Short Motto In Life As A Student 소설 & 이야기

30-minutes break lang kasi kami bago ang susunod na klase, tapos laboratory kami after. Pumapasok lang talaga ako para umuwi. Oh, 'wag hater. Nag aaral pa din naman ako ng mabuti kahit ganito ang attitude ko sa school. Even if I look like I'm not really interested in studying, I am still a consistent honor student. Tactic nga yata ang pagiging tamad para maging honor kasi sa'ming magkakaibigan, wala namang masipag. Gumagalaw lang kami kapag malapit na ang pasahan, work under pressure, ganu'n. "I-uupdate ko din 'yon. Chill lang kasi kayo, STEM student ako hindi writer. Kbye!"

Nagulat ako sa mga nabasa tungkol sa parang motto ng school, may mga comments din nga mga magulang ng studyante na nag aaral dito. "Sino ba namang siraulo ang mag lalagay ng motto na ganito? Motto ba talaga to? Wanna Enroll And Enjoy Killing? HAHA gagu." Naiiling ako bago clinick ang rankings of students hindi naman pala subrang higpit ang paaralan nila ang kaso lang hindi ka pwedeng makalabas hanggat hindi ka pa nakapag tapos, hindi naman problema yun dahil may sarili silang mall sa luob may kainan din.

Kung hindi ka marunong humingi ng tulong sa iba, walang mangyayari kung sosolohin mo ng totoo. Ganito ang college life. Dapat i-practice mo na talagang makisama sa iba kung isa kang mahiyain tulad ni Azeria. Kahit pa ikaw ang pinakamatalinong tao, darating talaga iyong oras na kinakailangan mo ng tulong. Sa totoo nga lang, padaan daan rin ‘to sa feed ni Red e’ na sinasabi ng mga iba na sa college mo malalamang bobo ka. His thankful na may pinsan siyang naryan sa tabi niya, hindi tulad ng iba. Na alam nila kaya nila, tahimik na pinagmamasdan lang nilang tatlo ang ka klase nilang umiiyak sad ulo. Sinasabi nitong expect na raw nito ang pagkabagsak niya, ni wala siyang nasagutan may mga ilan lan

“Gusto kong magkaroon ka ng disenteng buhay. Ang paaralan ay hindi basta isang eskwelahan lang para mag-aral. Marami kang makakasalamuha. Maraming pupuri sa ‘yo, pero at the same time, lilibakin ka rin nila. Sa una ay baka manibago ka, mahirapan kang makisama. Pero kailangan mong pagdaanan ang lahat ng iyon, para matuto ka para sa pagtanda mo.” “Huwag mong problemahin ang halaga ng mga damit na ‘yan. Mag-aral ka lang ng mabuti, Mag-pokus. Iyon lang ang gusto kong gawin mo. Tapos, bayad ka na sa akin sa mga mamahaling mga damit na ‘yan.”

While everyone was having a fun time enjoying the events and preparing for the Muziklaban and party later this day— I, on the other hand, was busy doing my requirements and attending my classes. Minsan, ito iyong disadvantage ng model student. Sabihin na nating hindi mo problema ang grades sa pag-aaral pero hindi mo naman na-e-enjoy ang buhay dahil sa kakaaral. There were times that I would actually tell myself to be better than this— to prioritize what was making me happy and to just enjoy my youth. However, at the end of the day, my nagging self would tell me how shameful of a human being I was whenever I decided to prioritize silly things over my studies.

Pupwede namang gawin ng maaga ang mga naunang ibigay ng sa gano'n ay hindi matambakan ng ibang subject. Hayst! That's the life of being an estudyante. Minsan nakakatamad, nakaka-stress, pero worth it once na mahawakan na ang diploma. Pero kailangan talaga nating mag-time management kasi nga diba 'time is gold'. So... We must control our time para kahit papaano ay mailaan natin ang kaunting oras natin sa ating sarili at pamilya. Huwag puros gadgets na masakit sa mata. Charot! "Class dismissed!" Agad namang lumabas ang guro namin.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.

" Kinabahan siya at mababawasan ang sahod niya. "Hija, alam ko ang buhay estudyante lalo na at college ka. Sa ngayon ay wala pa gaanong activities and kailangang aralin. Huwag kang nag alala at hindi mabawasan ang sahod mo." "Po?" Nagulat siya sa sinabi ng ginang.

Hindi na siya ‘yung dating nakikitira lang at umaasa sa padala o abuloy ng iba. “Ngayon,” sabi niya minsan sa sarili, “wala na akong kailangang i-please para lang mabuhay.” Naalala niya pa noong college—para makatipid, nakikihati siya ng meal card sa kaklase. Nag-part time sa mga fast food, nag-tutor ng mga estudyante tuwing Sabado, at minsan nag-a-apply ng student loan para lang may pambayad ng dorm at panggastos sa araw-araw.

Gwapo, matalino, magalang—student role model of their college. Dahil hindi pa siya handa sa pakikipagrelasyon noon, basted sa kanya ang lalaki. Kaya lang, ang ‘study first’ niyang motto bilang estudyante, ay ginulo ni Sebastian. The notorious Sebastian Rocc entered her life like an unstoppable tornado, bringing chaos to her whole system. He was so persistent in talking to her. Ni hindi nga sumagi sa isip niya na magkakagusto siya kay Sebastian na puro bad record ang nakakabit sa pangalan nito.