Reflection In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Takang tanong niya habang nakaharap kay Rei. Napalingon muli ako sa driver seat, nakita ko sa front mirror ang pag-iling ni Rei rito. Mukha namang naintindihan ni Laishia ang sinasabi sa pag-iling lamang nito. Paano kaya nila nagagawa iyon? Ang hirap kayang intindihin ang sinasabi ng ibang tao kapag gamit lamang ay pagtango o hindi ay pag-iling man lang.

Marahan siyang umiling. "Hindi ko rin alam... at kung tatanungin mo ako kung kaya ba kitang mapatawad, hindi ko rin alam ang sagot." Yumuko siya at niyakap ang sarili. Para siyang giniginaw sa lamig ng pakikitungo niya rito. Huminga siya ng malalim para pagluwagin ang dibdib niya. "Bukas na bukas din umalis ka na at bumalik ng Manila," malamig na aniya dito.

Sabog nanaman ang butchi nito. "I hate you! You, mean, hateful boy!" she screamed. Binuksan ko ang pinto at inilapit ang mukha ko sa mukha niya. "The more you hate the more you love, sabi nila there's a thin line between hate and love. Hate, in fact, is also a reflection of love,” litanya ko sabay sara ng pintuan. Natawa ako sa mga mata niyang nagliliyab sa galit. At hanggang sa sumapit ang hatinggabi ay natatawa pa rin ako.

Pag mamayabang nya "Gwapo na ba yang mukha mo para sayo?" May halong pang-a-asar na tanong nito kay Benjo. "Hey! Kayong dalawa ang i-ingay nyo, sagutin nyo nga 'tong question sa blackboard!" Nagkatinginan silang dalawa ni Benjo at Eugene bago tumayo. "Prof hindi po yan pure black kaya hindi mo sya matatawag na blackboard. Based on my research---"

Pabaliktad kumbaga ang posisyon. "That glass is a one way vision reflected light. Hindi ka kita sa loob kapag umaga. Pero kapag gabi at may ilaw dito ay nakikita ka sa labas. Light reflected, meaning kapag may ilaw na mula sa labas ay makikita mo ang paligid dito sa loob pero hindi ka pa rin kita sa labas kahit gabi. Magsisilbing ilaw dito sa loob ang repleksyon ng ilaw sa labas. Pinasadya ko yan para kahit gabi ay hindi pa rin kita ang tao dito sa loob pero kita pa rin ang labas." "Wow, ang angas naman. Sino-sino pala mga kasama natin dito?"

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Another set of fresh tears dripped down my face when I saw my reflection on the mirror. "This... isn't m-me..." tangi kong nasabi habang tinititigan ang sarili sa salamin. I am a mess. Ni halos hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Buhaghag ang mga buhok, may malalaking pasa sa magkabilang pisngi, may natuyo ring dugo sa gilid ng labi ko, at namamaga ang mga mata dahil sa magdamag na pag-iyak.

"Wag kang matakot Aurora... tutulungan kita." Nagulat ako ng magsalita ang reflection ko sa salamin. Teka hindi naman ako nag salita pero bakit ang reflection ko, parang may sariling itong buhay? Nakaramdam nanaman ako ng takot. Umatras ako mula sa salamin, 'Hindi. Hindi ito totoo.' Anang isip ko. Umiling uling ako para mawala ang nakikita ko, sinampal ko pa ang sarili ko na baka nanaginip ako pero hindi, totoo itong nakikita ko.

Principal ba namin? Bumaba ang bintana sa driver's seat at sa ngalan ng pangit naming Prof sa math, bakit nakita ko na naman ang lapastangang lalaki na ito? "You look like a homeless school girl na napalayas sa bahay," patawa niyang sabi. Nagdidilim ang paningin ko. Pigilan niyo ako, kung hindi babasagin ko ang mukha ng artistang ito.

maikli kong sagot. “Are you okay? ‘coz looks like you’re not.” Muli niyang tanong habang nakatitig sa repleksyon ko na nasa salamin. “I’m fine. Very much fine.” Pabagsak akong nahiga sa kama at tinitigan ang kisame.