Silent Pain Quotes Novels & Stories

Walang kahit isang salita ang lumabas sa kanilang dalawa, pero bawat segundo ng katahimikan ay parang dagundong sa tenga ni Dia. Alys sat quietly in the backseat, staring out the window. Hindi siya nagsalita, hindi rin nagtanong. Pero bawat paghinga niya ay may kasamang bigat. Dia glanced at her reflection on the window, her daughter’s eyes were distant, lost in thoughts too heavy for someone her age. But that silence, was the loudest thing Dia had ever heard. It echoed through her chest, bouncing off the walls of her heart, reminding her of every choice, every pain, and every moment she wished she could undo.

I'm not perfect, I have flaws, I have sins and I am mute. I have nothing to offer but only myself and my sincerity in this cruel world. At kahit alam kong napaka-imposible mangyari... sana may taong tatanggap sa akin bilang ako. Iyong hindi magsasawa sa akin sa kakakumpas ko ng mga kamay para lang magkaroon kami ng komunikasyon, o 'di kaya 'yong hindi mapapagod umintindi bumasa ng bibig ko kahit na walang lumalabas na tunog. Iyong pwede kong gawing model kapag nasa mood talaga ako magpinta. Naging malupit sa akin ang mundo at sana dumating ang taong magiging pahinga ko sa araw-araw.

Tahimik at walang ingay na iyak. Silent tears is the highest pain and the loudest cry of every girl . . . Napatakip ako sa aking tainga dahil pakiramdam ko nagpaulit-ulit ang kanilang mga ungol sa aking pandinig. "T-Tama na, please . . . T-Tama na . . ." Umiiyak kong pakiusap habang nakatakip ang aking mga kamay sa aking magkabilang tainga. "T-Tama na. Ang s-sakit na . . ." Paulit-ulit ko itong sinasambit ng hindi ko namamalayan. Walang tigil sa pag-iyak, walang tigil sa pakikiusap.

Iniisip ko palang ang matulis na pangil ni Silvana sa leeg ko ay parang ayoko nalang talaga isipin. I pursed my lips. "May mga pinsan pa daw kayo hindi ba? Ireto mo nalang ako sakanila." "Can you even hear yourself?" "Oo malamang!" "Then you know how ridiculous you sound." "Anong masama don? Gusto ko lang naman ibigay ang una ko sa bampira, nangyari na nga dapat nung nakaraan kung hindi mo lang ako piniglan, hindi tuloy ako nakita nung bampira kung nakita niya ako edi sana hindi na kita kinukulit ngayon."

The sound it made was so small, but in the absolute silence of the room, it felt like a gunshot. Naglakad ako papunta sa salamin. I looked at myself. My face was pale, my eyes hollowed out by grief. I looked like a stranger. Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko. It was flat. Empty. The phantom cramps were still there, reminding me of the life that was supposed to be growing inside me right now. And then, it hit me. The silence wasn't peaceful. It was deafening. It was the sound of a happy family that would never happen. Napaupo ako sa gilid ng kama, ang mga kamay ko ay nakakuyom na sa puting bedsheet.

Even his breathing was shaking. At minsan hindi mo na rin talaga kailangan pang itanong kung okay lang ba ang isang tao, eh. You can see it in their eyes, feel it in their breath, and hear it in the silence they hold, leaving you with no choice but to acknowledge it without words, and the only comfort you can give is simply being there. "It's okay... It's okay, I'm here..." And sometimes, presence is all that's needed to ease the pain, even when nothing can truly fix it.

Hiningi niya pa ang number ko kanina kung hindi rin naman pala siya magsasabi or tatawag! Halos mapamura ako nang makitang may message pala talaga siya at isang tawag pero naka-silent ang phone ko kaya hindi ko narinig! Hindi ko naman tiningnan kanina kasi akala ko mamaya pa kami magkikita. “Uhm, sige po, bababa na ko.”

Ipinipikit ko muli ang aking mga mata, at sa dilim, ibinubulong ko sa anino na aking nakikita: “Maghintay ka lang. Kahit anong mangyari, kahit gaano pa katagal, hahanapin kita. Because in the silence of my soul, amidst the pleasure and the pain, I know you exist. And I know I belong to you.” Ngunit sa tabi ko, si Jenny ay nakangiti sa kanyang pagtulog, kampante sa paniniwalang ganap na niyang akin ang aking pagkatao, nang hindi alam na sa bawat sandali ng aming pag-iisa, ang kanyang pag-aari ay nagkakaroon ng lamat—lamat na dulot ng isang alaala na ayaw mamatay at isang katotohanang naghihintay lamang ng tamang pagkakataon upang sumabog at lumaya.

Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya? Ramdam ko lahat sa isang tingin ko pa lang sa kanya. The sadness in his silence. The exhaustion in the way he held himself. "You still care for me." And the ache in his voice as he spoke. Bakit noon, hirap na hirap akong basahin sya? Bakit ngayon, hindi lang klaro sa akin, dahil ramdam na ramdan ko na. "You still have a care for me, love."