Novel & Cerita Short Poetry About Self

Kakamkamin ko lahat ng kayamanan mo kaya humanda ka. Nakangisi akong humiga sa kama dahil sa mga naiisip ko. Ito lang ang tanging paraan na naiisip ko para maiahon ko ang sarili ko sa puny*tang buhay na 'to. I'm so tired of being poor! Sa sobrang pag-iisip, bumigat ang talukap ng mga mata ko at hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Nagising ako dahil sa ingay ng phone na kanina pa nagri-ring.

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

Sa huli, mapait siyang ngumiti, hinubad ang jacket, niyakap ito, at naglakad pauwi. Ang pinaka-kalakasang meron siya ay self-awareness. At ang pinaka-kahinaan niya, ay self-awareness din. Dahil kapag alam mong hindi mo kayang sabayan ang isang tao, hindi ka magiging matapang para magmahal. Kaya ang tanging magagawa niya ay manatili sa madilim na sulok, maghilom mag-isa, at maghintay na gumaling ang mga sugat na tinamo.

I learned my lesson, I should know my limitations. This time I will choose my self. I'm empty already. Napasobra ata ako sa pag-aalaga at pag-aalala sa iba kaya heto ako ngayon, igang-iga. I should love my self more, I forgot that I'm important too.

Ayan kasi kakasigaw ko 'to kagabi! Speaking of kagabi, dumaan muli sa utak ko ang nangyari sa amin kagabi. Gusto kong sampalin ang sarili. Hindi na ako lasing sa mga oras na 'yun pero bakit nagpadala pa rin ako sa mga haplos niya? T*nginang self ka ah. Bilis mong maakit sa kanya.

Seryosong sabi ni She sa akin ayoko ng ganito na usapan gusto ko happy lang kaya babanatan ko din ng malupit. " Are you talking to yourself? Haller!! back to you Besh. Pero alam mo Besh, doon talaga tayo sa makatotohanan. Pero diba sa true lang Besh, kung mangangarap na lang din tayo doon na sa mataas kasi sabi nga ng mga ambisyosa. Aiming high makes our lives more alive and positive. Ah basta semplang ba ang englishing ko bayaan mo. Basta pantasya lang naman. Kilig kilig lang pero hindi pa haharot bawal pa kaya kalam natin p**e natin. " sabi ko na pabiro pero totoo naman hindi pa pwede kumirengkeng ang pukekang ko kasi nga marami pang obligasyon. Gagawin lang inspirasyon muna ang crush at s

That I need to give up. Unti unti ng bumibigat ang talukap ko.Kasunod ng pagpikit ng mata ko ay ang pag-amin sa sariling--Pagod na ako Maybe there are mistakes that can't forgive There are some wounds and trauma that never heal.

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts no hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.