روايات وقصص ضمن Silent Photo

I cut her off. "I didn't pass out because of darkness. It because of silence. Sedatephobia." Kita ko kung paano napuno ng katanungan ang mukha n'ya. I smile at her. Unti-unti akong lumapit sa kan'ya. Nang makalapit ako I cupped her cheeks diniinan ko ang paghawak ko dito. She tried to push me away but I'm stronger than her.

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

Pinatay ko lang ang cellphone ko malakas na bumuntong-hininga. Hindi ko yata siya kayang makita o makausap. Pakiramdam ko lahat ng inggit sa katawan ko ay nabuhay dahil sa positive comments sa relasyon nila. Nakakainggit... Kung ako ba ang nasa larawan, gano'n din kaya ang reaksyon ng mga tao?

Napalabi si Sharon, kailan ba naman kasi siya hinalikan ng suwerte? Narinig niya itong tumikhim bago nagsalita ulit. “Well, silence means yes.” Tumawa pa ito sa likuran niya. She raised her eyebrows. “Guwapo ako diyan no? ‘Di bale, nag rexona ako kaya mabango na ang kilikili ko.” She rolled her eyes, angatan ba ito ng sariling bangko? Nilingon niya ang lalaki at tinaasan ng isang kilay. “Kabute ka ba?”

Takot? Kanino? Kay Yuhei? Imposible. Napatingin silang lahat sa kanya. At sa unang pagkakataon... siya mismo ang unang umiwas ng tingin. Dahil hindi niya alam. At sa hindi niya pag-alam... mas lalo siyang natatakot. Biglang lumitaw ang isa pang file. Audio recording. Automatic itong nag-play. May static. Pagkatapos...

"I know, Boss. Closing the link in 3... 2... 1." Ang hologram ni Silas ay naglaho. Ang aming huling koneksyon sa labas na mundo ay naputol. Ang Horizon’s End ay nagsimula na—isang buhay na walang earpiece, walang satellite tracking, at walang takot na baka may sniper na nakatutok sa amin.

mabilis kong sagot. Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita. “But there’s one condition.” Agad naman akong napatigil sa pagngiti. “Hala, may kondisyon?” kinakabahan kong tanong. Tumango siya at bahagyang yumuko para mag-level ang mga mata namin. “Stop taking my photos secretly.” Nanlaki ulit ang mata ko. “Ha?! Eh hobby ko ‘yun!” reklamo ko agad.

Seryoso pa rin. "Sir!" Natatawang sabi ng photographer. "Kahit konting ngiti." Tahimik. Pagkatapos... Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Rhylle. Click! "Perfect!" Masayang sabi ng photographer. Kinuha ni Tina ang cellphone. At nang makita niya ang larawan... Napasinghap siya. "Señorito!" "Ano?" "Ngumiti kayo!"

Ah, salamat sa Diyos sa pagmamahal, sa kasiyahan, at sa kakuntentuhan na nararamdaman niya ngayon. "I love you, Seven. My forever." Ibinalik ni Hillary ang atensiyon sa laptop. Dumampi ang daliri niya sa touch pad, pagkatapos ay mabilis na nag-type. Itinag niya ang mga litrato kina Gina, Wendy at Sienna. Nilagyan ang mga litrato ng caption na WHO'S NEXT? Pagkatapos ay itinapat niya ang cursor sa icon ng 'post picture' at pinindot iyon.