Novel & Cerita Regretting

“Amir, Angela, Precious… I’m sorry. I regretted the words I’ve said.” * * *

usal ni Mabelle. Wala sa sariling itinigil ni Mabelle ang pagp-plantsa at inalala ang gabing tumatak sa kanyang isipan na kailanma'y hindi niya malilimutan. Hindi niya lubos maisip na isang araw, muli niyang matitikman ang malambot na labi ng lalaki na kanyang pinakasalan. "Ngayon lang uli kita n*******n ng ganito, Belle... and I don't feel any regret for what I've done because you have no idea how I miss it."

Huminga ako ng malalim at tinapos ang pag band aid sa sugat nito. "i know,sorry is not enough to forgive me, sa dami kong naging kasalanan sa inyo ni austen, i don't think i deserve the forgivess but i am still hoping na mapapatawad mo ako. I regret everything i did, i am very regretful." sabe nito dahilan para matigil ako.

"I'm sorry if you feel like I was rushing too much. And I'm sorry too because I am no sorry for doing that to you," Napasinghap ako at napanguso. Naramdaman kong hinalikan nito ang tuktok ng aking ulo bago bumuntong-hininga. "I'm not regretting it, baby. I loved everything that happened between us tonight. If you regret it, I understand you. And I'm sorry that I wasn't able to stop myself anymore."

“And I’m sorry, but so have I. And I don't want you back.” Umikot siya, dahan-dahang lumayo. Pero bago pa siya makatawid ng main doors… “Ziven,” bulong niya, hindi lumilingon, “you’ll regret this.” “No,” sagot ko. “I’ll regret it more if I lose her.” At sa mismong sandaling ‘yon, tumakbo ako paakyat. Wala akong ibang inisip kundi si Marga. Yung mukha niyang nagulat.

Parang alam niyang darating ang tanong. “Wala,” sagot niya. “May mga bagay na masakit. Pero walang pagsisisi.” Tumango si Adrian. “Good.” “Why?” tanong ni Calestine. “Because regret weakens resolve,” sagot niya. “At hindi na tayo pwedeng maging mahina.” Hindi iyon banta. Hindi rin pangaral. Isa lang itong katotohanan na matagal na nilang alam.

"I can't, Mine..." "No!" mariin kong sabi. " You decided already, panindigan mo yun. Hindi kita kailangan sa buhay ko gaya ng hindi mo ako kailangan sa buhay mo. Sakaling bumalik man ang alaala ko kakalimutan ko pa ring naging bahagi ka ng buhay ko. I may not recall what had happened in the past but looking at you right now, you must have done something worst that you regretted now." "Patay!"

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

"And you know what's even more funny? Umaasa pa rin ako na isang araw magiging okay din tayo. Magbabalikan din tayo. Na babalik ka pa rin sa akin. Na sa akin ka pa rin uuwi..." "I am so sorry," patuloy na paumanhin ko. "I know I was wrong." "Nag-bar ako. Nagkulong sa kwarto. Nagmukmok sa opisina. Nag-ubos ng oras sa site. Tumanggap ng sunod-sunod na projects. I was happy. I tried to be happy. I was so happy but regrets chased me." "I'm sorry..."

"I want to but I can't. Dahil alam ko ako ang may kasalanan kung bakit nangyari ang lahat ng iyon. Ako ang puno't dulo ng lahat at isa pa, tinanggap ko naman lahat ng sakit. Ako naman ang nagpakatanga kaya bakit ako magagalit kung sa una palang ako rin naman ang nagpaubaya. Isa pa, minahal naman kita noon." "Noon" pag-ulit niya sa huli kong sinabi na para bang ang sakit ng linyang iyon para sa kaniya. Pinilit ko na lang iyong ignorahin. Kung ano mang pumapasok sa isipan ko ay tanging babaliwain ko lamang. Matamlay siyang ngumiti sa akin. "Alam kong late na pero sorry for everything Cathy. I know that sorry can't change the past but I want to tell you that I regret everything. I regret lettin