Rise From The Ashes Novels & Stories

He stood tall above her now, towering, calculating. "That's what makes this fun," Hades said. "Watching you question everything. Wondering if you ever mattered. But the moment he realizes you're gone—and sees your with me and what you've become—then I win." He turned away, walking slowly toward the heavy door of the room. The door slammed shut. Nina was left alone—broken, but not yet defeated. She buried her face in her knees, whispering over and over, "Kaya ko 'to... kakayanin ko 'to..."

Naghihintay lang. Dumating si Damian, kasama ang Black Legion; ang mga bandila parang babala. Dumating ako, kasama ang mga kapitan ko—walang marka ang mga balabal, bukas ang mga kamay. Tumingin ang mga tao sa amin. At Pumili. May lumuhod kay Damian. Mas marami ang lumuhod sa akin. Hindi dahil sa pagsuway. Kundi dahil sa pag-asa.

Sana nga ay pumayag si Ashryuin sa plano ko. Ito nalang ang naiisip kong solusyon sa gusot na ito. I’ll just compensate her for everything. “Sa tingin mo ba ay papayag siya Ahashi? Wake up! Kung hindi siya pumasok sa kwarto mo, if she didn’t climbed into you bed. All of these won’t happen.” “She ruined your life, us! She’s a gold digger with no family background, she’s a social climber!”

"Mas maganda na ang aking umaga gayong makakakita ako ng puting rosas sa oras na magising ako." Pagkatapos nito ay naligo na muna ako dahil sa tingin ko ay iba na ang amoy ko. Malaki ang banyo na may shower na at palikuran. Mayroon ding bathtub. Nagsimula na nga akong maghubad. Nang mahubad na lahat ng aking kasuotan ay sisimulan ko na ang pagligo.

Incoherent words are coming from each of them. Ang tunog ng paglamon ng apoy sa mga pananim na humalo sa hiyawan at sigawan ang prominenteng ingay na namayani sa paligid. It was defeaning. Nakakasakit ng kalooban ang namamalas sa ngayon. It was too heartbreaking. Her eyes are directed to that one man na sa unang pagkakataon ay kakikitaan ng pagsuko at pagkatalo habang nakatitig sa itaas, to the flying embers ascending to the night skies and falling back to the ground.

The Riveras thought they had buried her, but they forgot one thing about Project Phoenix: A phoenix only rises after it has been burned to ashes. The storm continued to howl, but Aria began to walk. She didn't know where she was going, but she knew one thing for certain: She would be back. And when she returned, she wouldn't be the intern they could easily step on. She would be the storm that would tear their empire down.

“As far as I can remember, the three of you were going on a family trip for your birthday, it was raining very hard which is not expected at all and you got into an accident. The one who rescued you out of the car before it even exploded brought you to the nearest place he could get. He also said that you are the only one who suffered the least damage before the car exploded with your parents still inside of it. Nahirapan ang lolo mong hanapin ka dahil hindi niya mahanap iyong tumulong sa ‘yo. That is why it took ages before we finally get to you.” Wala pa rin akong maalala mula sa kwento niya. My head didn’t even flinch while listening to him. I guess wala na talagang pag-asa para maalala k

Pilit kong inaalis sa isip ang kagandahan ng aking nabasa. Sinasabing kahit ang nabilanggo ay may paraan sa paglayo...at pagtakbo. Kahit pa tirik-tirik na naman ang araw, dahil sa mga punong halos umaaligid ay nagagawa niyong palitan ang init ng panahon nang kaginhawaan. Parang kawalan ng pag-asa, natatabunan ng inspirasyon at pag-asam. Kaya siguro kahit hindi ko alam ang biglaang paglayo sa bayan, nagagawa kong makuntento. Parang nakawalang ibon sa hawla sa tuwing wala si Dan.

Marahil ay nagtataka ito sa bigla at sunud-sunog niyang pagtungga ng alak. Pilit siyang ngumiti. “Sorry, I’m fine. Nauhaw lang ako.” Nagkibit ito ng mga balikat saka sumandal sa kinauupuan. Hinihimas nito ang tiyan at ang ngiti’y muling nagbalik sa mga labi. Nakikita niya sa anyo nito ang kabusugan at kaligayahan. Some women were just really shallow—all they needed were tasty food and their mood would lighten up.

[Rising from the Ashes] Ang dagundong sa ilalim ng lupa ay tila boses ng isang nagngangalit na higante. Sa bawat hakbang nina Vladimir at Ryella paitaas sa makitid na hagdanan ng lighthouse, ang init mula sa sumasabog na laboratoryo ay humahabol sa kanilang mga tumitid. Ang usok ay kasing-itim ng kanilang nakaraan, makapal at nakakasakal, ngunit ang kamay ni Vladimir na nakakapit sa pulso ni Ryella ay kasing-higpit ng isang rehas na bakal—possesive, desperado, at hindi bumibitaw.