Novel & Cerita Stress Management Quotes

Umiling iling na sabi ko habang nakatingin sa pinto ng office nito. "Ano naman ngayon kung Kumain man ako or hindi, bakit? mababawasan ba iyong sakit dito sa puso ko!" Nakasimangot na dagdag pa na sabi ko sa sarili ko. Simula ng lumabas ako ng Cr kanina sinabi ko ng iiwasan ko ng ma stress dito. Mas importante ang anak ko kaya mas mabuting pa ngang babalik kami sa pagiging boss at empleyado

Nakaka stress! "Dalia, just relax. Marami pa naman sigurong paraan para madumihan ang imahe ni Suzanne. Kaya huwag ka masyadong magpaka-stress diyan." Damn it! Isa pa itong kaibigan ko, nag-iinarte magsalita. Pero sa bagay, mukhang may iba pa naman' pwedeng gawin. Kaso nga lang, ano naman 'yon?!

His now calm voice held an undeniable weight, each word carefully stressed to underscore their importance. I took a deep breath before responding. "Pwede namang sa ibang bagay mo ibuhos ang stress at frustrations mo, Aurelios. Hindi sa ganitong masamang paraan," marahan at punong-puno ng pagpapaunawa ang boses ko. "This is illegal and worst is, it's not good for you," sabi ko pa.

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Sambit ni Mica nang maalala ang sinabi niya sa mga ito kanina bago sila pumunta rito. "Ahh, oo nga pala. Muntik ko nalang makalimotan." Tugon niya naman sabay sapo ng sariling noo nang maalala ang pangunahing dahilan kung bakit niya dinala rito itong dalawa kahit na may cafeteria naman sa Building ng kompanya nila. "Don't stress yourself girl, magpahinga ka rin sa trabaho minsan. Sign na 'yan ng stress ang pagkamakakalimutin mo." Seryosong paalala ni Lorry sa kaniya.

Hindi tulad dati. James napangiti, tinitingnan siya. “Alam mo, I remember when we first opened this café… sobrang hectic. Pero you handled everything like a pro. I was impressed.” “Ah… that’s because I had a lot of practice surviving chaos,” sagot ni Amara, nagtatawa. “Pero… ikaw, paano ka naman nakatakas sa stress sa trabaho mo?” James napailing. “Project deadlines… and coffee breaks here. Sometimes… seeing familiar faces makes all the difference.”

“Akala ko pa naman concern ka sa ‘kin na baka pagnagkasakitan kami ay mapatay niya ‘ko, takot ka lang palang madamay at mamatay.” “Sira! Syempre, kasama ka na ro’n! Haaays, first time ko kasing makakita ng businessman na nag-uusap at nagbabatuhan ng mga maaanghang na salita.” “Huwag mo nang isipin ‘yon. Sasakit lang ang ulo mo riyan at baka ma-stress ka pa. May pupuntahan tayo ngayon at siguradong magugustuhan mo roon.”

natatawa niyang kwento, kahit may katotohanang medyo masakit sa likod na biro. "You've always been used to that kind of environment, Magz. And you're mature enough not to let rumors shake your peace," Zhavie said with a light laugh, almost amused. Magz smiled, genuinely this time. "Well, stress just gives you wrinkles, Zhav," she joked, trying to lighten the mood. "So… I guess I don’t have anything to worry about regarding those rumors Jay heard yesterday," Zhavie said, sounding like a weight had finally been lifted from her chest.

Ito ‘yung gusto mong batuhin ng baso yung kausap mo pero may self-control ka pa somehow. Tumalikod siya at naglagay ng bagong bread sa toaster. "Ano na naman ‘tong trip mo?" tanong ko, sabay upo sa bar stool. "I have a meeting today. I’d appreciate it if you didn’t sabotage anything for once." "Aba wow," I said, dramatically placing my hand sa dibdib ko. "I am wounded." "You should be." "Dean," sabay harap ko sa kanya, "ikaw lang ‘tong taong ini-stress ang sarili kasi ayaw mong aminin na masaya ka sa kaguluhan natin."

Ilang linggo pa lang, halos wala pang pagbabago, pero ramdam ko na, may buhay na nabubuo sa loob ko. “Alam ko,” sagot ko. “Pero hindi naman ibig sabihin no’n na titigil na ako sa lahat.” Lumapit siya at marahang hinawakan ang bewang ko. “Hindi kita pinapatigil sa lahat. Gusto ko lang na magpahinga ka muna. The company is stressful. Alam mo kung gaano kagulo doon.” Naalala ko ang mga bulungan. Ang mga matang matatalim. Ang mga pagkakataong halos hindi ako makahinga sa pressure.