Novel & Cerita Stress Management Quotes

“Oo, at lagi niyang sinasabi na trabaho iyon. At dapat nga, alam kong nakaka-stress ang trabaho niya.” Ngumiti sa akin si Jackie. “Basta. Patuloy na mag-ingat, magmasid, kung magpapatuloy siya ng ganito, o kung magsisimula siyang kumilos ng mas kakaiba, binibigyan mo siya ng pressure.” Nakarating kami sa palapag ni Jackie at naghihintay si Isabelle sa elevator.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

"Stress at work is inevitable sometimes, especially when deadlines pile up or tasks become overwhelming. It’s not just about the workload, but also the pressure to perform and meet expectations." Natigilan kami at parang nagising atah ako sa explaination ni Sol. "When this happens, it can lead to physical and mental exhaustion, making it hard to stay focused or productive. That’s why it’s important to manage stress through time management, clear communication, and taking breaks to recharge. If stress is left unchecked, it can affect both your health and the quality of your work." Napanganga na lang si Dimitri at ganun na din ako. "Wow, Sol, ang galing mo naman."

Sana nga. Mas naglakad ako palapit sa kaniya. “At, Sir dapat po hindi po kayo nagpapaapekto sa stress. Stress is everywhere kaya. Kaya ka nga nandito sa club para mag-relax di po ba? E ‘di dapat po hindi niyo hinahayaang ma-stress ang sarili ninyo. Hala, tingnan mo tuloy nagka-wrinkles ka ng very very light lang naman. Pero no worries gwapo ka pa rin naman po kaya nga dapat po ay hindi tayo nagagalit kasi pumapangit tayo kapag ganoon. Pero mukhang sa iyo ay very very light lang naman ang effect. Pero hindi ibig sabihin noon ay dapat palagi kang galit kasi gwapo ka pa rin naman. Unfair ng life natin, Sir, ‘no? Pero, teka naiintindihan niyo po ba ang mga pinagsasabi ko?” tanong ko. Aba! Ako ng

" Ano bang hitsura ko? " " Pagod, " walang pag aalinlangan nitong tugon. " Linggo ngayon, pero dapat nagpapahinga ka. Magmula kaninang umaga, nakaguhit na sa mukha mo ang pagiging stress sa trabaho mo. Alam kong paulit-ulit ko ng sinasabi 'to pero huwag mo naman sanang pagurin ang sarili mo, Sebastian. Hindi 'yon makakabuti sa kalusugan mo. Pakiusap, sana kahit minsan, gumawa ka ng bagay na walang koneksyon sa pagiging boss sa kumpanya mo. Lumabas-labas ka dahil makakatulong din iyon sayo para mawala ang stress mo. " " Kung ganoon saan mo ba gustong pumunta? "

“Sa panaginip ko ay sobrang saya natin.” “Maybe she wants to remind us that everything will be okay,” nakangiti niyang sabi. “Sana nga.” malungkot kong saad. “Please avoid stress as much as possible. It’s not good for both of you,” dugtong niya habang hawak ang kamay ko. “Susubukan ko,” sagot ko, kahit alam kong mahirap. “I understand,” sabi niya sabay halik sa noo ko.

“Okay lang. Ako nga dapat ang humingi ng pasensiya dahil naistorbo pa kita, kayo.” “Wala ‘yon. Basta always remember, I’m here and you can always count on me. Huwag ka nang umiyak, ha? Alam kong hindi madali ang pinagdadaanan mo ngayon. Pero sana, huwag kang paapekto at huwag stress-in nang sobra ang sarili mo.” “Thank you for your concern, for the time and effort. Tunay ka talagang kaibigan.”

Mas gusto nilang ubusin ang natitirang oras sa pag-uusap. "Babe..." "Hmm?" "Kapag naging CEO ka na balang araw... huwag mong pababayaan ang sarili mo." "Huwag kang puro trabaho." "Kahit gaano ka ka-busy, kumain ka sa tamang oras at matulog ka rin." Napangiti si Sol. "Ikaw rin." "Kapag sumabak ka na sa International Young Chef Challenge..." "...huwag kang magpadala sa pressure."

"Al-ayo, gakkeum neodo meomchugo swieoya haeyo, eolmana myeot show-ga ssodajyeo iss-eodo." (You know, sometimes you also need to stop and rest, no matter how many shows are piling up.) "Alajyo, hajiman gakkeum-eun, paen-deul-i, gidae-deul, geuligo nareul saeng-gakhal ttaemada je pressure-eul mot jichil geot gat-a." sagot ko. (I know, but sometimes, I can’t help feeling pressured, especially when I think about the fans, the expectations, and even myself.)

“Magpahinga ka muna. Pwede rin na huwag ka munang pumasok sa kompanya. Ibibigay ko na lang sa ibang architect ang naiwan mong trabaho para hindi ka mahirapan—” Pinutol ko siya. “Kailangan kong pumasok. Magpapahinga ako ngayong gabi, pero tatapusin ko ang mga projects na hinahawakan ko.” Napatingin siya sa akin, malamig ang tingin. “Kira, bawal kang ma-stress. Kung hindi ka stress, mas mabilis tayong makakabuo.” Napakagat-labi ako. Ayokong makipagtalo pa. “Fine. Hindi muna ako papasok ng tatlong araw.”