Spoken Word Tagalog Novels & Stories

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Can't he show even a tinge of emotion to allow me to read him? I let out a sigh. "Those words you said were quite harsh," I said, making a sense out of him. He rolled his eyes at me and mumbled, "Childish and shallow," I glared at him, "Narinig ko yun!” "Why don't you stop wasting my time and just thank me for what I did earlier?” he asked as he crossed his arms. ‌ ‌”Ikaw ang dapat na magpasalamat.” Napansin ko kung pano sya magsalita ng tagalog. It seems he’s not that fluent with the way the words seemd stiff from him.

Napangiti ako nang sumalubong sa amin si Don Carlo, may ngiting nakapaskil sa labi nito at mukhang tuwang-tuwa sa pagdating nila. Nakasakay ito sa wheelchair, sobrang tanda na pero mababakas parin ang kagwapohan nito. "Don Carlo." Nagmano ako sa matanda bilang paggalang. "Grandpa." Casual na bati naman ni Zach. Gusto kong umirap, ni wala manlang kalambing-lambing sa boses nito. "Sabi kong Lolo nalang Ija." Natutuwang sabi ni Don Carlo. Ako naman ay biglang nahiya at tumango nalang.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

Hindi pa ba sapat ang masasakit na mga salitang binibitawan nila? Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng bumalik sa probinsiya at mamuhay ng mag-isa. Niyakap ko ang aking sarili at pinipigilan ang pag-iyak. "Mila!" sigaw ng isang lalaki. Pamilyar ang boses niyang 'yon. Iniangat ko ang aking ulo at laking gulat ko nang makita si Andrey na tumatakbo palapit sa amin.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Tumango ako sa kaniya at nagliwanag na ako at maya maya ay nakarinig ako ng malakas na sigawan sa paligid. “CODE HERO!” “CODE HERO!!” “CODE HERO!!!” Idinilat ko ang mata ko at nakita ko ang maraming nanonood sa Centra de Enchanted. Code hero ba kamo? “Ahhhh!!!”

May pagka-sarcastic na sagot ko. Mahina siyang bumulong pero sapat na para marinig ko, "Pilosopo." "What did you say?" Tama ba ang narinig ko? Nagsalita siya ng tagalog? "Nothing." She answered. Nangunot ang noo ko at nagtanong sa kanya, "No. Nagtagalog ka?" "Marunong ka magtagalog?" Mukhang nagulat din siya. "Oo. Nakakapagsalita nga ako pero i-ikaw?" Ang akala ko ay hindi siya marunong magtagalog. Si Mama nga kahit na nakapunta sa Pilipinas ay hindi ganun karunong.

wika nito sa akin at agad akong ipinaghila nang upuan "Salamat at saka bakit marunong kang magsalita ng tagalog?" takang tanong ko dito nang makaupo ito sa harapan ko "Mom taught me how to speak Filipino" wika nito sa akin kaya tumango ako Nagdasal na muna kami bago kumain at nang matapos ako ay agad kong dinala sa lababo. Huhugasan ko na sana ang hugasing pinggan nang pigilan ako nito.