Regretting Novels & Stories

usal ni Mabelle. Wala sa sariling itinigil ni Mabelle ang pagp-plantsa at inalala ang gabing tumatak sa kanyang isipan na kailanma'y hindi niya malilimutan. Hindi niya lubos maisip na isang araw, muli niyang matitikman ang malambot na labi ng lalaki na kanyang pinakasalan. "Ngayon lang uli kita n*******n ng ganito, Belle... and I don't feel any regret for what I've done because you have no idea how I miss it."

Huminga ako ng malalim at tinapos ang pag band aid sa sugat nito. "i know,sorry is not enough to forgive me, sa dami kong naging kasalanan sa inyo ni austen, i don't think i deserve the forgivess but i am still hoping na mapapatawad mo ako. I regret everything i did, i am very regretful." sabe nito dahilan para matigil ako.

"I'm sorry if you feel like I was rushing too much. And I'm sorry too because I am no sorry for doing that to you," Napasinghap ako at napanguso. Naramdaman kong hinalikan nito ang tuktok ng aking ulo bago bumuntong-hininga. "I'm not regretting it, baby. I loved everything that happened between us tonight. If you regret it, I understand you. And I'm sorry that I wasn't able to stop myself anymore."

“And I’m sorry, but so have I. And I don't want you back.” Umikot siya, dahan-dahang lumayo. Pero bago pa siya makatawid ng main doors… “Ziven,” bulong niya, hindi lumilingon, “you’ll regret this.” “No,” sagot ko. “I’ll regret it more if I lose her.” At sa mismong sandaling ‘yon, tumakbo ako paakyat. Wala akong ibang inisip kundi si Marga. Yung mukha niyang nagulat.

"I can't, Mine..." "No!" mariin kong sabi. " You decided already, panindigan mo yun. Hindi kita kailangan sa buhay ko gaya ng hindi mo ako kailangan sa buhay mo. Sakaling bumalik man ang alaala ko kakalimutan ko pa ring naging bahagi ka ng buhay ko. I may not recall what had happened in the past but looking at you right now, you must have done something worst that you regretted now." "Patay!"

"And you know what's even more funny? Umaasa pa rin ako na isang araw magiging okay din tayo. Magbabalikan din tayo. Na babalik ka pa rin sa akin. Na sa akin ka pa rin uuwi..." "I am so sorry," patuloy na paumanhin ko. "I know I was wrong." "Nag-bar ako. Nagkulong sa kwarto. Nagmukmok sa opisina. Nag-ubos ng oras sa site. Tumanggap ng sunod-sunod na projects. I was happy. I tried to be happy. I was so happy but regrets chased me." "I'm sorry..."

Parehas na kaming sumisinghot, walang pake kung pagtinginan kami ng mga tao sa paligid. "God knows how much I regretted everything. How much I regretted being a weak and useless mother. I couldn't do much to look for you and your sisters. I'm sorry. I'm so sorry, anak. I'm so sorry for all of the things you've been through." Umiling-iling ako bago siya niyakap at humikbi.

At hindi man lang niya ito nakausap at nayakap sa huling pagkakataon, nag-self regret tuloy siya sa oras na iyon. She regretted it so much. Marami siyang pinagsisisihan sa sarili niya. Kinakain siya ng pride sa mga panahong 'yon. She's so hurt and so broken, walang nakakaintindi sa nararamdaman niya ngayon, wala. Nagsisisi siya dahil kung hindi dahil sa pangyayari, hindi sana naungkat ang lahat tungkol sa pagkatao niya. Hindi sana nagkandaleche leche ang lahat, lalo pa at dalawang asosasyon ang nagbabanggaan dahil sa kanilang dalawa. Wala siyang kaalam-alam na hindi iyon ang tunay na nangyayari. Walang alam si Romary na ang likod nito ay ang kasalanang hindi naman niya ginawa. Isang kasalan

Napahilamos siya ng mukha na animo'y pinagsisihan ang nangyari. Katahimikan ang namayani buong biyahe. No words are coming out from the both us. Tila makasalanan na magsalita pa kami. Nakauwi naman ako ng matiwasay. But as I was thinking about what just happened earlier is so damn regretful.

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”