Rizal Without The Overcoat Novels & Stories

Ibinalabal niyang muli ang jacket dito upang gawing kumot. Hindi naglaon ay abala na siyang kumakain ng saging dahil kanina pa kumakalam ang kaniyang sikmura. Nayakap din ni Raid ang sarili dahil nakakaramdam na siya ng panlalamig dahil sa panggabing simoy ng hangin. Wala rin siyang suot na pang-itaas na damit sapagkat ginamit niyang panali sa dalaga ang t-shirt na suot niya. Napabuntong-hininga na lamang ang binata sa sitwasyon niya ngayon.

Tumihaya na ito bago ginulo ang kanyang buhok. Ang sinuot kong damit ngayon ay ang manipis kong pajama. Medyo maluwag na ang nasa bewang. Para hindi na siya mahirapang hubarin ito mamaya. Tapos sa pang-itaas naman, isang simpleng t-shirt lang. Manipis din, hindi na ako nag-aksayang magsuot ng bra. Kung pwede lang hindi na magsuot ng panty kanina ko pa ginawa. Huhubarin din naman kaya bakit pa magsusuot, 'di ba? “Come here and join me, Rizza. Take off your clothes,” utos nito sa akin.

Hindi malayong mangyari iyon. Nang makapasok ay mabilis na hinubad niya ang mga damit at isinuot ang dress kahit naiilang pa rin siyang suotin iyon dahil ang mahal-mahal. Wala siyang ipambabayad. Nang lumabas siya ay naghihintay na si Raziel habang may binabasang magazine. Nasa tabi lang ng pinto ang sales personnel at napangiti nang makita siya.

Pare-pareho silang may dalang tray ng pagkain at tila naghahanap ng mauupuan. Wash-day ngayon kaya hindi kami naka-uniform. And Raizel, who is effortlessly handsome with a plain black T-shirt, had his hair up with a black headband. “Hoy bata! Pasimuno ka na naman ng kalokohan!” asik ko kay Raizel bago pa ako mapatitig nang matagal. “May bakante rito. Salamat sa pagtawag.” Pasayaw-sayaw pa na lumapit sa gawi ko si Raizel. And to my surprise, naupo siya sa tabi ko!

I went there for work and I had no reason to speak about anything personal. I made a little bit of coffee for Riz at binalikan siya sa kuwarto. We didn’t bother to get dressed last night at natulog kaming balot lamang ng kumot. Naupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa bawat araw na dumaraan, lalo siyang gumaganda. Some women complain na lumalaki ang ilong, nangingitim o pumapangit sila, pero hindi si Riz. She takes it one day at a time.

Hindi niya inexpect na uulan ng ganito kalakas, wala siyang dalang jacket o payong. Napansin ni Raze ang panginginig niya. Tumalikod ito sandali, bumalik sa isang gilid ng silungan at kinuha ang itim na jacket na iniwan niya doon kanina. Pagbalik, bahagyang natigilan si Lylia nang maramdaman ang paggalaw ni Raze sa likuran niya. “Here. Cover yourself properly. You’re cold.”

siguradong sagot ko kahit taliwas ito sa nararamdamang kaba ko ngayon. Tahimik ang sapa kaya medyo gumaan ang aking pakiramdam. Napangiti na lamang ako nang makitang walang tao sa loob ng tubig. "Mukhang may naligo rito," mahinang sambit ni Razyl at lumapit sa may bato. May ipinakita siya sa aming kulay puting tela na napulot niya sa gilid ng sapa.

Akala ba niya na pwede siyang umalis na lang pagkatapos niyang makisiksik sa aking kama? Hinila ko ang kanyang manggas, ibinigay sa kanya ang maskara, at tumingin sa kanya nang may pagmamakaawa. "Isuot mo ito at tapusin mo ang sinimulan mo. Hindi mo lang basta maiiwan ang mga bagay na hindi tapos… Sa kalaliman ng gabi, si Richard, ang kanyang madidilim na mga mata na wala nang colored lenses, ay tinitigan akong maigi.

Nakaramdam na ako ng tuwa kasabay ng excitement dahil ngayong wala na rin naman si kuya wala na rin naman sigurong masama kung aaminin ko kay Corazon na gusto ko siya at kung p'wede ko siyang ligawan. Matapos lumipas ang maghapon na iyon ay agad na akong naghanda nang dumating ang gabi para sa pag-alis ko, isang kulay itim na t-shirt lang ang suot ko habang ang pangbaba naman ay isang maong pants at itim na sapatos rin. Alas otso nang gabi ako umalis at hindi na nagawa pang magpaalam pa sa mga katulong, hindi pa rin naman nakakauwi si mom kaya walang nakapigil sa pag-alis ko.

Pinanood niya na abutin nito ang likuran ng t-shirt na suot at mabilis na h inubad. Inabot ni Riguel ang dulo ng kanyang pang-itaas na suot habang hindi pa rin inaalis ang titig sa kanya. Sinunod nito ang suot na boxer. Muntik pa siyang mapatili nang parang sawang pumitik na kumawala mula sa kulungan ang p agkalalaki ni Riguel. Namilog ang kanyang mga mata lumapat ang kamay nito sa maugat na kahabaan nito.