Silent Photo นิยาย & เรื่องราว

Kasi sa unang pagkakataon… hindi ko alam kung kaya ko siyang pakinggan nang hindi ko naririnig ang katotohanan sa likod niya. Nagvibrate ulit. Message. “Where are you?” Isang simpleng tanong. Pero parang may hawak na baril sa likod ng bawat letra. Huminga ako nang mabigat. “Sorry,” bulong ko. Hindi sa kanya. Sa sarili ko. Pinindot ko ang isa pang file. Video log. Sealed. Classified. Playback started. Static muna. Then clarity. Isang silid.

Agad niyang pinatay ang tawag at kinunan ng mga litrato ang kanyang nakita sa cabinet pero may pumasok na text sa kanyang smartphone. Si Silvana. "You found my little secret," anito kaya napalinga siya sa pintuan. Wala naman dun tao. Sumilip siya at naroon pa rin si Delight, nakaabang sa bintana. Wala pa rin ang mga tauhan sa itaas, kumakain pa. Tumingin siya sa itaas. He found a CCTV camera. Imiikot iyon kung saan siya magpunta. Doon siya malamang nakikita ni Silvana, nakakabit sa aparato nun.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

Kaya naman wala siyang oras na dapat pang sayangin at panahon para magkaroon pa ng love life. Dahil sa patuloy na pagtatrabaho at pagtatype ni Aliyah sa keyboard ng kanyang laptop, hindi niya namalayan na may nagchat na pala sa kanya. Napansin niya lang iyon dahil umiilaw ito malapit sa kanya pero hindi niya naririnig ang pagtunog ng message dahil naka silent mode ito. Itinigil niya na muna ang pagtipa sa keyboard at kinuha ang kanyang cellphone na nasa gilid.

*CLICK* Agad akong napadilat ng makarinig ng tunog ng kung ano mula sa harapan ko at nanlaki ang mata ko ng makita si Zeri na nakatayo sa harapan ko habang hawak ang kanyang cellphone at mukhang KINUHANAN AKO NG LITRATO "Ah shit, I forgot to silent it." Aniya pero sa blangko niyang expression ay hindi ko alam kung may pakialam ba talaga siya kahit mahuli ko

RHEA’S POV There’s a different kind of silence when the world is watching you. Hindi siya katahimikan na payapa. Ito yung uri ng tahimik na parang hinihintay ka ng baril kung kailan ka gagalaw.

SAMANTHA'S POV Hindi pa rin ako umiiyak ng todo, pero ramdam ko pa rin ‘yung kirot. Yung sakit na walang tunog pero ramdam mo sa buto. Tinignan ko ang paligid ng unit—maayos, cozy, may dim lights pa rin, parang walang nagbago. Pero sa loob ko? Gumuho ang mundo. Bigla namang nag-vibrate ang cellphone ko. Nasa table lang siya at naka-silent, pero may ilaw.

pinakawalan ko ang isang pilit na ngiti. “I just want to treasure the silence.” “Date ito Jeff.” depensa niya sa akin. Ipinagmumukha na mali itong ginagawa ko. Ngumisi na lamang ako at pinagpatuloy ang pagkain. Until narinig ko ang isang beep ng phone ko. Inilabas ko sa aking bulsa, at isang notification sa social media. Si Missamy may kung ano na naman na pinost.

Di ako sumagot at tumitig lang ako sa kanya kaagad namang nawala ang ngiti niya at napakunot noo siya. “See? Silence means no.” aniya ni Sir Rafael. “Big no! Because silence means yes he just shy to admit!” “Sheyt ella, ella is mine ang tema mo.... Di ka ba na wet?” aniya ni czarina habang siniko ako at bulong niya. Kumunot ang noo ko. Anong nakaka wet dun?

liningon ko sila at sumunod na. @iamnobody