Silent Pain Quotes Novels & Stories

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Minsan kailangan din nating maisip at ipagpahinga ang ating utak. Pain is the only thing that's telling me im alive. Someday this pain will be useful for me. Diko namalayan na umiiyak na pala ako. every silent cry i been all this years The loud shout that no one can hear. The ears was covered because of fear And the eyes that was blurred because of tears. A facade that you have been wearing Guess you forgot why you're hurting You just smile through the pain But you're having a hard time to keep yourself sane

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

Before walking out, she added, “If you can’t choose me when it’s hard, don’t tell me you love me when it’s quiet.” ---

' Hindi ko na alam. Ang hirap na naman huminga. Palagi na lang. Bakit kasi gano'n? I cried in silence in the dark. Ang mahinang iyak ko lang maririnig sa buong silid. Masakit sa dibdib, sa ilong, sa lalamunan, sa ulo, at lahat-lahat na.

Gusto kong sampalin ang sarili ko para magising na sa bangungot na ito. “Zane…” I called in between tears, “mahal mo pa ba ako? Minahal mo ba talaga ako?” I waited for his answer but he said nothing. Ni hindi niya nga ako matignan. But you know, his silence told me everything I do not want to hear. Funny how silence can hurt more than words. “Zane… Please,” I begged him to give me an answer that will at least make me feel better. “Lorryce, tanga na, masokista pa. Anong trip mo sa buhay?” tila nandidiring komento ni Diane.

Na sa bawat pagdilat ko, inaasahan kong makita siya. At kahit ganoon, hindi ko kayang kalimutan ang paalala ni Ma’am Celeste. Kasing linaw ng sikat ng araw. Na may mga linya na hindi ko dapat tawirin. Kaya sa sketchpad ko, isinulat ko ang... “Maybe summers change. Maybe people do, too. But some names never leave the silence of your heart. And some warnings—no matter how graceful—cling like thorns. I don’t know which one will break me first.”

Tahimik ang pagitan nilang dalawa, tanging tunog lang ng malamig na hangin mula sa bintana ang gumagalaw sa paligid. Nakatitig lang si Silas sa kanya—mataman, mabigat, parang may gustong sabihin na hindi mahanap sa mga salita. Parang nangungusap ang mga mata nito, tila humihingi ng pahintulot na pawiin ang lahat ng distansyang pumapagitan sa kanila. At bago pa siya makasagot, dahan-dahan itong lumapit.

Everything's gonna end someday at hindi ko alam kung paano ko magagawang kayanin ang lahat kapag dumating na ang araw na kinakatakutan ko. Sumakay na kami sa kotse para umuwi. Tahimik na sya ngayon habang nagmamaneho. Ibang-iba na ang mood nya ngayon. The silent inside the car was awkward and suffocating. Nanatili lang rin akong tahimik dahil alam kong wala naman akong dapat sabihin. Baka mas lalong maging hindi maganda ang mood nya kapag sinubukan ko syang kausapin. The silence is making me breathless. Nalulungkot ako dahil dito. It feels like the cold Storm from before came back. Sana nga lang ay bumalik ang sigla nya mamaya. Ayokong ganito.