Silent Pain Quotes Novels & Stories

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

Nagkaroon ng ibang pinta ang mundo niya nang maka-layo na siya sa kaniyang Mommy at sa mga pananakit nito. Sapphire savored the moment that her life went silent. Wala ang masasakit na salita, wala ang dumudurog sa kaniyang mga titig at wala muna ang cold treatment. Pinipilit pa rin niyang maging masaya sa kabila nang bartolinang nagkukulong sa kaniya sa sakit at lungkot.

I thought my voice would come back right away but I was wrong. I woke up feeling I was so tired. I wasn't responding to what is going on around me anymore. I became silent and motionless. There are some days it just hits me so entirely hard and I don't know what to do. I'm paralyzed in a moment of this wave of negativity that takes over my entire being. Usually, those moments hit me late at night. The silence makes me think no one cares eventhough Lazarus never leave me alone. Something tries to convince me I'm unloved. I'm unwanted. I'm alone.

“Because even when you don’t say anything, I can still hear you. Even when you’re silent, I feel what’s inside you.” Doon ako muntik na mapaiyak. Those words answered the questions I’ve been asking myself for so long—kung bakit ganun siya umakto noong mga nakaraan. Hindi pa ako ready magsabi ng “yes.” But one thing I’m sure of— That night, hindi ko pa gustong umalis sa loob ng sasakyan na ‘yon.

Kahit si Melody ay mukhang masama na rin ang tingin sa akin. How I hope I can just easily tell people all my burden. And maybe in that way, they’ll learn to understand me. Pero dahil ayaw ko na ng gulo, mas pipiliin ko na lang na manahimik at sarilinin ang problema kagaya ng palagi kong ginagawa noon. Silence means peace… or… maybe not.

At huli na ang lahat ng aking pagsisisi. Hindi ko na siya muling makikita. Hindi ko na maririnig ang kanyang boses. Hindi ko na mararamdaman ang kanyang mga haplos. Hindi ko na masisilayan kung paano bahagyang gumuguhit sa kanyang labi ang isang pambihira at tunay na ngiti... isang ngiti na sa akin lamang niya ipinakita. The world felt unbearably silent without him.

His hands picked a glass at pinuno iyon ng tubig and gave me. After a sip, a heavy sigh escaped his lips. “I’m sorry, I can only give you water for now.” May halong biro niya pang sabi. “Because I also don’t have the answers. I know I will be okay someday but now, I can’t lie. Something’s still… missing, I guess.” A moment of silence. It reminded me of that time we shared at the beach resort. Those comfortable silence. I didn't even know it was possible. Alam kong pareho kaming may iniisip, parehong naguguluhan sa kanya-kanya naming sitwasyon.

Parang naaattached na ako kay Ernist. This feeling sucks! Nang pumasok ako sa loob, tila ba nabibingi ako sa katahimikan, kung saan tuwang tuwa ako dati, pero hindi na ngayon. The deafening silence seemed sad and could kill me at any time. Ginala ko ang mata sa paligid, pamilyar naman, sa bahay ko naman talaga ako naroroon pero bakit parang hindi na ako komportable? Bakit parang ayoko nang mag-isa?

Muling inipon ni Rhea ang kanyang lakas ng loob upang muling makabuo ng salita, “Alam ko kung saan mo yan nakuha. Detective Conan Movie 15: Quarter of Silence. Sinabi yan ni Conan noong nagsisihan sila Genta at Mitsuhiko na nauwi sa pagtatalo.” His brows furrowed, “Hindi yan yung point. I-apply mo ang quotations ni Conan sa buhay mo. Walang patalim ang dila pero kaya niyang sugatan ang puso. At kahit anong sorry ang gawin mo, hindi mo na yun mababawi. Kahit mapatawad ka pa.”

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.