Short Poetry About Self Novels & Stories

"Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood" Kung kailan nakasama ko na ito at kung kailan ayaw ko na ito mawala ay saka naman ito babawiin muli sa akin. My baby will be with her angels. Ang sakit lang kasi ayaw ko pa sana itong bitiwan. Ayaw ko na mawala ito. Yes I am.selfish per wala ako magawa.. she needs freedom.. "Cause I have seen a thousand things,

Hayan na naman ang kilig moment na nararamdaman ko sa tuwing bumabanat ito, aba't sumabay pa ang pilya kong tínggíL, sayang nga lang at walang unli-kainan. Nakagat ko ang pangibabang-labi, inis na sinita ang sarili. Hindi pa pwede dahil sariwa pa ang tahi ko sa tiyan. Tiis-tiis muna self, hindi pa pwede ngayon at baka mabinat ka.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

"Hayaan mo na ako Wildon. Deserve ko ito. Kasalanan ko ito kaya dapat kong sisihin ang sarili ko dahil bakla ako." "No. Please don't say that, Eli. Don't ever be sorry for being what you are. You are valid. Walang sino mang dapag magdikta kung ano at sino ka. Being yourself is the best thing you could do in your life. Please stop this. Huwag mong saktan ang sarili mo para sa mga taong makikitid ang pag iisip. You are better than this, Eli. I know you were better than any of them. Trust me, magiging okay din ang lahat..."

That I should feel it first, smell the scent of it and experience what it is before I can offer it to everyone. Now I understand why all those things happened to me, because I was lacking so many things. I lack love for myself. I don't value myself. I don't trust myself. "Sige na umuwi na kayo." Sabi ko sa mga studyante ko. Sila ang last subject ko for today. They are graduating students. Mga batang punong-puno ng pangarap. Mga batang puno ng potensyal. "Patuloy mo po muna Miss. Last subject ka na po namin eh."

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.

Gusto kong maramdaman na sapat ako dahil kanina, sa kokonting minuto, naramdaman kong wala akong kwenta. 'Yong self-worth,' 'yong pinaghirapan kong kompyansa sa sarili, 'yong pakiramdam na kaya kong maging sapat, 'yong pinaghirapan kong buoin ng ilang taon, unti-unti lang sinira ng ilang minuto.

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

"Kahit anong mangyari palagi mong tatandaan na andito lang kami at gagabayan ka. Tatandaan mo palagi ang mga hinabilin at paalala ko sayo. 'Wag na 'wag kang magtanim ng galit kahit gaano pa kalalim ang ginawang masama sayo. Life is too short to hold grudges. Alam kong hindi madaling magpatawad pero tatandaan mong tao pa rin sila at hindi tayo Diyos para hindi magpatawad sa kapwa natin. Be brave and ngayon pa lang ay sasabihin ko ng I'm so proud of you, anak." Mas lalo akong napa-iyak nang matandaan ang mga paalala sa 'kin ni Nanay. Are you proud of me right now, Nay? Proud ka ba sa 'kin na hindi ko nakamit ang pangarap ko? Magagalit ka ba sa 'kin kung hindi ko mapatawad ang taong naging dahi