روايات وقصص ضمن Sa Rurok Ng Tagumpay

Lumabas ang matamis na ngiti sa labi ni Rey Jhon nang matapos ang tawag. Paano siya hindi ngingiti? Tila kakampi na niya ang tadhana at ang tagumpay ay hawak na niya. Kitang-kita na niya ang tagumpay, nagniningning pa at siguradong maaabot na niya. Kung siya lang mag-isa sa mga oras na ‘to, baka hindi lang pagtawa ang kaniyang magawa, kun’di halakhak na.

Kusang umangat ang aking mga kamay at masuyong hinaplos ang maikling buhok ng asawa ko na wari moy naghehele ng isang sanggol. Isang malungkot na ngiti ang lumitaw sa mga labi ko, ngunit ang kahulugan ng mga ngiting ito ay matinding paghihinagpis ng kalooban ko. Napakabata ko pa para maranasan ang lahat ng ito, pero kung ito ay isa sa paraan para makamit ko ang tagumpay na inaasam ko? Handa ko itong tanggapin at tiisin. Ngunit ang tanging hiling ko lang na huwag naman sanang dumating sa punto na kung kailan abot-kamay ko na ang tagumpay ng aking mga plano ay baka patay na ako.”

Sabi ni Rector, ‘hindi lahat ng bagay ay madali mong makakamtan, dapat marunong tayong tumanggap ng rejection, matuto sa mga pagkakamali at h’wag matatakot na sumubok muli. Dapat daw maghihirap ka muna. Mas malalasap ang tamis ng tagumpay kapag alam mong ibinuhos mo ang buo mong isip, lakas, at pasensya para makuha ang isang bagay na gustung-gusto mo. In short, hindi sapat iyong pogi ka lang, dapat marunong ka ring manuyo.

Nakamit ko na ang pangarap ko—ang maging karapat-dapat sa kanya, at higit sa lahat, ang mapatunayan sa kanya na ang kanyang mga itinuro ay hindi nasayang. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang tunay na tagumpay. Hindi ito nasusukat sa laki ng yaman o dami ng ari-arian. Ang tunay na tagumpay ay ang makita ang pagmamalaki at ligaya sa mukha ng iyong ama.

sabi niya, “ang tagumpay ay nasusukat sa kung gaano karami ang nakukuha sa maikling panahon. Dito, nakikita ko na ang tagumpay ay ang kakayahang panatilihin ang mayroon nang sa gayon ay may maibigay pa rin ito sa mga susunod na henerasyon. Ang inyong pamumuno ay tila mahigpit at mahirap intindihin sa paningin ng iba, ngunit ngayon ay nauunawaan ko na ito ay ang pag-iingat sa isang katotohanang hindi agad nakikita ng mata.” Ang mga salitang iyon ay tumugma sa mismong diwa ng ating buong paglalakbay. Ang pagiging tila malayo, mahigpit, at puno ng mga lihim na dahilan ay hindi para magkaroon ng kapangyarihan, kundi upang mapangalagaan ang balanseng nagbibigay-buhay sa lahat.

“Bakit naman? Akala ko ba sanay ka na sa ganoong kapaligiran?” “Sanay ako, oo,” sagot ko. “Pero hindi na doon ang puso ko. Dati, ang tingin ko sa tagumpay ay kung gaano kalaki ang kinikita ng kumpanya o kung gaano kataas ang posisyon ko. Pero ngayon, ang tunay na tagumpay ay nakikita ko sa bawat ngiti ng mga bata, sa bawat salitang binibitawan nila, at sa katotohanang ligtas at masaya ang pamilya natin.”

Wala na ang takot, wala na ang galit. Tapos na ang simula. Nakabangon na ako. Habang nakayakap kay Lucas sa gitna ng ballroom, napagtanto ko na ang tunay na tagumpay ay hindi lang ang pagbawi sa kumpanya—kundi ang pagkakaroon ng katuwang na handang manindigan kasama ko, anuman ang mga pagsubok na dumating.

- Chapter quote: May mga tagumpay na hindi mo hinahanap, ngunit kusang dumarating. At kung minsan, ang koronang isinusuot sa iyo ay hindi lamang simbolo ng tagumpay—ito rin ang simula ng mga lihim, mga pagsubok, at isang pag-ibig na kayang baguhin ang buong buhay mo.

Masayang mabuhay, kapag nalampasan mo na ang lahat ng mga pagsubok na dapat mong malampasan upang makamit lang ang tagumpay at totoong kasiyahan na dapat mong matamasa. At masayang mabuhay, kapag sa kabila ng lahat ng paghihirap na narasanan mo, ninyo ng taong mahal mo na halos naging dahilan na ng paghihiwalay ninyong dalawa at pagsuko, ay... Nagawa n'yong matagumpay na malagpasan kasi... Sobrang worth it ng magiging pagtatapos ninyong dalawa.

"Ikaw ang dahilan kung bakit ko natutunang hindi puro trabaho ang sukatan ng tagumpay. Na minsan, ang totoong tagumpay, ay ‘yung makita kang ngumingiti sa bawat umaga. O marinig ang tawa ni baby tuwing hapon. O simpleng makasabay kang kumain ng tahimik." "Ganito pala ‘yun, ‘no? Yung maramdaman mong sapat ka. Na hindi mo kailangang magpanggap. Kasi tanggap ka ng buo." "At mamahalin ng buo. Kahit ano pa ang nakaraan mo." "Totoo na nga ‘to," bulong ko habang pinikit ang mga mata ko.