Novel & Cerita Silent Photo

Literal. Parang may humahawak sa dibdib ko, pinipiga, pinapalubog. At habang nakatitig ako sa laptop screen, ramdam ko ang malamig na pawis na tumutulo sa batok ko. Sa tabi ko, si Liza— tahimik, hindi gumagalaw, pero nanginginig ang mga daliri niya. Ang tunog lang na naririnig ko ay ang mabigat kong paghinga… at ang malutong na “klik” ng next timestamp habang nagpapatuloy ang footage.

"Sira! Sinend ko lang ang pictures natin sa account ko." "Hmmm. Matulog na tayo, wifey." Hindi na ito kumikilos habang nakayakap sa kanya. Narinig niya agad ang mahinang paghilik nito. Maya-maya ay nag-vibrate ang phone niya dahil naka-silent mode iyon.

Sa susunod talaga hindi ko na kakalimutan eh silent ang phone ko para walang istorbo. "What?" iritang sagot ko.

Baka may himala. “Cindy…” basag ang boses niya. “Mas pinili na niyang umalis.” Dahan-dahan niyang iniharap ang camera. Wala na ang mga aparatong nakakabit sa katawan ni Niel. Wala na ang mga tunog ng monitor. Wala na ang mahinang tibok na pinanghahawakan ko. Tahimik. Sobrang tahimik. “Hindi…” bulong ko.

Hindi ko alam kung para iyon sa akin O sa sarili niya. "Perfect! Now look at each other." Dahan-dahan akong napatingin sa kanya. Nagtagpo ang aming mga mata. Tahimik. Walang nagsasalita. Ngunit sa kung anong dahilan, parang biglang nawala ang ingay sa paligid. Click. Click. Click. Sunod-sunod ang tunog ng camera. Hanggang sa... "Smile naturally!" Natural? Paano ngingiti nang natural sa ganitong sitwasyon?

Kahit sa dilim makukuhanan mo ng malinaw ang isang bagay o ang nangyayari. Clinick ko ang camera icon at sinunod ko namang I click ang video. Mabuti nalang parati itong naka silent kaya wala na aking naging problema. Naririnig ko pa ang malalandi nilang bungingisan at saka ko itinapat ang camera ng cellphone ko sa kanila. Hindi naman nila nararamadman ang presensya ko dahil sa may dulong part ako ng cubicle.

aniya. Hindi ko siya sinagot at dali-daling inilapag sa mesa ang hawak na crochet pouch. Binuksan ko ang bag at kinuha ang phone ko. Ini-swipe ko 'yon at napansin na naka-silent pala ang phone ko. Ipinakita ko 'yon kay Maya. "Kaya naman pala! Bakit kasi naka-silent ang phone mo?" tanong pa niya.

Naghihintay ng isasagot ko sa kanya. "They're said silence mean yes. So I'll take it as a yes. Okay, darling." Anito na napapisil pa sa baba ko at mabilis b****o bago ako iniwañang nakatulala sa kinatatayuan.

Aniya sa akin. "Sige Chels ingat ka, bye." Hindi pa rin tumitigil ang phone ko sa pagring hinayaan ko lang ito at inilagay ko silent mode. Natulog ako dahil nakaramdam ako ng antok.

"Libre ka ng isang iced coffee pag naka-limang asar ka sa akin sa isang araw. Dalawa na ngayon, ha. Tatlo na lang." Napailing siya, pero hindi mapigilan ang matipid na ngiti. "Ang weird mo talaga." "Pero cute, ‘di ba?" "Puwede bang sagot na lang ay ‘No comment’?" "Uy, silence means yes!" "Silence means ayoko na sa’yo kausap."