Sakit Ng Sikmura นิยาย & เรื่องราว

Tapik nya sa balikat ko bago sila nagsi-alis doon. Umuwi akong duguan at nililinis na lang ng ulan ang dugong iyun. Namimilipit ang mga paa ko sa paglalakad dahil sa sakit ng sikmura ko.

Bulong ng dalaga sa sarili. Ang sakit ay inabot na ng pagsilip ng bukang-liwayway, pero nang pumutok na ang liwanag ay lalong tumindi ang sakit. Mga alas siete ay nangtimpla ng kape si Rica para mainitan ang sikmura. Pagkatapos ay kumuha ng bote ng mantika, nilagyan ng mainit na tubig, tinakpan at pinagulong-gulong niya sa kanyang puson hanggang sa sikmura.

My concerns and thought just added by the strange feeling I had these past few days. "Oh, geez!" I held my head when I felt dizzy. It happened again. Bumalik ako sa pagkakahiga sa kama ngunit agad rin akong napabalikwas ng bangon ng makaramdam ng tila hinahalukay ang sikmura ko. Tumakbo ako sa c.r at agad akong lumuhod sa bowl para doon sumuka. Tila pinipiga ang sikmura ko at kahit wala na akong maisuka ay hindi parin natigil ang pag sakit nito.

"I'm fine, no need for a check-up. Pwede ka nang umuwi." "Ha?" naguluhan ang doctor. "Sabi po kasi ni Yaya Belen, sumasakit ang sikmura niyo kaya pinapunta ako rito..." "Sumasakit na naman ang sikmura mo?" hindi na nakapagpigil si Victoria. Pinatabi niya ang lahat. "Dok, tingnan mo siya agad! Ang bata-bata pa pero napakaserioso na ng sakit sa sikmura. Paano ba naman kasi aalagaan kung ang asawa ay walang pakialam!"

tanong nito nang masalat na normal lang naman ang temperatura ng katawan niya. "Medyo nahihilo ako La, saka sumasakit din ang ulo. Medyo nangangasim din ho ang sikmura ko," napapikit na aniya. "Paano'ng hindi mangangasim ang sikmura mo? Hindi ka halos kumain kagabi. Hindi ba masarap ang luto ko?" "Masarap naman La, wala lang ho talaga akong gana."

Napahawak pa ako sa noo ko ng maramdaman ang sakit nang pagkauntog nito. Agad akong napatayo ng bumaliktad ang sikmura ko at tumakbo sa CR para magsuka. Halos ilabas ko lahat ng laman ng tiyan ko at nang wala na akong mailabas ay naghilamos at nagmumog. Halos mapakapit pa ako sa gilid ng lababo ng makaramdam ako ng hilo at kirot ng ulo ko. Napahawak ako dito.

Napalayo ako ng bahagya kay Odessa kasabay no'n ay ang pagtakip ko sa aking bibig. Hindi ko na pinansin ito ng umalis ako sa ibabaw ng kama at dumiretso sa banyo. Lumuhod ako sa tapat ng bowl at do'n sumuka. Hawak-hawak ko ang aking tiyan dahil sa biglaang pag-ikot ng sikmura ko. Kaagad kong binuhusan ng tubig ang bowl matapos akong sumuka. Pakiramdam ko parang babaliktad ulit ang sikmura ko.

Lalo pang lumala ang itsura niya— maputla, may malalalim na itim sa ilalim ng mga mata, at halatang hindi na halos kumakain. Kung hindi ko lang alam ang totoo, baka isipin kong sinipsip siya ng isang masamang kaluluwa. Pero alam ko kung ano ang dahilan. Hindi siya makatulog sa gabi. Hindi rin siya makakain nang maayos dahil sa sakit sa sikmura. Ang bigat sa kanyang dibdib ay bumibigat pa lalo kada araw.

Bumabaliktad din ang sikmura niya. "Ayaw ko na," pinunasan nito ang bibig at iinot-inot na muling humiga. Hindi niya alam kung maaawa ba siya rito o matutuwa. Ang laking lalaki ay napakaduwag nang may sakit na. Napailing na siya. Lumabas na lang siya at pagpasok muli ay may dala ng timba at basahan. "Kailangan mong kumain, Sir. Hindi ka gagaling niyan. Gusto mo ho ba na dalahin kita sa hospital?" sermon niya. Bahala na kung magalit ito sa kaniya.

Sumakit ang sikmura niya nang parang kinukuyog, at bago pa niya mapigilan, mabilis siyang kumaripas papunta sa banyo. “Hoy! Ano nangyayari sa’yo, Elicia?!” sigaw ni Danica, nagmamadaling sumunod. “Ano bang nakain mo at panay suka ka diyan?” Hindi na nakasagot si Elicia. Nakasubsob siya sa lababo, umaalulong ang sikmura, halos walang lumalabas kundi hangin pero masakit, sobrang sakit… at hindi normal.