Silence Words Novels & Stories

“C-Can I hug you?” My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

''saan kaya sila pumunta '' bulong nito sa kanyang isip . ''palpak fren '' wala na siyang nagawa kundi palpak ang kanilang plano lalo pa hindi nila mabuksan ang kwarto ni Theo pagkakataon na sana niya akitin ito at ipadama ang galing niya sa kama .

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

"C-Can I hug you?" My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

At parang nilalabanan ang sarili na sabihin ang mga bagay na hindi dapat. The silence between us stretched, thick, heavy, painful. Hanggang sa bumulong siya sa wakas, “I don’t know how to be calm when it comes to you.” My heart stumbled. Hindi ako sigurado kung narinig ko siya ng tama. At hindi ko rin alam kung sinadya niya bang iparinig sa’kin ‘yon. But the words stuck in my lungs, refusing to leave. Hanggang sa tuluyan na siyang humakbang palapit sa pinto. He reached for the doorknob, but paused. And for a long second, he didn’t move. Then…

"It's fine…" Silence broke out again after Hera mumbled those words. Wala ulit nagsalita sa kanilang dalawa at tahimik lang na pinapakinggan ang bawat paghinga ng isa't isa. They weren't saying anything and just kept on feeling the warmth of each other, until Lucas suddenly broke out the silence.

And his eyes were on hers—bearing words he weren’t able to say. Tumingala siya at isinandal ang ulo sa dingding sa kanyang likuran. Nakita niya mula sa bintana na nag-aagaw na ang dilim at liwanag sa kalangitan. Ilang sandali na lang, muling darating sa buhay niya ang isang gabing walang kasiguruhan. Lalong nanikip ang d*bidb niya. Kapag kuwan, hinayaan niyang tumulo ang kanyang mga luha. They said tears are silent prayers sent to God when words are scarce. And so she began to cry.

I know. "Can i?" paalam ko habang hinihimas ang kaniyang likod. Hindi ito kumibo, "Silence means yes." paos na sabi ko. mabilis ko siyang sinunggaban ng halik habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang hinuhubad ang kaniyang palda.

muling tanong pa niya ngunit ang aking sistema ay tuluyan na yatang napasailalim sa kanyang mahika kaya naman hindi ko man lang nagawang tumugon man lang sa kanya. "Silent means yes, I think," wika pa nito bago ako ginawaran ng halik sa aking mga labi, at tila ba ang bagay na iyon na lang ang inaantay ng aking katawan upang tuluyan itong mawala sa katinuan ay hindi ko na namalayan na maging ang aking magkabilang braso ay pumulupot na rin sa kanyang batok upang mas palalimin pa ang aming halik.