Sumasakit Ang Ulo Novels & Stories

Bayrus Nagsimula ang lahat ng makaramdam ako ng pangangati sa aking lalamunan at mawalan ako ng panlasa sa aking mga kinakain, nasundan ito ng pagtaas ng aking temperatura pagkalipas ng ilang araw at nang sumailalim ako sa isang pagsusuri nang pagpahid sa aking lalamunan at looban ng gilagid mula sa ilong, ilang araw ay nagpositibo ako sa isang nakamamatay na sakit mula sa isang uri ng BAYRUS. Naalimpungatan ako at ramdam ang hirap ng aking paghinga habang nakakabit sa aking bibig ang isang suwero, nakikita ko bahagya ang hamog na nililikha ng hangin mula rito na bumubuo sa harapan ng aking mga mata. Ramdam ko sa aking katawan ang sakit at kirot na madalas kong idaing, maging ang aking ubon

Nangunot ang noo niya ng may mapansin sa ulo ko. "Kumusta na ang sugat mo sa ulo?" Bigla ay tanong niya at naramdaman ko ang paghawak niya sa ulo ko kung nasaan nakalagay ang bandage. "Does it hurt? Ano ang sabi ng doctor?" Umiling ako. "Hindi na. Okay na ako, Khael." I looked up and smiled at him. "You know ... marami akong ikukuwento sayo. Baka pa magulat ka kapag nalaman mo." Ngumisi ako.

Tapos ay tiningnan nito nang masama si Baron, "Ikaw ang nagbigay nung gamot sa sakit ng ulo, 'di ba? Nilason mo ba ako?" Nagsalubong ang mga kilay ni Baron at umarte sa harap ni Neo. "Gago ka ba? Hindi 'no. Pareho lang tayo ng ininom na gamot kasi humingi ka sa 'kin. Kung nahihilo ka tapos ako hindi, ikaw lang talaga ang may problema."

Oo, alam kong sakit sa ulo si Fritz at ang nangyari kaninang umaga subalit, bakit parang masyado akong naapektuhan? Laking gulat ko nang bigla niya akong inakbayan at sinabayan sa paglalakad. "Hayaan mo na, sanay akong may inaakbayan kapag naglalakad," wika niya na parang inuunahan na kaagad ako bago pa man magtanong. Napabuntong-hininga ako. Wala akong dapat isiping kahit ano sa ikinilos niya. Besides, hindi naman na ako marupok pa para kiligin o kung ano man.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatayo malapit sa bintana at nakatanaw sa magandang tanawin at gustuhin ko man lumabas ay hindi ko alam kung paano. Bigla narin nawala ang sakit ng ulo mukhang nakakagamot ang pagiging manyak ng putang inang lalaki yun dahil sa sobrang inis ko hindi ko namalayan na masigla na ulit ako at kayang ng tumangkang tumakas ulit yon lang dahil hindi ko na alam kung paano.

Nakapikit si Alexa at napabuga ng hangin, paulit-ulit niyang tinutuktok ang nakakuyom na kamay sa ibabaw ng kahoy na mesa. "Panaginip lang ito, yes, nanaginip lang ako. Siguro napuruhan ang ulo ko kaya nag-collapse ako. Ito na, ito na ang resulta," tatangu-tango niyang bulong sa sarili. Mas lalo lang sasakit ang ulo niya kung pipilitin niyang labanan ang galaw ng utak. "Ano na naman iyang pinagsasasabi mo, Señorita? Kanina pa ninyo ginagawa ang ganyan. Huwag mong sabihing nasisiraan ka na talaga ng bait," si Sofia.

Lalo pa niyang kinipit ang unan payapos sa kanyang ulo upang matakpang mabuti ang kanyang mga teynga. Pamaya-maya pa, huminto na ang pagkatok at ang pagtawag ng kapatid. Inakala marahil na wala nga siya doon. Saka lang siya nakahinga nang maluwag. Unti-unting lumuwag ang pagkakabaluktot ng katawan niya sa pagkakahiga.

Hindi ko mapigilan na mapatingin sa kanya, mula ulo hanggang paa. Pwede na. Pwede ng itapon ang ulo! Grabe kasi ano, 'yong mukha niya sobrang nipis! Mabuti na lang hindi namumula. Baka isipin kong overcooked ang kanyang ulo. Mabilis akong napa-sunod nang makita na pumasok na ang ibang kasama ko sa opisina ni boss.

Dumoble ang pagkasakit ng ulo ko at tuluyan na akong nawalan ng malay. Napasinghap ako pagkagising mula sa pagkawala ng aking malay. Hindi pa rin natanggal ang sakit ng ulo ko. Pero hindi tulad kanina, mas magaan na ang pakiramdam ko. Hindi masama pero hindi rin gaanong maayos. Nagising ako sa isang puting kwarto. I was sitting on a metal chair as my hands were handcuffed to its armrest. Napakunot ang noo ko nang makaramdam ng pagtulo mula sa aking noo. The light wasn't dim, it's the blood that was dripping off from my head causing my sight to be dark and blurry. Pilit kong iminulat ang aking mga mata at luminga linga, ngunit napapikit din dala ng pagkahilo.

“‘Tang ina, suplado amputa, mabasted ka sana!” Hindi ko na siya pinansin pa at sinubsob na lang ang ulo ko sa lamesa.