Regretting Novels & Stories

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

Ito na ang pinakahihintay ko. Lumunok muna ito bago ulit nagsalita. "I-i just want to say sorry. Alam kong hindi sapat ang sorry lang dahil sa ginawa ko. I hurt you...and our baby. Sinabihan ko kayo ng masasakit na salita dahil sa sobrang galit na naramdaman ko. Pero pinagsisihan ko na lahat yun. I regret saying those words to you. Sorry. Pero maiintindihan ko kung hindi mo pa ako mapapatawad sa ngayon. I'll work for it. For your forgiveness." Madamdamin na turan nito kaya lumunok ako bago sya bigyan ng ngiti.

She tried to push away the thoughts that threatened to overwhelm me, the doubts, the fears, the regrets. But I couldn't. The weight of regret hung heavy in the air, casting a shadow over my heart, clouding my mind with uncertainty. I knew that I had made a mistake, that I had allowed myself to be drawn back into a cycle of self-destruction, a pattern of heartbreak and longing that I had tried so hard to escape.

malambing nyang winika. Nararamdaman ko na punong puno ng pagmamahal ang bawat salitang binitiwan niya. Patuloy ang pagpatak ng aking mga luha habang sinasambit sa kanya ang nilalaman ng aking puso. “Mira, taking you for granted is something I will always regret for the rest of my life. I know I don't deserve this second chance, but now that I have it, I’ll make every moment count to love you better and cherish you forever the way you deserve!"

"Naramdaman ng anak natin na nasaktan ang mommy niya kaya nag likot sa loob." Biglang nakunsensya si Liam at hinalikan ang tiyan ng asawa. "Sorry, baby, hindi ko sinasadyang masaktan ang mommy." Nag.mulat ng mga mata si Ameila at tumingin kay Leslie saka humulma ang nang aasar na ngiti sa labi niya. Pero sa isipan ay nahingi siya ng sorry sa anak dahil ginagamit niya ito ngayon. Alam niyang mahalaga kay Liam ang anak nila kaya kahit anong galit sa kaniya ay hindi siya nito mabaliwala.

he sounded so weak, crying. I covered my mouth to stop myself from sobbing. Hearing his weak voice and painful cries, I am hurting too. Pakiramdam ko naninikip ang aking dibdib. I can't do this. Hindi ako ito. Hindi ako ang Samantha na mapagtanim ng galit. "If I could only turn back the time and undo all the wrong things I did to you I will do it. But I know that no matter what I do I can't turn back the time. I have wronged and hurt you and I deeply regret it."

"I want to but I can't. Dahil alam ko ako ang may kasalanan kung bakit nangyari ang lahat ng iyon. Ako ang puno't dulo ng lahat at isa pa, tinanggap ko naman lahat ng sakit. Ako naman ang nagpakatanga kaya bakit ako magagalit kung sa una palang ako rin naman ang nagpaubaya. Isa pa, minahal naman kita noon." "Noon" pag-ulit niya sa huli kong sinabi na para bang ang sakit ng linyang iyon para sa kaniya. Pinilit ko na lang iyong ignorahin. Kung ano mang pumapasok sa isipan ko ay tanging babaliwain ko lamang. Matamlay siyang ngumiti sa akin. "Alam kong late na pero sorry for everything Cathy. I know that sorry can't change the past but I want to tell you that I regret everything. I regret lettin

"Dahil gusto kong kalimutan si Margarette kaya—" "Mali Insan eh," biglang sabi nito, talagang prangka na. Hinarap pa sya sabay lapag ng baso. "Malay natin diba? Habang nakikipagrelasyon ka kay Cindy nakikita ka pala ni Margarette sa loob ng anim na taon na akala mo, hindi sya mahagilap? Edi mas lalong nagalit pala yun sa'yo kaya hindi nagpakita, diba?" Nagpatunog ito ng dila, at umiwas ng tingin. Sya naman napalunok sa realization na yun. "Parang item lang kasi yan na gusto mong bilhin, Insan eh. Naisip mo ba? Gusto mong bilhin ang item kaso wala kang pera. Nagdesisyon kang mag-ipon para mabili yun kaso nga lang habang nagkakapera ka ginagastos mo sa iba kaya wala kang naipon. Hanggang sa an

sagot ko, pilit nakangiti. Sandali siyang tumigil, tiningnan ang paligid, at huminga nang malalim. “Naive. Always naive. Sofia… she never hesitated. She knew exactly what to do, what to say. And you? You stumble and fumble and expect me to appreciate it?”

She felt Jeffrey glanced at her. Malungkot siyang napangiti, oh how she would give everything just to meet her mother again, she would do it with a heartbeat. "They probably hate me. I can't face them. I'm too ashamed." Bumuntong-hininga siya at hinarap ito saka nginitian. "I see that your regrets are stronger than your longing. If you keep living that way, you may grow old and die with full of regrets." Sagot niya.