Sa Kabilang Buhay 소설 & 이야기

Buhay ko na akala ko ay hindi na kailan man magiging normal pa. Pᴀɢ ɪᴋᴀᴡ ᴀɴɢ ᴋᴀsᴀʙᴀʏ, ᴘᴜsᴏ'ʏ ɴᴀᴘᴀᴘᴀʟᴀɢᴀʏ

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

Kabanata 4 Her heart was beating the unusual. Hindi naman siya nagkape nitong umaga pero para bang ninenerbyos siya. "Suraidah!" panggugulat ni Shiela sa kaniya "Dios Mio!" napahawak sya sa kaniynag dibdib. "May plano ka bang kitilin ako ng buhay? You're killing me, Shiela!" "Ginulat lang, killing agad?!"

Si Gabion, sino siya sa buhay mo? ...

tanong pa niya sakin habang nginunguya 'yong kaning nasa bibig niya. "Hindi naman." sagot ko naman. "Ibang iba ang buhay namin dito kaysa sa buhay na meron kayo." aniko. "Dito, kapag nagluluto ka, maglalaan ka pa ng ilang oras para gumawa ng apoy. Do'n naman sa inyo, hindi na kailangan. Kapag gusto mong kumain, maghuhugas ka na lang ng kamay tapos pwede ka nang kumain. Hindi mo na rin kailangan mag igib ng tubig para makapag ligo ka. Tapos hindi mo na kailangan problemahin ang pera sa pang araw-araw na gastusin."

"Hindi nga pwede, Yong! Naiintindihan mo ba ako bilang kaibigan mo, ha? Paano kung sa pagtulog mo ay hindi ka na... No, ano ba 'tong pinagsasabi ko. Halika, maligo ka na lang muna, ha? Warm water na lang siguro since naulanan ka." "Ayoko, Sab. Hayaan mo na lang ako. Actually, wala naman na talagang dahilan para mabuhay ako, eh. My life is kinda lifeless right now." Muli na namang nagsilandas ang aking mga luha. "Gusto ko lang naman maging masaya p-pero bakit ang hirap, Sab? B-bakit kapag nagiging masaya ako ay kapalit naman niyon ay ganitong klase ng sakit?"

(Zion) HINDI PA AKO puwedeng mamatay. Kumbaga sa pusa na may siyam na buhay, kung bibilangin ko ang ilang beses na akala ko malalagutan na ako ng hininga pero nakaligtas ako, mayroon pa akong tatlong buhay.

Bakit paulit-ulit ang buhay? Swerte ako sa buhay dahil hindi ko naranasan maging mahirap, pero paano na lang ang mga walang previledge sa buhay kagaya sa akin? Gusto ko lang naman mabuhay, pero bakit ganito kahirap? Paano ba maging masaya?

Init na nagpapatunay na-buhay na buhay siya at kasama ko. Isang himala sa gitna ng buhangin at dagat. Isang hiningang ibinalik sa mundo.Ang pangalawang buhay ni Phyton. At sa sandaling iyon, habang magkatabi kaming nakahandusay sa pampang—pagod, sugatan, pero humihinga.Alam kong may mga bagay talagang binibigyan ng ikalawang pagkakataon.Hindi dahil karapat-dapat tayo-kundi dahil may mga pusong ayaw pang bumitaw.

"Yes, I will. Para sa'ayo. Para sa kambal natin." Umupo naman ako sa tabi niya at tiningnan ang kambal. "Para sa kanila. Aayusin ko na ang buhay ko." Sometimes we just have to let things go. Dahil kailangan. Dahil kailangan piliin ang pamilya. Everyday is a new beginning. "Bakit ka umiiyak?" nakakunot ang noo na tanong ni Kaleb. "I remembered, dati sa kulungan pa ako. Now, Imy here. Kasama ka.