Si Mark Tahimik Lang นิยาย & เรื่องราว

magalang na tanong nito nang makita siya. "O-Opo, ako nga po," mahinang sabi niya. Iniabot sa kanya ni Marcus ang mga dala nito. "Ito po galing kay Mr. Sandoval. At may mensahe po siya." Kinabahan si Alana. "Anong mensahe?"

Kaia's POV Tahimik lang akong nakaupo sa passenger's seat ng sasakyan habang binabagtas ang daan pauwi sa bahay. Wala naman ding kibo si Uncle Romy na abala sa pagmamaneho. Mukha ring nagmadali siyang pumunta sa eskwela para lang masundo ako. Dapat talaga ay sa mga ganitong oras, nasa opisina pa siya. Pero dahil siya ang tinawagan ng clinic dahil sa nangyari sa akin, heto na siya.

Tahimik. Ilang segundong tila walang gumagalaw sa pagitan naming dalawa. Hanggang sa nagsalita siya, mababa pero matalim ang boses. “Kong mahal mo talaga siya... mahahanap at mahahanap mo kung nasaan siya.” Napakurap ako. “Anong—”

Tahimik niyang sinabi, "Si Dok Marquez." Sandali akong natulala. Bago ko tuluyang naalala kung sino siya. Ang dati kong psychiatrist. Ngayon, kapag iniisip ko siya, malabo na lang ang alaala ko. Hindi ko na maalala ang mukha niya. Hindi lang siya. Pati ang iba pang mga taong hindi ko gaanong kakilala ay unti-unti ko na ring nalilimutan.

Tahimik ko iyong tinanggap. Pumasok kami sa loob ng venue kung saan binabati si Markus ng ibang nandoon. Bigla tuloy akong nakaramdam ng pagiging out-of-place. Pero si Markus, bagay na bagay siya sa ganitong lugar. Sanay na sanay siyang makihalubilo sa mga mayayamang negosyante na nandito pero makikita pa rin ang pagiging professional niya. “Mr. Policarpio, it’s nice to see you here. I was really looking forward to meet you again after that seminar that we had in Canada.”

Salvatore Tahimik lang si Angel ng sumakay sa sasakyan habang ako naman ay ganun din. Paanong hindi kung nakita ko siyang kumakain kasama ang pulis na iyon? Masaya silang nagkukwentuhan at nakita ko kung gaano siya kapalagay habang kausap ang lalaking iyon kaya hindi ko maiwasan ang magselos. I had never date her yet tapos naunahan pa ako ng lalaking iyon?

Tahimik si Rafael, bago marahang tumango. “Then we do it my way. Covert, no press, no board. Just you and me.” Habang inilalagay niya ang coordinates sa tablet, may dumating na mensahe sa phone ni Mariel — unknown number ulit, may kasamang larawan. Isa lang ang nasa frame: isang lalaking may paso sa mukha, nakatalikod, nakamasid sa dagat ng Batanes. At sa caption:

‘Oh my Gosh, he’s a total hunk-ruggedly handsome, I think I can already die… No wait, I sure can’t die yet, I will marry him pa… And those biceps… holy crap- I will be willing to submit and make him happy every night…’ Tahimik niyang kausap sa sarili. Natauhan lamang si Amara nang may mag salita sa tabi niya. “Sir Xavier, siya nga ho ang inyong magiging bagong personal na katulong, ang pangala-“ “Are you drooling over me right now?”

“Sofie!!” Tahimik lang si Theron pero halata kong pinipigilan niya ang tawa habang ako naman ay gusto nang ibaon ang sarili ko sa hiya.

"Dr. Adam Nicolas Santiago" Tahimik na basa ko sa nakaimprintang pangalan nito sa suot na uniporme. "Magandang umaga Miss Baltazar." Magiliw na bati nito sa 'kin kaya wala sa loob na napatitig ako sa presko at makinis na mukha nito. Kutis pa lang na parang hindi man lang nadadapuan na dumi ay talagang masasabing nakakaangat ito sa buhay. Gwapo rin ito, chinito na parang koreano at mukhang batang bata pa. Kung siguro'y nakapag aral lang sana ako, propesyonal na rin marahil ako ngayon kagaya niya na nagsisilbi sa lipunan.