Sad Post About Life Mga Nobela at Kwento

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.

Sarili ko na mismo ang nagiging problema. Sabi nila... Kapag mahal mo ang isang tao, malalaman mo ang lahat ng tinatago niya pero hindi naniniwala roon. Ilang taon ang pinagsamahan namin ni Levi ngunit isa pa rin siyang malaking misteryoso sa akin. Remembering our memories together, I cried again. Sadness is highly addictive. This is how life works. We deal with reality where we would feel all kinds of emotions from happiness to sorrow.

Matipid na ngiti ko rito. "Hindi porket sanay ka ng mapagod ay hindi mo na bibigyan ng pahinga ang iyong sarili. There's no harm na paminsan minsan ay magrelax ka muna. " Nakangiti rin nitong saad sa akin. Hindi pa ito tapos magsalita. " Money can't buy happiness, Sabby. It can ruin your life if you don't know how to handle it. " Seryosong saad pa nito.

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

Nang dumaan siya sa isang tulay sa gilid ng dagat mataman siyang tumingin sa tubig. “Wala na akong mga magulang, nawalan na rin ako ng mga anak. Wala na rin ang taong ang akala ko ay minahal ako. Ano pa ba ang silbi ko para manatiling buhay kung ang buong pagkatao ko ay pinatay na nila. Kanino ako mananatili? Kung silang lahat naman ay itinataboy na ako. Wala nang silbi ang buhay ko, I am already a walking dead. Ang lahat ng mga pangarap ko ay nawala sa isang iglap lang. Natulog lang ako saglit, pagkagising ko iniwan na nila ako huhuhu,”namamaos na si Sanjela sa kakaiyak. Halos wala na siyang boses na mailalabas.

iritable kong sabi dahil kinabahan talaga ako. "Sorry, Dad. Ahm... The girl I crushed on, has a cancer..," saad n'ya at malungkot na ngumiti. "but even though she has a cancer, she's still beautiful, her eyes still smiling like she doesn't have a cancer, still have hopes... That someday, everything will be alright," saad n'ya, nagulat naman ako dahil akala ko ung crush na sinasabi n'ya ay ung isang babae na parang kasama din ng kateam ni Loe. Hindi pala yun kun'di ung batang babaeng nakabonet.

sabi niya kaya agad akong tumingin sa gawi nya, nakataas ang tingin niya sa bubong. "Huy! Pinagsasabi mo riyan! Ang sarap kayang mabuhay," lalo na kapag nakakasama 'yung mahal mo sa buhay, ang kaibahan nga lang wala na 'yung sa kaniya, but he still have Clave and his friends. "For me, this is the very worse life that I experienced. Even if I'm dead if I'm with my family, I'll be happier then, than this life. I am alive but I'm not with my family, I am not fucking happy."

Dahan-dahan kong idinampi ang aking panyo sa kanyang pisngi at pinunasan ang kanyang luha. “Don’t worry, malinas ‘yan.” “W-Wala akong sinasabi na madumi, ah.” Ani nito kaya napatawa lang ako. “I know you’re having a bad day nor depressed maybe. But always remember that you only live once. After mo gawin ang balak mo, magsisisi ka sa huli. Hindi sulusyon ang suicide para matakasan ang problema. Mas lalo lang nito madadagdagan ang problema mo. I know that feeling ‘coz I’ve tried it before but not succeed.” Pagkukwento ko. Napansin ko naman na napatingin ito sa akin.

Bakit parang ang unfair? I wiped my tears, tumayo at tinitigan muli ang mga nagdaraanang sasakyan sa baba. They're too little. Pinahiran kong muli ang pisngi ko nang may naramdaman akong nahulog na luha galing sa mga mata ko, while staring straight below. Kapag nahulog ba ako galing rito, will I die? My life has been sh*tty since the day Ciara came to my life. What's the point of living when life only inflects pain on me? What's the point of living kung hanggang ngayon, Ciara's making me her shadow?

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi