Romans & histoires Struggle In Life In Tagalog

sabni ko. “Dahil ‘yon sa hirap ng buhay. Nafu-frustrate sila and at the same time yung current condition ng buhay nila ay hindi maganda kaya yung eagerness nila nahahaluan ng panggigigil and when everything fails or walang resulta ang ginawa nila for some time ay suko na agad.” “Parang experience mo na ‘yan ah,” biro ko.

Parang lahat ng problema ay tinangay din ng mga alon at sa ibang direksyon napadpad. Pinakatitigan namin ang palubog na araw habang pinapakinggan ang malalakas na hampas ng mga alon at hangin. The waves keeps on waving in a beautiful way. The rhythm of the water is calming. Hindi ko inaakala na sa mga taon na lumipas ay sulit din pala. Even with those years, I lost myself. In the years that have passed I have learned something. Na... all the struggles and failures are worth it because as of now, I survive.

“Huh? May kabugukan na namang ginawa ang anak mo?” “Naisumbong na gumamit ng kodigo kanina habang nag-e-exam sila,” tugon ko sabay na bumuntong-hininga. “Daming p’wedeng manahin sana sa akin pero doon siya sa bugok niyang ama nagmana.” “Struggle is real nga ‘yan, mamsh. Kung sino pa ‘yong hindi niya nakakasama, ‘yong ugali pa no’n ang namamana.”

Jessa's POV HINDI siya susuko. Hanggat kaya niya pang luamban, lalaban siya kahit pa magmukha siyang desperada kahit pa mangdaya siya. Kahit pa... magpakababa siya. Pipikit na lang siya at lulunukin ang lahat. Hindi naman masamang lumaban di ba? Hindi naman masamang magdamot kung pag-aari mo naman ang ipagdadamot mo.

Tumango naman ito na parang isang maamong tupa. "Wala pa DYAN sa kalingkingan mo ang paghihirap ko. Ni Hindi mo maranasang mangapa sa dilim mahanap mo lang ang kailangan mo. Araw-araw kang nakakulong sa loob ng bahay para Hindi ka mapahamak. Ni hindi mo makita ang papalubong na araw nang dahil sa bulag ako! ALAM MO BA YON AH? HINDI KASI HINDI MO ALAM KUNG ANONG HIRAP ANG PAGDAAN ANG LAHAT NG YON! GUSTO KUNG ISISI SA INYO ANG LAHAT NG NANGYARI SAKIN NOON. PERO ALAM KUNG PAGSUBOK LANG YON SA BUHAY KO AT KAILANGAN KUNG HARAPIN AT MAGING KAHIHINATNAN NON. TINIIS KO ANG LAHAT NG YON. PERO NAGPAPASALAMAT PARIN AKO DAHIL MERONG NAGMAMAHAL SAKIN. HINDI NILA AKO INIWAN AT LAGING GINAGABAYAN. IPINAP

“Why would you sacrifice all your birthright for me?” “Kailangan,” I used Tagalog words this time. Iyon lang ang lenggwahe namin ni Althea na hindi maiintindihan ng mga tao ko. At kahit may tiwala ako kay Samuel na driver namin ngayon ay mas mabuti pa rin may mga bagay na para sa amin ni Thea lang.

Pero ang hirap naman tuparin niyon kung sarili kong ama dina-down ako. "Ang hirap magsumikap sa buhay. Yung walang may proud sayo. Walang naka-appreciate sa pagod at hirap mo. Yung hindi nila nakikita ang pagsusumikap mo, " pinahid ko ang luha na kumawala sa mga mata ko. "Ang hirap lang kasi mismong tatay ko pa ang nang-da-down sa akin. "

Tubig? Bumuntong hininga ako, pumunta ba siya ng bar dahil masama ang loob niya? Hays. Bakit ang kitid kitid ng utak niya? Bakit hindi siya makaintindi? Wala sanang problema kung walang banta sa buhay niya, kahit anong gawin niya ay pwede kahit magpakalasing pa siya ay walang aawat sa kanya pero ngayon kasi hindi masasabi kung kailan susugod ang kalaban. Dapat mag-ingat.

Nawala na sa kan'ya ang dahilan kung bakit pilit s'yang lumalaban sa buhay. "Nay paano na ako ngayon? Paano na ako mabuhuhay na wala ka? Hindi ko kaya nay, hindi ko kaya ang mag-isa. Kailangan kita, kailangan kita nay kaya utang na loob, gumising ka na. Bumalik ka na sa akin nay, ipapagamot pa kita, gagaling ka pa. Magsasama pa tayong tatlo ni tatay, gumising ka na nay, huwag mo naman kaming iwan ng ganito oh, masakit nay, nasasaktan ako, hindi ko kaya," hagulhol n'ya habang nakaluhod sa sahig.

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.