Novel & Cerita Short Motto In Life As A Student

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

Umuwi na nga kami ng aming tinitirhan. "I'm sorry, I'm focusing on my studies right noe, so I'm not open to any romantic relationship at the moment." Sagot ko sa lalaking kaklase ko sa kurso ko..Totoo naman, kaya nga iniwan ko ang unggoy sa Pilipinas dahil gusto kong matupag ang pangarap ko na walang istorbo sa pag aaral ko, ayaw ko kase ng may isipin. Iyong bang pag gising mo sa umaga ay mag go good morning ka, kumain kana ba? Anong ginagawa mo? Lalo na yong monthsary at anniversary, kailangan mo din tandaan. Eh ayaw ko ng ganun kaya priorities ko ang studies ko dito sa abroad hindi ang pag tangap ng suitors. Hindi na ito nagsalita pa, bumalik na sa kaniyang upuan ng dumating na ang proff n

"Ikaw, mapanlait ka. Di ka naawa do'n sa tao. Malay mo nga first time talaga." "Oh my God. I don’t know. Seryoso may mga high school student pa pala na di pa nakakapasok sa fastfood man lang? May gano'n din palang tao hanggang ngayon?" "Ikaw dapat ang marunong kang rumespeto sa katayuan ng buhay ng iba ha." Seryoso kong sagot sa kaniya kahit malayo sa kaniyang tanong. "Hindi lahat ng tao katulad ng kung ano ang meron tayo. Hindi lahat afford nong naa-afford natin. Kaya hinay-hinay sa mga banat."

Naging karaniwang panunukso na lang din ang lahat para sa akin. Sa kasalukuyan ay fourth year high school na ako. Hindi naman kalayuan sa amin ang paaralan kaya nagtyatyaga na akong lumakad araw-araw. Tiis-tiis lang kahit walang baon. Hindi naman kasi importante ang baon para sa akin e. Ang mahalaga ay ang sipag at tiyaga kapag nag-aaral. At the end of the day kasi, hindi naman ako gutom kahit hindi ako nakapunta ng canteen para magsnacks.

Muntik na akong matawa noong sinabi niya na maglalagay ng life machine. Sobrang LT no’n kasi talagang sa sobrang daming babasahin, quizzes, at recitation tapos dagdagan pa ng Professor niyo na parang anytime ida-drop ka, maglalagay ka talaga ng life machine kasi hindi mo alam kung end na ba ng buhay mo sa law school o hindi. “I really missed you guys. Kapagka naalala ko ‘yong high school days natin palagi na lang akong natatawa.” Kaila uttered and pouted.

"Tingnan ninyo, ayaw kong maging pinakap sikat o ang pinakamatalinong tao sa paaralan. Gusto ko lang maging isang normal na estudyante. Gusto ko lang magkaroon ng simpleng buhay sa kolehiyo, makuha ang aking Bachelor's Degree, makakuha ng maayos na trabaho. Yun lang." sabi ni Kyle, nang may matatag na tono.

That’s impressive. He did not look like someone who enjoys Math and Science. He looked like someone who is so chill and loves to play around. Ang first impression ko nga sa kanya ay YOLO ang motto niya in life. Pero baka kailangan ko na ring gawing motto in life ‘yong “Don’t judge a book by it’s cover.”

“You’re too hard on yourself. You’re home. You must take a break for a while. Dibale nang ma stress ka ulit sa school. Make home a place where you unwind. Not where you throw your stress at.” Inalok ko ang tsaa sa kanya at kunot noo naman siyang bumangon. “You’re not even doing bad. You just feel like it because some students are smarter than you. You don’t have to always be on the top. I think college is all about actually surviving it. Not a competition of who's smarter and who's not.” “Did you fail all of your subjects?” “No.” “You just failed one quiz right?” tanong ko at tumango siya.

"Ang unibersidad ay hindi lamang para sa pag-attend sa mga klase at pagsusulit. Kung hindi ay magsisisi ka sa labis na pag-aaral." Tumitig siya rito nang medyo mas matagal kaysa kinakailangan. Mayroong tiyak na katiyakan tungkol dito, isang hangin ng kumpiyansa na hindi na kailangang ipagmalaki ang sarili.

tanong n’ya sa `kin bago humarap kay Rome. “At ikaw naman, Rome, shame on you! Straight Erminguardian ka pa naman! Wala ka ba’ng napulot sa Erminguard education mo? ‘Alphas, Betas, Females and Omegas hand in hand, are all equally important in building this nation!’, hindi ba’t `yan ang secondary motto ng school natin?” bumalik ang tingin n’ya sa `kin, “Millenial motto `yan ng school na ipinamana sa `yo ng tatay mo!” “Tama ka...” nag-init ang mukha ko, may punto nga naman si Aveera. “Pati nga si Louie, sabi, importante ang pag-aaral...”