Sorry About The Inconvenience นิยาย & เรื่องราว

Kailan nga ba 'yong huling araw na gumastos ako para mabili ang gusto ko? Hanggang sa matapos ang office hours, iyon pa rin ang tanong ko sa sarili ko. Sobrag tagal ko na rin pa lang hindi nakakapag-shopping. Bigla akong natakam sa mga pagkaing paborito ko na matagal ko na ring hindi natitikman. Nakalimutan ko na rin yata ang mga lasa nila. " Sorry, babawi ako bukas. Nagkaroon kasi ng kaunting problema sa location kaya mamaya pa kami makakabalik." rinig kong saad ni Terrence sa kabilang linya. " Kalalabas niyo lang ba? "

Mapagpaumanhin niya akong tiningnan. “Your offer is quite tempting, but I’m sorry, Liza, we value all of our customers. Hindi ko maibibigay ang hinihiling mo lalo pa’t matagal nang nakapagbook si Mr. Gabrera para sa seminar ng kaniyang mga empleyado. We cannot just call him and tell him that we want to cancel their reservation. Alam ko na maiintindihan mo ang pinanggagalingan ko.”

"In that case, sana naman po may paalala man lang." Tuloy-tuloy ang paghingi ng sorry ng front desk staff. "We apologize po talaga. It’s our oversight." "Pwede po ba kaming mag-book ng room ngayon?" Humingi ng pasensya muli ang staff, "I’m really sorry. Our system only accepts advance reservations." Unti-unting nainis si Katrice. "So, ang ibig niyong sabihin, ako pa ang magdurusa dahil sa pagkukulang niyo?"

Doon tumambad kaagad sa akin ang sandamakmak na mga text message niya sa akin, na wala akong planong reply iyon. Patuloy ko lamang ini-scroll down na basahin ang mga text niya na puro pag mamakaawa na mag kausap kami, at pag hinggi niya ng awa na mag kaayos kaming dalawa pero subalit hindi po pa kaya. Sobrang sariwa pa ang sugat na binigay niya sa akin. Hindi pa ako handa sa ngayon. [Babe.] [I'm so sorry.] [Please, let's talk about this.]

Vilda, siya pa naman ang tinuring naming nanay. Nag start na silang gumawa ng Gc at namumula na ako sa hiya, I don't know how to start a conversation with since it's been a long time na. Agad naman silang nag video chat at niyaya ako ni Marin ng mag send ito ng private message. Should I join with them? Maloloka ako, sabihin ko nalang kaya na busy ako? Mahina nalang ang connection dahil wala ako sa bahay, ayon tama! Nag message naman agad ako na hindi ako makakasama sa video chat at sinabi ko nga ang excuse ko. Nag okay naman si Marin kaya nakahinga na ako ng maluwag.

Tumikhim ako bago naiilang na ngumiti sa kaharap. Lumunok ako nang dalawang beses at bahagyang binasa ang labi ko bago magsalita. "S-Sorry po. Uh... what can I do for you, Ma'am? Do you have any appointment with Mr. Montreal?" Umiling ito habang nakangiti pa rin sa akin na tila ba naaaliw. "Sorry, nalimutan kong magpa-appointment, hija."

Maya-maya pa ay may nagsalita sa megaphone. “I’m sorry for the inconvenience, it was a false alarm as we are currently facing problems with the maintenance. I hope you do understand. Nevertheless, you may calm down. We’re sincerely apologizing about this matter. Thank you.” “The fuck!” I frustratedly said. “They ruined the event!”

Nakakunot noong aniya at tumingin sa mga taong naroon. "I'm sorry, ma'am. The reports may have been overshadowed by the newly opened stores. The former general manager and the owner focused on the new constructions in other area and unfortunately, missed that problem and did not reached on you. We are really sorry. You have my guarantee that I'm on the process of making up for it."

Tanong ko "A bit. I'm sorry. I really have to go," sabi niya at saka binuksan ang pinto ng sasakyan "I'm sorry for making you feel uncomfortable. I didn't mean it." "It's ok. Hindi lang siguro ako sanay. I'm sorry too I can't answer as early as now. Masyado kasi mabilis para sakin." "It's ok. Take all the time to think. I will just here, waiting."

Narito nga kami sa 38th floor, tama nga at sobrang lawak ng space rito dahil wala naman laman ang mga rooms at may malaking space sa labas na kitang kitang ang ibang mga naglalakihang buildings at buong ulap. “Uhmm.. gusto ko sabihin na I’m sorry sir –” “Sorry for what?” nagtataka pagputol niya sa sasabihin ko, kita kong sobrang naguguluhan siya at nawala na nga ang mapang-asar na ngisi niya kanina. “I am sorry na hindi ako pumayag sa dinner kagabi at sorry at hindi ko nirereplyan ang email niyo — ” “Oh about it, you know I kinda feel hurt but no worries it's all fine, pwede ka namang bumawi sakin right now? Or later?”