Novelas y relatos de Severed

Para akong bata na nakayuko at pinapahid ang mata ko habang sumisinghot. “Try to understand the pain, maybe that’s the only thing that can heal you. Admit it to yourself that it can never be forgotten that easy, what we fear is what we attract Sierah. That’s the reality.” Sinubukan niyang paaganin ang nararamdaman ko hanggang sa maya-maya ay kumalma na ako.

Two left. A flaming beam crashed, splitting the chamber and cutting me off from the last two. Their cracked masks glowed red from the fire. They charged. Good. Mas madali silang patayin pag sabay. I dropped low, slid across the burning floor, and sliced the tendons behind one’s knees. He fell screaming. The other jumped on me. I caught his wrist, rolled, and shoved his own blade straight into his throat. He gurgled and collapsed. Silence fell—thick, choking.

Hindi niya aakalaing mas uunahin pa ng ama niyang isalba ang kumpanya kaysa sa kasiyahan niya. Umalis na siya roon at nanghihina ang mga tuhod na bumalik sa kaniyang silid. Napaupo siya sa gilid ng kaniyang kama at doon ay bumuhos na nang tuluyan mula sa kaniyang mga mata ang masaganang mga luha. Umiyak siya nang umiyak na para bang pinagsakluban siya ng langit at lupa. Her heart was tearing apart and it was painful. Hanggang sa hindi niya namalayang nakatulog na pala siya sa ganoong ayos.

Pagkatapos ay nagtungo ako sa banyo para maligo. Nang makapasok ako sa banyo ay agad kong hinubad ang sout kong two piece. Binuksan ko ang shower at hinayaan kong pumatak ang tubig sa aking katawan. Naupo ako sa sahig at nagsimula na namang umiyak. May takot parin akong nararamdaman hanggang ngayon. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari kung hindi dumating si Dave Arkiel. Mabuti na lang talaga at dumating siya.

Agad silang naipasok sa loob ng building at saka ipinatawag ni Aidan ang lahat ng kanyang mga tauhan. "Anong nangyari? Bakit natambangan tayo?" sigaw nito at galit na galit ang tinig. "Sir si Sev, pinatay nila si Sev sa parking lot!" sigaw ng isa nilang tauhan. "Shit!" sigaw ni Aidan habang kuyom ang kamao. "ipaasikaso ninyo na agad at ipahanap ang gumawa nito." Ilang sandali pa at nakatanggap ng tawag si Aidan.

Katulad ng nauna ay para itong pinupunit sa sakit, ngunit dahil sa labi nito na nakadikit sa labi niya ay medyo nabawasan naman ang sakit ngunit naroon pa rin ang kirot. Tanging ang mapahawak na lamang sa dibdib nito ang tanging nagawa niya at halos tumigil ang kanyang puso nang bigla na lang itong umulos at sa isang pagsagad ay tuluyan na nitong naipasok ang pagkalalaki nito sa loob niya pero halos himatayin siya. “Shit…” mahinang bulong ni Sevi dahilan para dahan-dahan siyang magmulat ng kanyang mga mata at tumingin dito.

Hindi masyadong kataasan ang kisame at mabibilang lamang sa daliri ang mga kagamitang kasama niya sa silid. " A-aray... " Napahawak si Lucine sa sentido nang makaramdam ng kirot. Nakaramdam siya ng pagkahilo kaya saglit siyang pumikit sa pag-asang mawala ito. Ilang segundo siyang nanatili sa pagkakaupo bago imulat ang mata nang mawala ang kirot na iyon.

Tumingin ako kay Alessandro. “Tell me,” sabi ko. “May nangyari ba habang nasa network ka?” Tahimik. Mas matagal kaysa sa dapat. “Eliara…” nagsimula siya, mabagal, parang hinuhugot ang bawat salita. “When I destroyed Serena’s core, she… split.” “Split?” Tumango siya. “She divided her consciousness. Half was erased. But the other half…”

marahas niyang singhal nang bigla na lang bunutin at itigil ni Anne ang kaniyang panroromansa, iniwan siyang nakabitin sa ere, nanginginig at naghahabol ng hininga. Isang mapang-akit at nakatutunaw na sulyap ang ibinigay sa kaniya ng propesor habang ibinabalik ang kamay sa manibela. "Later, baby. We're almost there. I want you screaming my name where no walls can hear us."

Naghintay ako ng ilang segundo bago lumingon sa likod ko kung nasaan si Sever na seryoso ang tingin sa akin. “Once they shed blood, they're out. However, you'll continue fighting until you hear the word 'surrender'.”