Novel & Cerita Rizal Without The Overcoat

“ Lumapit ka dito, Mahal ko, anong nangyayari sa iyo? may problema ka ba?magkasunod na tanong ni Rosalia kay Rafael. Hindi agad kumibo si Rafael, pinakiramdaman muna niya ang babaeng iyon, Hindi rin siya lumapit ng sobrang lapit kaya si Rosalia na lang ang lumapit sa kanya at dali dali nitong tinanggal ang nakalagay na kulay itim na kurbata at polong kulay asul na suot ni Rafael hanggang kulay puting T-shirts na lang at pants na kulay itim ang natira, tinanggal rin nito ang suot na kulay itim na medyas at sapatos ni Rafael. “ Mahal, ikukuha kita ng damit pamalit, isuot mo ito para makapagbihis ka na ng damit pambahay para na rin makapahinga ka.” Sabi ni Rosalia na kumukuha ng damit pambaha

Paano na nga pala siya makakabalik sa hinaharap? Nagpalit siya ng damit at muling lumabas ng silid, nag obserba sa paligid. May mga kapitbahay din naman pala sila ngunit magkakalayo. Nilibot niya ang bakuran ng may katamtamang laki ng bahay, pakiramdam niya tuloy ay siya si Maria Clara mula sa librong isinulat ni Gat. Jose Rizal. Maraming tanim na halaman ang tiyahin ni Matilda, naaliw siyang pagmasdan. Ngunit natigilan nang marinig ang yabag ng mga paparating na kabayo. Nagkubli siya sa mga matataas na halaman. Tanaw niya mula sa kinaroroonan ang mga sundalong espanyol.

Bago pa ito makasagot, bumukas ang p***o ng kuwarto. Lumabas si Riza. Maputla ito at nakasuot ng maluwag na house dress. Isang kamay nito ang nakapatong sa tiyan habang marahang lumalapit. Doon agad napako ang mga mata ni Elise. At bumalik ang nakita niya kagabi. Napansin niyang nagkatinginan ang Papa niya at si Riza. Isang simpleng tingin lamang iyon.

I turned off my phone right away, slipped it inside my bag, and let the silence wrap around me until sleep pulled me under. Halata ang excitement ni Azi habang nasa sasakyan kami kinabukasan. Hindi siya mapakali, his little hands tapping on his lap, his eyes constantly looking out the window. I turned to Aaron, who was just silently staring at me too. He was wearing a white summer polo that looked effortlessly perfect on him, habang si Azril naman ay nakasuot din ng puting polo. Ako, I chose a white sleeveless dress—simple, light, but somehow matched them.

Ang tanging nararamdaman na lang niya ay ang amoy ng pabango ni Red at ang bigat ng coat nito na tila isang pag-angkin sa harap ng maraming tao. Mabigat ang coat ni Red sa balikat ni Atanasha, amoy na amoy niya ang mamahaling pabango nito na humahalo sa init ng katawan ng asawa. Sa totoo lang, kanina pa siya nanginginig. Ang suot niyang puting dress ay parang manipis na balat na lang na walang laban sa aircon ng arena. Kung hindi pa siya binalot ni Red, baka kanina pa siya nagmukaang kawawa sa harap ni Silva.

Nagpakawala rin ako ng malakas na singhap nang mapansin ang dalawang manipis na lengerie. Oh God! Hindi ako nagsusuot ng ganoon! Mas maigi pa yatang bumili si Rios ng pajamas o kahit night gowns na lang. Parang nandidiring mabilis kong itiniklop ang mga iyon. Pagkatapos ay ibinalik sa paper bag.

Shallow but present. "Liza, can you hear me?" tanong ni Vera. "Liza, if you can hear me, squeeze my hand." No response. "Stay with us, Liza. Help is coming." Naningkit ang mga mata ni Rico nang nakita ang kapatid na ilang araw niyang hindi nakita. Riley was standing behind the desk. He was wearing an expensive suit. His hair was combed. His shoes were shined. He looked like a businessman.

My heart beats faster because of the anticipation! "Oh, si pogi!" Sumipol pa si Rafael na katabi ko. Huminga ako ng malalim at dahan dahang nag-angat ng tingin para hanapin si Blake. Pero kasama niya rin pala si Blaze. Their outfit looks out of place. Ang pormal nilang dalawa! Blake is wearing a white long sleeves top with 2 buttons undone. Si Blaze namam ay nakarolyo hanggang braso ang pang-itaas ng damit niya. Parehas na malakas ang dating nila!

Biglang huminto si Chiles saglit, tapos dahan-dahang isinara ang pinto, iniwan si Reola sa labas. Nakatayo lang si Reola sa harap ng pinto, mag-isa, tahimik. Yung suot niyang malaking jacket parang nakakatuwang tingnan, parang batang nagnakaw ng damit ng matanda. Tahimik ang gabi. Ilang bituin lang ang nagniningning, at may madidilim na ulap sa malayo na tinatakpan ang buwan.

“Huwag na. Baka maabala pa natin sila.” Inayos niya ang pagkakasuot ng coat na pinatong nito sa kanyang balikat. Basa ang kanyang damit kaya naman unti-unti na siyang nilalamig. Ganoon pa man ay hindi niya maitagong nabunutan siya ng tinik dahil ipinaliwag ni Rusty. Kung tutuusin ay napakababaw lang pala ng dahilan ng kanyang selos. Napa-walk out pa tuloy siya nang wala sa oras. “Ayos ka na?”