Silent Pain Quotes Novels & Stories

Ilang segundo siyang tahimik bago siya muling nagsalita. “Because this is the only place where I feel… quiet.” Napakunot ang noo ko. “You?” sabi ko. “Quiet?” Bahagya siyang natawa. “Hard to believe, I know.” Napangiti ako ng konti. “But it’s true,” dugtong niya. “Dito lang ako nakakawala sa lahat.” “Sa lahat ng ano?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot.

"Sometimes, the quietness in this house is too loud. You wouldn't understand." "Sus, ang lalim naman nun," biro ko kahit kinakabahan ako na baka bulyawan niya na naman ako at paakyatin sa kwarto ko. Maingat akong naupo sa tabi niya sa bench ng piano. "Hindi ko man maintindihan ang buhay ng isang bilyonaryong kagaya mo, pero alam ko kung kailan malungkot ang isang tao."

Doctor siya at lahat ng mga gamit na 'yon ay alam niya kung ano. "A-Are you sick?" hindi diretsang tanong ni Sayne. May namumuo ng luha sa gilid ng kanyang mga mata. Hindi agad siya sinagot ni Trick at hinawakan ng mahigpit ang kanyang kamay. Ramdam niya na natatakot ito at nag-aalala sa magiging reaksyon niya ngunit pinili nitong sagutin ang kanyang tanong. "My body is numb, Sayne. I can't feel anything. I can't feel pain. I have CIPA."

he said. Wow! Where did he got that? Was that a quote? Because I love it. Feeling ko tuloy philosoper itong kausap ko ngayon. Napangiti ako rito, "Thank you." I just said. And after that, a deafening silence reigned. Mayroon akong gustong sabihin ngunit hindi ako makatiyempo, kaya sinimulan ko na lamang ang lahat sa pekeng pag ubo ko.

And that silence — that single, aching silence — was her answer. Vivian laughed bitterly through her tears. “That’s what I thought.” She started walking toward the stairs. Pero bago tuluyang umakyat, huminto siya at nagsalita ulit, this time with a trembling voice filled with quiet devastation. “You know, I used to pray that one day, you’d look at me the way you look at her. Pero ngayon, I just pray that one day, you’ll finally feel the same pain you gave me.”

C. Nakangiti kong binuklat ang diyaryo patungo sa page na iyon at kaagad na bumungad ang mensahe niyang tula para sa akin. Whispers of You, My Sinta By: H. A. C. The silent halls still echo with your name, Your voice, a melody I long to hear, No warmth can chase the cold since you first came. The chapel lights flicker, but not the same, Your presence once made every shadow clear,

It wasn't the kind of silence that was peaceful, it was the kind that signaled the beginning of an end. ​"Talia is out of the frame now, Thisa. Everything was supposed to be okay. I fixed everything for you, for our relationship... pero bakit pakiramdam ko mas lalo kang napapalayo sa akin? Naging kampante ka ba? Bakit? Are you not thrilled anymore, Thisa? Is the spark gone just because things got quiet?" punong-puno ng hinanakit niyang sabi.

Walang salita. Blangko ang kanyang tingin, maputla ang kanyang mukha, parang taong nawalan ng buhay. Hindi lang siya pagod... mukha siyang buhay na bangkay. Nakaupo si Silas sa harap niya, hindi alam ang sasabihin. Pagkatapos ng mahabang katahimikan, isang pangungusap lang ang lumabas sa bibig niya.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Tiningnan ko ang repleksyon ko sa salamin. Nakikita ko ‘yung babae na gusto lang maging malaya sa lahat, sa marami at iba’t ibang opinyon ng mundo. Nakakapagod pag palaging ganito. “Maybe love isn’t about who speaks louder. It’s about who listens first.”

“Bakit ayaw mong magsalita? Hindi mo ba alam na silence means yes?” Nagbulungan ang mga taong naroroon. “Mukha ngang totoo ang lahat ng kumakalat.” “Kaya nga, hindi niya magawang magsalita para pasinungalingan ang lahat ng binibintang sa kanya.” Luna sobbed in anguish, her heart filled with anguish. If she could, she wanted to disappear into the ground. Never in her life had she felt so humiliated. Just when she was in unbearable pain and had given up all hope, a furious shout rang in her ears.