Reina Novels & Stories

หน้าคมคายมองอีกคนด้วยสายตาหยาดเยิ้ม "เออ..คุณ" "ฟาร์" "ผมคิงครับ หรือจะเรียกเฮียคิงก็ได้นะไม่ติด ถือโอกาสแนะนำตัวเลยเพราะต้องสักกับคุณอีกนาน ผมเป็นเพื่อนไอ้ปราบแฟนของโซน"

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ กลับมาพบกันในครั้งนี้กับผลงานเรื่อง “รินญาไร้รัก” โดยนามปากกา “เธียรนรา” เรื่องนี้ถือเป็นแนวที่ท้าทายมากสำหรับไรต์เหมือนกันค่ะ เป็นแนวพระเอกธงดำ ไม่รู้จะชั่วถูกใจทุกท่านไหม แต่หวังว่าจะได้สาปพระเอกไม่มากก็น้อย แต่ช่วยอ่อนโยนกับนางเอกของไรต ์หน่อยนะคะ แม้ว่าชาติหน้าฉันใดอย่าเกิดมาเป็นนางเอกคนนี้เลยค่ะ ชีทั้งโง่และน่าสงสาร แต่ชีก็พยายามส็ในแบบของชีแล้วค่ะ

เมื่ออดีตนางก็เป็นคนเดียวที่กล้าออกคำสั่งกับเขาและตอนนี้ก็กลับเป็นนางอีกครั้งที่กล้าออกคำสั่งกับตน “ข้ามีนามว่า ‘อามาร์’ ข้ามิใช่มนุษย์เหมือนเจ้า แต่ข้ามีใจที่เฝ้ารอและปรารถนาเพียงเจ้ามาตลอดพันกว่าปีที่ข้ามีลมหายใจ”

เขาเอ่ยถาม เธอมองเขาตาโต เขาจำเธอได้ด้วยเหรอ ไม่น่าเชื่อ? “ใช่ เราชื่ออันดา” คนตอบเขินอาย บิดไปบิดมา เธอทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ อยากจะหนีไปจากตรงนี้ แต่การได้มองหน้าเขาใกล้ๆ แบบนี้ ฟินไปถึง

คนสวยชื่อกล้วย : ยังไหวแก SaiNam : ไม่ไหวอย่าบอกไหวเข้าใจไหมแก Aing_Star : พวกฉันอยู่ข้างแกกล้วย

งหน้า คาลิโอน่าอมยิ้ม ยื่นฝ่ามือขาวนวลเนียนอมชมพูให้กับเขา ดวงตาสวยหวานช้อนขึ้นมองเจ้าบ่าวของเธอที่หล่อเหลาชนิดที่ว่า ‘แบรด พิตต์’ ยังต้องชิดซ้าย สีหราชในวันนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวยี่ห้อดังจากฝรั่งเศส หรู ไฮโซ อย่างที่เธอพอใจ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเพราะหนวดเคราถูกกำจัด ออกจนสิ้น แต่ยังไม่ทิ้งเอกลักษณ์ประจำตัวของ ‘นายหัวเลฟ’ ราชสีห์หนุ่มแห่งไลออน

สาวใช้ร่างผอมแนะนำอย่างเสียไม่ได้ “สวัสดีค่ะคุณซีบิล ดิฉันชื่อรมิตาค่ะ” รมิตารีบแนะนำตัว แต่ดวงตาที่ฉาบด้วยอายแชโดว์สีฟ้าสดของซีบิลเพียงแค่ปรายกลับมาอย่างเหยียดหยามราวกับจะบอกว่า ‘ฉันไม่ได้พูดกับหล่อน’

“จะให้ผมฟังอะไรอีก” “คือโมราห์...โมราห์ไม่ได้มีคนอื่น แต่โมราห์แค่...” “แค่อะไร” “โมราห์เป็นนิมโฟมาเนีย”

และแน่นอนว่า ตำแหน่งต่อไปนี้ของเฉินเจียวเหมยก็คือหวงไท่จื่อเฟย ตำแหน่งองค์หญิงพระชายา พระชายาเอกในองค์รัชทายาท ซึ่งสามารถแต่งตั้งได้เพียงคนเดียว หากองค์รัชทายาทซึ่งเป็นพระสวามีได้ขึ้นครองราชย์ นางก็จะเป็นฮองเฮา

ท่ามกลางความสยดสยองนั้น หญิงสาวผู้หนึ่งเดินผ่านกองศพอย่างสง่างามราวผู้ชมภาพวาดที่ไร้ซึ่งความรู้สึก นางสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อนสะอาดตาตัดกับความชุ่มโชกของโลหิตโดยรอบอย่างเห็นได้ชัด ไป๋อันหรานหรือองค์หญิงสิบเอ็ดแห่งเผ่าปีศาจเดินอย่างช้า ๆ ไม่สนใจหยดเลือดที่กระเ ซ็นมาติดปลายรองเท้า นัยน์ตาคู่สวยของนางเย็นเยียบ สงบนิ่ง แต่ลึกลงไปคือความอํามหิตจากส่วนลึกของจิตใจ