Sickness Healing Quotes Novels & Stories

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

"Ang sakit ay parte ng buhay. Hindi natin ito maiwasan, pero ang mahalaga ay kung paano tayo bumangon pagkatapos. Walang pangako na magiging madali, pero alam ko na kaya mo. Hindi kita iiwan, Cherry." Naglakip ng mga kamay si Cherry at Marites, nagsimulang huminga ng malalim si Cherry, naramdaman niya ang bawat salitang sinabi ng kaibigan. Sa kabila ng mga luha at sakit, nararamdaman niyang may liwanag na unti-unting sumusikò sa kanyang puso.

Sila agad ang unang lumalapit. Kapag naglalakad si Jeru... Nakahawak agad ang kambal sa magkabilang kamay niya. At sa tuwing nakikita ko silang ganoon... Hindi ko maiwasang mapangiti. Maybe this is what healing looks like. Hindi yung tuluyan mong nakakalimutan ang sakit. Kundi yung natututo kang gumawa ng mga bagong alaala na mas maganda kaysa sa mga lumang sugat.

sagot ni Lucius. "Talaga po? Sige po, ihahanda ko na po ang mga luwad bukas din," masayang sabi ni Mang Tomas bago nagpaalam. Nang makaalis ang matanda, tiningnan ko si Lucius. "See? Iyan ang healing na sinasabi ko. Hindi lang tayo ang gumagaling, pati ang mga tao sa paligid natin."

mahina kong sambit pero sapat para marinig niya. "Baka its okay if it takes time...to be okay?" mahina niyang wika. "Yeah, healing is a road that is lined with endless grace...ika nga nila." Sinipa ko siya ng mahina at tumingin siya sa akin. "A few days, weeks, or months or year ago, you did not know today. You did not know how you'd make it here, but you made it here, by grace. You are blessed, Jaq. Continue healing, not for us but for your self."

I want to get better for Anne, but this disease of mine is incurable. Keyller let out a depressed sigh and it's not helping me. Pero ang sumunod nitong salita ay medyo nagpagaan sa pakiramdam ko. “You are not curable, but you can be prevented. We're here to help you. Anne is also together with you now.”

Her voice trailed off, letting Charlie’s hand go and crossing her arms across her chest, frustration weighing heavy on her. “Heal. You must heal and that takes time. You will be fine, Tala. Just don’t force it. Trust me, you’ll only hurt yourself more if you don’t take your time,” anito bago muling uminom ng juice. Sumimsim lang ito sa baso bago nito muling ibinaba iyon sa mesa, lukot ang mukha. “We need something stronger than this. How about scotch?” anang pinsan, malawak ang ngiti.

“You are improving. Mas malinaw ka na ngayon sa nararamdaman mo.” Napakurap si Venice. “Pero minsan… parang hindi pa rin sapat.” “Walang ‘sapat’ sa healing,” sagot ni Li Na. “May proseso lang.” Tahimik si Venice. Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin. “Dok…” mahinang tanong niya, “normal ba na kahit alam mong mali na, may bahagi pa rin sa’yo na nalulungkot?”

"Manang naman eh. Dapat you cheer me up" "Aba. Kailangan mo ng sermon para naman mag tanda ka. Ang sugat dapat ginagamot agad habang mahapdi pa. Habang sariwa pa. Dahil baka mag kainfection ay hindi na magamot. Mas lala iyon.

he said in the call. Malungkot niyang ibinaba ang tawag. Mariin na ipinikit ang inisip ang mag-ina niya. Hindi maiwasang mapaluha habang inaalala ang masayang mukha nila. There's no cure on his sickness. Kung mayroon man iyon ay ang kaya nitong patagalin ang buhay niya ng ilang buwan o tao pa.