Silent Photo Novels & Stories

Naiinis akong napa-ungol at napapadyak. Huminga ako ng malalim na malalim upang kalmahin ang sarili ko. Agad kong inilagay sa bago ko ang camera ko at pinailaw ko ang relo ko. Regalo ni Daiki sa akin noong kaarawan ko. Sabi niya alam niyang mahilig akong magsusuot kahit saan kaya relong ito ang ibinigay niya sa kin. Siya raw mismo ang gumawa ng relong ito kaya kailangan kong alagaan ng maayos. Maliban sa ilaw ay mayroon din itong hologram na mapa at GPS para alam daw ni Daiki kung nasaan ako. Pero dahil ayokong may nakasubaybay sa akin, pinatay ko ang GPS ng relo. At higit sa lahat ay ipinapakita rin ng relong ito kung gaano kabilis ang tibok ng puso ko. Si Daiki na ang magaling subalit hind

Kaya naman ay hindi na siya nag-abala pa na replayan ito. Ngunit tila wala itong balak na tantanan siya. Kaya naman ay napagpasyahan na lamang niya na i-silent ang phone niya. “Is there a problem?” Pilit naman niyang nginitian si Calvin bago tuluyang tinago ang cellphone sa loob ng shoulder bag. “Nothing. Itʼs just a spam message.” Hindi naman ito nagkomento pa habang inabala na lang niya ang sarili sa pagtanaw sa labas.

Nasa trabaho siya, at mas lalo pang tumalim ang tingin sa kan’ya ng director doon sa photoshoot. “S-Sorry,” paghingi niya ng pasensiya nang patayin niya ang phone. Natataranta kasi siya kaya pinatay na lang niya ang phone bago ito ibinulsa. She just hoped that she would not receive an important call at this moment. Unlike earlier, the deafening silence now filled the room. Nagtaka si Vivianne dahil ni isa sa mga staff ay hindi pa rin gumagalaw. Maging si Beckett ay nakakunot lang din ang noo habang nakatitig sa kan’ya.

Baka abnormal na ito. From: Clint [Good night Mayah] Simpleng goodnight lang ng lalaking ito napapangiti na ako. Ano pa kaya kong sweet messages na baka himatayin na ako sa sobrang kilig. Hindi na ako nag reply at nilagay ko sa silent mode ang tunog ng phone ko maliban sa alarm ko bukas. Humiga ako ng may ngiti sa mga labi ko, nakatitig sa kisame hanggang sa nilamon na ang diwa ko ng antok…

Hindi pa siya nasiyahan dahil nagtawag pa talaga siya ng isang tao para kuhanan kami ng litrato. "Salamat, bro!" si Santrius. Nagpasalamat rin ako sa kumuha. "Ang ganda!" Wika ko habang tinitignan ang litrato naming dalawa. It's just a silhouette of the two of us. Nakahalik siya sa noo ko. Sa likod namin ay ang kahel na kalangitan. He was hugging me from behind, his chin is resting on my shoulder while looking at the photos.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

Kinailangan pa niyang umuklo at e buckle ang seatbelts nito bago sila umalis. "Hailey, are you mad?" Nakatingin si Hailey sa labas, pinapanood ang mga nadadaanan nila. Tahimik lang at inabala ang sarili sa pagitan no'n. Nang magsalita naman si Troy. "Hindi naman." Tipid niyang sagot. Hindi naman kasi siya galit. Wala naman siyang rason para magalit. "But, why are you silent?" Troy was distracted by her silence, and curiosity would literally kill him if he did not ask her.

Ilang beses ko nang ginawa ‘to, a ritual of quiet joy. I raised the camera, tumagilid ng kaunti, at kinunan ang sarili. Me, holding my bump, taking a mirror selfie. Simple lang, no filters. Just me and her. Napangiti ako habang tinitingnan ang kuha. Parang may kapayapaan sa tingin ko. Mas confident, mas calm. Mas sigurado. I saved the photo and was about to send it privately sa sarili kong hidden album.