Short Motto In Life As A Student Novels & Stories

Hinampas ko pa ang dibdib ko para i-cheer ang sarili. I walked towards my study table at umupo kaagad sa tapat n'on. I massage my temple and let out a few sighs before unfolding my laptop. I have a lot of things to do as a psychology major. Readings, memorization ng nga theories and terms and a damn oral recitation! I must be prepared! Wala sa plano ko ang bumagsak this year. Kahit na hindi ako nakakakuha ng sapat na tulog dahil puro basa, memorization at aral lang ang ginagawa ko sa tuwing may free time ako kaya kahit sa sariling kasiyahan ay wala na sa priorities ko. Hindi ko na iniisip pa ang magliwaliw ng sarili kung kapalit n'on ay magandanv grado. Kailangan kong manguna sa klase at ret

I stopped and I bit my lower lip. College life was not just about studying what is written in the module, College also taught us to learn deep what's the meaning of life. Hindi lang naman tungkol sa science or math ang pag-aaral, it's also about life. How you cope up with your problems, kung paano ka magpapatuloy sa buhay kahit na ginagago ka na ng lahat at kung paano mo maipagsasabay ang reyalidad sa kung ano ang hindi naman kailangan.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

Madali lang ang discussion at halos lahat kami ay nakakuha ng perfect score sa quiz, dahil bago pa ito i lesson nabasa na namin ito at inaral. Sabi nila, kahit estudyante ka dapat hindi ka lang nakaasa sa nagtuturo sayo. Dahil kahit anong turo nan kung hindi mo sasabayan sa pag-alam, wala kang matututunan. Ganito sa college. Una palang alam kong nakaka excite dahil maging ako naramdaman ko yon. Yung magkaroon ka ng sweet spot sa university, yung malibot mo at mamangha sa bawat makikita mo dito. Yung mga magiging kaklase mo na tutulong sayo, at yung mga magihing kaibigan mo dito ng pang habang buhay.

She has a way with words. "Siya nagchismis sa akin, bali-balita raw sa faculty ng SSC pero hindi pa raw sure pero parang gano'n naman daw mapupunta 'yon hahaha! Sana may magandang event!" "Big events means taking pictures noh?" "I know! But...it isn't so bad to just waste time being a student and forget the responsibilities, 'di ba?" "Whatever." "Napaka non-chalant, ha? Hahahaha!"

Kaso lihim siyang napangiti sa isinagot nito. "Hindi naman sa wala akong ambisyon sa buhay, Kuya. Tama may mahigit isang taon pa ako sa pag-aaral pero ngayon pa lamang ay sasagutin ko na ang nais mong malaman. Civil Engineering student ako, Kuya pero wala akong balak iwan ang rancho. Maaring hindi ito akma sa pinag-aaralan ko pero maraming paraan upang mabuhay ng marangal. Biyente na po ako, ganyan na rin ako katagal dito kaya't alam ko na ang pasikot-sikot dito. Kung paano mabuhay ng matiwasay," sensero nitong sagot saka rin tinungga ang laman ng bote.

Pero sadyang kabaliktaran ang lahat. Mas gugustuhin ko pang maging simpleng tao na may simpleng buhay, ang importante ay makakakain lang ng higit sa tatlong beses sa isang araw. At higit sa lahat may pagmamahal sa bawat isa, that’s more than enough. Kuntento na ako sa ganoon. I don’t need material things. All I need is affection, attention and love. Kaya nga siguro na uso ang motto na “Life is so, unfair.” Kasi totoo naman.

'Isang taon na lang kung malapit na ako sa finals,' nakangiti niyang bulong sa sarili. Actually, hindi na siya makapaghintay na dumating ang araw na iyon, gusto niya na nga bukas na bukas na rin ang graduation niya at board exam na agad para makita nya na ang lahat ng resulta ng mga sakripisyo, pagod at hirap niya. 'Walang short cut sa tagumpay, Lucy.. Darating tayo diyan,' ani ng kanyang sarili. 'Ang mabuti pa umalis na tayo, para naman maipadala mo na agad ang mga parcel at makapagbayad ka na kay Aling Lumen at nang mabawasan ang stress mo sa buhay,' natatawang aniya pa.

Mukhang hindi pa rin tumino si Kaena nang siya ay basain noong huli, at inisip niyang siya si Mariana na kanyang pinadapa at pinagulong noon. Itinaas niya ang kanyang mga mata upang tingnan si Kaena, "Kaena, ang A University ay palaging may motto na kabutihan at kabaitan. Talagang nakalahiya para sa A University na magkaroon ng estudyanteng katulad mo." sambit niya sa malamig na tinig.