Stopping By Woods On A Snowy Evening Novels & Stories

Ramdam ko ang proteksyon sa kanyang tinig, at bahagya akong naantig doon. "At bakit? Kung wala ang babaeng yan ay ako sana ang alalay ko, Snow. Wag na wag mo kong uunahan." Natahimik naman si Snow at ako naman ay natigilan sa sinabi ng babaeng ito. Ang hangin sa paligid ay tila biglang bumigat, at ang mga ibon na kanina’y masayang umaawit ay tila natahimik din.

Nang matauhan siya, nakahinto na ang sasakyan sa harap ng Snow House. Mag-isang nakatayo si Shiena sa labas ng pinto at tumitingala sa langit sa gabi. Kaunti lamang ang mga bituin, ngunit napakabilog ng buwan. Matagal siyang nakatayo roon, tila nag-aatubiling pumasok. Dahil alam niyang sa oras na buksan niya ang pinto, hindi siya sasalubungin ng isang mainit na yakap kundi ng isang bahay na puno ng malamig na liwanag ng buwan.

Tuwang tuwa siya sa mga nakikita niya. Ang paligid ay parang isang obra maestra malalawak na kabundukang kumikislap sa ilalim ng araw, may mga pine tree na nababalutan ng makapal na niyebe, at ang asul na kalangitan na tila mas maliwanag kaysa sa karaniwan. Puting puti ang buong paligid para kaming nagbalik sa pagkabata. Ito pala ang unang beses ni Claire na makakita ng snow. Pagdating namin sa bahay ay agad na nag-aya si Claire sa labas para makapaglaro sa snow, saktong umuulan ng malakas na snow ng mga oras na iyon.

She looked at the compass, its needle trembling, pointing to a new direction, away from the path, into the unknown. They continued their journey, their pace quickening with a newfound purpose. The compass, a relic of a simpler time, guided them through the dense jungle. It led them to a hidden grotto, a place of silent, sacred stillness. The air hummed with a powerful, almost palpable energy. It was a place where the Heartwood was strongest, a place where no man had ever set foot. The grotto was a place of impossible beauty. Ferns cascaded down the moss-covered walls, and a crystal-clear stream flowed from a fissure in the rock, pooling in a basin of smooth, gray stone. The light from above

“Take your time. I will be waiting in the car.” “Bring the umbrella with you,” mahinang sambit niya. “I’ll make it quick.” Napansin niya ang pag-aalangan sa mukha ng binata ngunit hindi niya ito nilingon. He took a deep breath before he nodded his head and left her. Nanatili siyang nakatayo roon habang ang mga mata ay nakatingin sa pangalang nakaukit sa lapida. Snow fell softly, covering the world in white, as if trying to erase everything that hurt. She stood alone before the small grave, her boots half-buried, her breath turning into thin clouds that disappeared as quickly as they formed.

Pagkatapos ay nagsabi siya, "Natanggap namin ang balita ilang araw ang nakakaraan na hindi nakuha ng mga first-class aristocratic family na nagpunta sa Bright Snow Mountain ang bola at wala kaming ideya kung aling pamilya ang nakakuha nito. Sinong mag-aakala na isa sa Hemperly family ang nakakuha nito?!" Kumunot ang noo ni Nash nang huminto siya. Pagkatapos ay nagpatuloy siya, "Pero paano kayo matutulungan ng aming Woods family? Ang tapang niyo at nagpunta kayo rito nang kakaunti lang kayo. Hindi ba kayo natatakot na baka nakawan namin kayo?"

Halos hindi na ako makahinga sa kaba na nararamdaman sa loob ng dibdib ko. I'm excited and nervous at the same time. I took a deep breath. Babalik naman ako bago magising si Mama. Hindi niya mapapansin na wala ako sa aking kwarto. Dahan dahan akong naglakad paalis. I need to go. There's something inside me that wants me to go to the woods. Somehow the thought of going to the dark woods in the middle of the night and with the full moon sounds promising, like a good thing is about to happen.

Kita ang pagkainis nya, tahimik lamang ito habang patuloy kaming lahat sa paglalakad. Nakikita namin na unti unting yumuyuko ang bawat greatwood na nadaraanan namin. Habang palapit kami sa puso ng Valiant Forest unti unting dumidilim ang lugar na tinatahak namin. Hindi na napapasok ng liwanag ang lugar. Naalala ko ang apoy na kaya kong lihkain. Ganun din ang ginawa ni Rhei. Nagkaroon ng liwanag at nakita namin ang mga halaman, hayop at ilang insektong nasisilayan ng liwanag.

Wala akong hihilingin pa kung hindi ang huwag nang magising sa panaginip na ito kung panaginip man. "We won't sleep on your room tonight, Mommy, so you can have a beauty rest." Ani Winter na sinundan ng maiging pagtango ni Snow. "Napagod din ako, Mommy." Si Snow na ngumiti. "But we can now sleep soundly." Humagikhik siya.

“Far into the woods. Now! And never come back to the castle!” "Snow White turned and ran into the woods as fast as she could. Deeper and deeper she ran. It was getting dark, and the wolves were starting to howl. She tripped and her skirt was torn. Tall tree branches seemed to reach down to the very ground to grab her. She was scratched, bleeding and scared. Yet she ran on and on. Then all of a sudden, far away, there was a light. Who was living so deep in the woods? She stepped up closer. It was a cottage! Yet no sound came from the cottage, only light from the windows."