Novel & Cerita Reminiscing The Memories

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Bakit naman ate? Malungkot ka ba ngayon?” I smiled dryly, “Malungkot dahil… we always tend to remember memories in good moments like this. Maganda o masalimuot man ang mga alaala. Malungkot dahil napakabilis ng oras at sa isang iglap lang ay ang mga ginagawa natin ngayon ay maging isang alaala na lamang.” “Eh bakit po naging malungkot iyon?”

Kita ko kung paano nawala ang mga emosyong nakita ko kanina at napalitan ito ng blanko. "What do you mean?" "Don't... don't do that," I whispered. Inangat ko ang magkahawak naming mga kamay. Humigpit ang hawak ko rito. "You're still in the process of remembering and gathering the memories you forgot after the crash. Y-you might regret this decision of yours once you gained your memories back." "What do you mean?" His brows furrowed.

Ngayon, na-realize ko na masyado pala siyang nasaktan nang mawala ‘yong lolo niya dahil siya mismo ay nakita kung paano ito mag agaw-buhay noon. Memories are indeed powerful and scary at the same time. Powerful dahil kayang ibalik nito ang pakiramdam ng nakaraan at nakakatakot dahil hindi lahat ng nakaraan ay masaya at worth it matandaan. Now, I’m scared of my own memories. “Maybe it hurts a lot right now, pero matututunan mo ring yakapin ‘yong sakit na dala ng memorya mong ‘yon, Vic.”

"Right, Isla? I’m sure you and Kalix have... *new* memories. Kahit na sandali pa lang kayong magkakilala." Aba, sumusobra na 'tong ahas na 'to. Kung akala niya ay mananahimik lang ako habang nire-reminisce niya ang childhood nila, nagkakamali siya. It's time to go *Extra*.

Ganun din ang naramdaman niya noong una niyang makita ito. "Did we met before? Alam kong ito ang una nating pagkikita pero mukha ka talagang pamilyar. You see, I've lost some of my memories due to accident years ago. I'm trying to retrieve it but I don't seem to find anything that can trigger my memory back. It's just you, unexpectedly. Baka nagkakilala na tayo noon?" Hindi nakaligtas sa kanyang mapanuring mga mata ang biglaang pagputla ng mukha ng kaharap. Lalo tuloy lumakas ang mga pagdududa niya.

He jokingly said, natawa sila sa inusal ng matanda but my face remained serious. Really, Senior? “I hope I didn’t offend you, ija. I just remembered the old days..” He said, as if reminiscing every moment of Izo and I. He could go on and on about it, dahil hanggang alaala nalang din naman siya. I would never go through that hell again.

Pagpapakilala niya pero mukhang pamilyar sa'kin 'yong mukha niya. "Sorry po, I lost my memories when I was in Grade 6" Nangdilim 'yong mata niya no'ng nabanggit ko 'yong huling sinabi ko. Kita ko sa mukha niya na pinipigilan niyang magalit at magsabi ng masasamang salita. "You must remember what happened that night Addison. It may be a bad memory but it will give answers to your unanswerable questions."

Why do I feel like I'm talking with a different person? "Hanggang ngayon kasi parang ang hirap lang tanggapin na memories nalang ang naging childhood ko. Even my teenage. Wala naman sanang problema because I had the perfect and happy memories from my past. Ang masakit lang ay dahil hindi ko na kasama ang mga magulang ko na naging parte ng lahat ng yun..." she said. I looked at her. Pero ganun pa rin siya. Nakangiti at nakatingin sa mga bata.