Sa Kabilang Buhay Mga Nobela at Kwento

"Hindi nga pwede, Yong! Naiintindihan mo ba ako bilang kaibigan mo, ha? Paano kung sa pagtulog mo ay hindi ka na... No, ano ba 'tong pinagsasabi ko. Halika, maligo ka na lang muna, ha? Warm water na lang siguro since naulanan ka." "Ayoko, Sab. Hayaan mo na lang ako. Actually, wala naman na talagang dahilan para mabuhay ako, eh. My life is kinda lifeless right now." Muli na namang nagsilandas ang aking mga luha. "Gusto ko lang naman maging masaya p-pero bakit ang hirap, Sab? B-bakit kapag nagiging masaya ako ay kapalit naman niyon ay ganitong klase ng sakit?"

(Zion) HINDI PA AKO puwedeng mamatay. Kumbaga sa pusa na may siyam na buhay, kung bibilangin ko ang ilang beses na akala ko malalagutan na ako ng hininga pero nakaligtas ako, mayroon pa akong tatlong buhay.

Huminga ako nang malalim. Siguro nga... ang tunay na kahulugan ng muling pagkabuhay ay hindi lang para makaganti ako— kung hindi para muli kong maramdaman ang kagandahan ng buhay. Lumabas pala na may nagmamahal din sa akin.

Bakit kailangang sabay na mawala sa akin ang dalawang mahalagang tao sa buhay ko! Wala na nga ang Kuya ko, pati ba naman si Blair? Ito ba ang kapalit para muli akong makakita? Ito ba ang ganti sa akin ng Diyos para sa mga buhay na kinuha ko? Pero ano ba ang silbi ng isang buhay na kinitil ko kung ang kapalit naman nun at isang daang buhay na mananatiling payapa at tahimik? Mali ba yun?

“Hindi ba delikado dito na ikaw lang mag-isa dito sa kagubatan at malayo ang mga kapitbahay mo?” “Hindi naman. Mas delikado pag may kapitbahay ka baka sila pa ang magiging dahilan maging delikado ang buhay ko. At isa pa marami namang mga mababangis na hayop dito kaya sila na ang bahala sa bagay na yun.” “Oh really? May mga mababangis na hayop dito?” “Yeah, meron.” “Like what?” “Hmm… snakes, big lizards, at marami pang iba.”

"Yes, I will. Para sa'ayo. Para sa kambal natin." Umupo naman ako sa tabi niya at tiningnan ang kambal. "Para sa kanila. Aayusin ko na ang buhay ko." Sometimes we just have to let things go. Dahil kailangan. Dahil kailangan piliin ang pamilya. Everyday is a new beginning. "Bakit ka umiiyak?" nakakunot ang noo na tanong ni Kaleb. "I remembered, dati sa kulungan pa ako. Now, Imy here. Kasama ka.

sambit ko. Ayoko sa lahat nagmumukha akong kaawa-awang nilalang, lalo na sa harap ng madaming tao. Kailangan kong magmukhang matapang para hindi nila ako kaawaan. Pero minsan ang buhay ay p*****a talaga, eh? Binabagsakan ako palagi ng kamalasan...kulang na lang halikan ko ang kamalasan, eh.

"Sabagay, tama ka nga riyan. Hindi madaling mabuhay sa mundo na puno ng pasakit at kalumbayan. Siguro nga, heto ang kapalaran nating mga tao." "Hindi naman talaga natatapos ang problema hangga't buhay pa tayo. Isa pa, kaakibat na natin 'yan. Isa lang naman ang pinanghahawakan nating mga tao, magtiwala sa taas at kumilos para malampasan ang mga pagsubok sa buhay," saad ko rito. Gusto ko lang ipaalala rito ang reyalidad na nangyayari sa buhay ng tao sa mundong ibabaw.

Siguro ay may misyon pa s'ya sa buhay kaya iniiwas muna s'ya sa pagkakaroon ng sarili n'yang pamilya. "Hay, buhay! Nakahanap ka nga ng babaeng gusto mong makasama sa buhay pero mamamatay tao naman at sinungaling. Kailan ba darating sa akin ang totoo at mapagkakatiwalaan na babae ha! Kung may mabibili lang sana ako sa palengke ay bumili na ako ng isang dosena para maraming reserba. Mabuti pa tong mga kaibigan ko, araw-araw na lang ay sumasakit ang ulo sa mga anak nila. Katulad na lang nitong tatlong dugyot na to na nagtatago sa likod ng pader ngayon. Lumabas na nga kayong tatlo d'yan bago ko pa kayo pagbabarilin," malakas na sigaw n'ya.

Lalo na at sa angkan namin, ako lang yata itong may malaking failure na nangyari sa buhay ko Mabuti pa ang mga kamag-anak kong babae. Nasa maayos ang takbo ng buhay nila. Si Ate Brittany, maayos na ang buhay kasama ang asawa niya. Ang iba pa, nasa maayos na daan ang tinatahak na buhay Ako, ako lang yata itong may magulong buhay eh. Ako lang yata itong napariwara at hindi malaman kung saan patutungo