Stress Management Quotes นิยาย & เรื่องราว

natatawa kong sagot dito. Mula pagmulat ng mata ko, sinasabi na ni Zach 'yan. And up until now na nagreready na siya sa pagpasok sa office ay patuloy pa rin siyang nagreremind sa'kin. "Just please promise me, don't starve yourself." "Yes." "Don't stress yourself." "Yes." "Don't go out." "You don't have to be worried about me, okay? I can handle myself, I promise. Now, be calm and prepare yourself, Zach."

“Ganoon ba, submit your resignation now or I’ll make sure that you’ll never have another job in the future.” “Wow, tinatakot mo ba ako?” “Hindi. I’m just stating a fact. At huwag mo akong guguluhin. Mahal ang peace of mind ng isang bilyonarya.” “Ang yabang mo ah!” “Depende lang sa kausap. Dapat sa’yo sinasampal ng katotohanan. Nanahimik ako pagkatapos nanggugulo ka.” Bawal sa kanya ang ma-stress. Napahawak siya sa kanyang tiyan. Baka makasama sa baby kapag na-stress siya.

wika naman niya. “O, e bakit hindi mo na lang tanggalin para mawalan ka ng stress? Alam mo babe hindi ka dapat nagha-hired ng mga ganiyang empleyado. Tuloy medyo kumukulubot na ang noo mo dahil sa isiping iyan. Gusto mo bang lumabas tayo? Minsan lang ako makahingi ng break kay Dad. Alam mo naman na medyo busy sa work this fast few days kaya madalas hindi na kita natatawagan or napupuntahan.”

Hindi ko nga lang sigurado. "Hindi ko alam, bakit?" "Aayain sana kita." Ngumiti naman siya sa'kin sabay kamot sa batok niya. "You seem problematic these past few days, gusto lang kitang igala. Para naman mabawasan yang stress mo. Kung ayaw mong mag sabi, ayos lang. Basta hayaan mo akong pagaanin ang nararamdaman mo." Sounds a very great idea.

tumayo ito at niligpit ang gamit nyasa ibabaw ng mesa napab untong hininga naman ako na lumapit dito at niyakap ito. " may problema ba? sabihin mo lang makikinig ako kahit anu payan" pout ko habang nakayakap dito naramdaman ko naman na niyakap nyarin ako kaya bahagya akong nakampante." wala stress lang sa trabaho" mababakas mo ang malalim na pag hinga nito bakit kaya? bat hindi nya ko masabihan ng problema nya siguro talagang stress lang sya

“Then, I guess, the only thing you can do now is to tell them directly how you feel, Jewel. Alam ko ang pakiramdam ng nagkikimkim ng totoong nararamdan. Kaya kung ako sa ‘yo, just come clean, okay? Isa pa, hindi maganda sa kalusugan ang stress. It’s the source of most diseases we have today. So, just tell the truth, Jewel. I’m sure you’ll feel better afterwards.” Jewel smiled. “Yes, dok. Pag-iisipan ko ‘yan,” sagot ng dalaga, may himig ng biro ang tinig. Nanirik naman ang mga mata ni Stacie, inubos ang laman na wine sa goblet nito bago umubo-ubo. “Hay, naku, Jewel! Kilabutan ka! I don’t even think I can make it through this sem at med school. Makakuha pa kaya ng lisensya.”

seryosong tanong ni Garret, nainigurado. “Actually, mataas ang stress level ni Mrs. Thompson. Isa rin iyon sa rason kung bakit siya nahimatay. Stress at over faitigue. Kailangang umiwas si Mrs. Thompson sa mga bagay na nakakapagstress sa kaniya. Mukhang hindi seryoso pakinggan ang “Stress” pero may malaking epekto ito sa araw-araw na buhay ng isang tao. You need to manage your stress, Mrs. Thompson. You can do some exercises and make sure you have enough sleep. Iwasan mo rin muna ang pagkakape. And kapag hindi mo na kayang ihandle ang stress mo, much better to talk to a professional.”

Natatawang sabi ni Jake na ikinatawa nilang lahat. Sira tong tukmol na 'to, ah! Pati tuloy ako natawa na lang sa mga kalukohan nila. Haysstt. Nakakawala ng stress. "Basta, always remember, don't let your problem change your smile, Let your smile change your problem." Nakangiting sabi ni Shane. Ayiieeee saan niya napulot 'yon? Hahaha!! "Saan mo na research 'yan, nget?" natatawang sabi ko.

Mas lalong naging madilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha. "Elizabeth." Sinubukan kong kalmahin siya dahil alam kong magagalit na naman siya. Pinanlakihan niya naman ako ng mata. "I'm trying to take care of myself, Cassy. I can also take care of my baby. And if you're worried that I might get stressed today, I can handle it, don't worry. Stress is a normal thing in my everyday work. Sanay na ako." Aniya sa monotonong boses.

Maraming katanungan ang gusto niyang maliwanagan. "Uhm... Mukhang importante ang lakad mo, yeah, sure I'll tell her!" Nauunawaan naman siya ng ama. Alm nito kung gaano kakumplikado ang sitwasyon niya. Gusto naman niya ang ginagawa dahil gusto niyang ilayo na rin ang mga magulang sa stress. Thinking na walang ginawa ang mga ito mula nang mawala siya kung hindi ang hanapin siya. Specially her mom. Hindi niya ma-imagine ang paghihirap ng kalooban nito sa mahabang panahon na pagkakawalay niya sa mga ito. They deserve a stress-free life now at gagawin niya ang lahat para matupad iyon kahit tutol pa ang ama. Ayaw pa sana nitong bitawan ang kanilang kumpanya dahil hindi pa naman daw siya matanda p