Romans & histoires Struggle In Life In Tagalog

Gusto kong matawa dahil sa mga reaksyon nila pero masyadong silang seryoso kaya hindi ko na lang ginawa. Nakatayo na silang pareho at handa nang umareglo sa nabunggo ko. Halos hilain na rin nila ako, patayo sa kinauupuan ko. Napabuntong hininga na lang ako at sinubukan silang pakalmahin. OA talaga sila lolo at lola, minsan ay natatawa na lang ako pero madalas ay mas kailangan kong mag seryoso. "Hindi po! Mali po kayo ng pagkakaintindi. Kumalma lang po kayo, lolo, lola"

at gaya nga ng inasahan ko ay sa iisang kwarto namalagi sina Anton at Kailey na naging dahilan ng paninikip ng dibdib ko. Pagkahiga ko pa lamang ay nag unahan na sa pagpatak ang aking mga luha,,naranasan niyo na ba ang masaktan ng ganito katindi? iyong nahihirapan ka talagang huminga sa sobrang sakit hanggang hihilingin mo lamang na sana paggising mo okey kana? pero ang totoo paggising mo, pagmulat mo ng iyong mga mata ay nandoon parin iyong sakit at bigat sa dibdib mo na patuloy na nagpapahirap sa loob mo..

Ni peso ba araw-araw magbibigay kayo kung hindi ako didiskarte sa buhay? Please manang tama na dahil kung pati kayo dadagdag sa mga suliranin ko baka mas mahihirapan akong bumangon. Huwag nyo naman akong husgahan dahil sa naririnig at nakikita nyo. Hindi nyo alam ang pagkatao ko....hindi ko na mapigilang huwag humagulgol dahil sobra na sila. Leandro dalhin mo na yan para makauwi na tayo. Bibili tayo ng bigas at monggo para may mailuto tayong sabaw na may malunggay.

Im in distress. Ang hirap isipin dahil sa dami ng pera ko at liit nitong Pilipinas ay hindi ko pa rin mahanap ang mag-ina ko. Gustong-gusto ko ng wakasan ang buhay ko kesa naman sa araw-araw akong pinapatay ng matinding kalungkutan. pakiramdam ko ay hindi sapat ang buhay ko para maging kabayaran para mapatawad ako ni Hailey.

paliwanag niya, kaya napayukom ang kamao ko. “Shet, may problema pa kaming kinakaharap dito sa San Isidro del Monte Claro Town, tapos may mas malaki pa palang kinakaharap ang kakambal ko,” naiirita kong wika. “Ano ‘to, pinakanganak ba kami para bagsakan ng mga ganitong matitinding problema sa buhay?”

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

I also hugged him to gain my strength back while I'm trying everything to hold my tears. Bigla akong napapikit para pigilan ang mga luha kong malapit ng tumulo. Bakit ang hirap mamuhay ng mapayapa? Bakit ang hirap gumalaw? Bakit parang kriminal akong nagtatago kahit wala naman akong kasalanan?

"Bakit? Bakit ka nagso-sorry sa akin? Wala kang kasalanan sa nangyari. Ito ay sarili kong pagkakamali, at hindi ako nagsisisi kahit isang bahagi nito dahil ibinigay ka sa akin ng Diyos." Hindi ko pa rin napigilang umiling. “No mom, I’m sorry... I’m sorry na nasayang lahat ng struggle mo para ilayo ako sa brutal na opinyon ng lipunan. Bumalik ako sa Denmark para sirain at itinapon lahat ng pinaghirapan mo. Marami kang pinagdaanan bago mo ako inilayo sa ganoong buhay ngunit binalikan ko lamang ito bilang resulta ng pagiging makasarili at pagnanais ng masaganang buhay.” Hinawakan ko ang kamay niya habang inilapit ko iyon malapit sa labi ko na humihingi ng tawad sa kanya.

sagot ko, buti nalang nakalusot ako. Ang totoo naiinip na ako. Gusto ko magresign. Pero dahil may malaki pa akong loan na binabayaran sa kumpanya niya. Kailangan ko muna magtiis at lakasan ang loob ko sa tuwing magkakaharap kaming dalawa. Simula talaga ng araw na nangyari yon. Hindi na ako pinatatahimik ng mga panaginip at pag-iisip ko.