siya sa mga lugar na madalas ninyong puntahan noon, at gawin ang mga bagay na madalas ninyong gawin. It helps her regain some of your memories.” Walang sinayang na oras si Andres. Agad na dinala niya si Destiny sa mansyon kung saan u

Parang walang sinuman ang makapagsalita. Maging si Jenesis ay napahigpit ang hawak sa kamay ni Rheana. Tahimik na tumingin si Duke kay Caizer bago maingat na nagpaliwanag. “There's a strong possibility that his memory loss is selective. He still remembers people he's known for a long time and those with whom he has a strong emotional connection. But his memories from the past several years may not have returned yet.” Napayuko si Riven.

Tamang-tama kasi at medyo maamog pa sa labas para magnilay-nilay habang umiinom ako ng kape. Maayos na rin dito, hindi katulad noong isang araw na para akong sinaniban ng demonyo pagkapasok na pagkapasok ko sa pamamahay na ito. Nasasanay na rin naman na ako paunti-unti, at tanging iyong kwarto na lamang ang nagpapainis sa akin at ang lalaking iyon. Ewan ko ba at bumibigat talaga ang loob ko sa tuwing pumapasok ako roon, lalo na kapag naramdaman ko ang presensya niya. Ang hirap makalimot. As I was busy sipping my coffee, I suddenly remembers my phone inside my pocket and so I took it out. Kailangan ko ng libangan, matagal-tagal na rin simula noong nabisita ko itong F******k ko.

Hindi alam kung ano ang sasabihin sa anak. Tumikhim ang doktor, marahang humakbang palapit. “His memory has anchored to an earlier point,” paliwanag niya. “He recalls the time before you all returned to the Philippines for the engagement party. He does not remember much about the airport… or events after that. And clearly, he doesn’t remember that Celia and Jaime got married.” Nag-igting ang panga ni Jaime, pero hindi siya suminghal. Nilapit niya ang kamay sa balikat ni Celia, bahagyang pisil na may pakiusap.

“May nalaman ako. Kahit sinabi ni Kenzo na hihinto na siya, ang totoo ay patuloy pa rin ang kanyang mga tauhan sa paghahanap ng impormasyon tungkol sa nakaraan mo. May mga rekord na sinusuri nila, lalo na ang mga panahong limang taon na ang nakalipas.” Nanigas ako sa kinauupuan ko. Kahit inaasahan ko ito, iba pa rin ang pakiramdam kapag narinig mo nang direkta. “Alam ko, Leo. Ramdam ko ito kahit hindi nila sabihin. Ang problema, ang mga rekord na inayos natin ay matibay naman. Pero ang mga maliliit na detalye… mahirap itago nang lubusan.”