Support From Family Quotes นิยาย & เรื่องราว

Iyon ang motto nila ni Arjo sa buhay—ang tulungan ang pamilya nila. "Anak, magkaka-asawa ka na. Hindi mo kami maaaring problemahin nalang palagi." Bumuntong-hininga siya. "Ilang beses ko bang sasabihin na hindi kayo problema sa akin? Sa amin ni Arjo. Pamilya tayo kaya dapat lang na magtulungan tayo." Aniya pa rito. Hindi niya tuloy alam kung ano ang uunahin.

sabi ni Sari, "kahit saan ka man pumunta, kahit gaano ka man kalayo, palaging andito ang iyong pamilya, handang suportahan ka sa lahat ng iyong pangarap." "Alam ko po, Mommy," sabi ni Theo, ngumiti nang malawak. "At iyon ang pinaka-mahalagang natutunan ko mula sa inyong dalawa, na ang tunay na pamilya, hindi basta lumalayo, kahit anong distansya o panahon ang naghihiwalay."

Hindi ko mapigilang maging emosyonal ngayon. "Ano ka ba, walang anuman. Pera lang iyan. Mahal ka namin. Mahal ka na din ng pamilyang Antonio..." May pahaging pa siya sa bandang dulo. "Hindi lang dito..." Tinaas ko ang kamay kong may hawak na sobre. "...kundi pati na din sa suporta niyo." Naiyak na naman ako. Ang dapat na nandito ngayon, sila ang wala. How unlucky am I to be in this kind of family. Mabuti na lang at mabait si Tatay. Paano pa kaya kung hindi?

“Basta laging may respeto at pagmamahal. Kapag may hindi pagkakaunawaan o away, usap agad, wag palalain at wag patagalin.” Napangiti ako, ramdam ang warmth ng moment. Para bang ang oras ay huminto sandali, at ang tanging mahalaga lang ay ang pagmamahalan at suporta ng pamilya sa amin. Bawat kwento, bawat tawa, bawat payo—lahat ay nagdulot ng damdaming hindi matatawaran. This is so perfect, I’m with all the people I love and who are important to me, and I will never, ever forget this day.

Ngunit kahit na anong mangyari, nanatiling buo ang kanilang suporta at pagmamahal. Sa huli, natutunan ng pamilya na ang buhay ay puno ng pagsubok, ngunit ang pagmamahal ang kanilang kalasag. Ang bawat sugat, bawat luha, at bawat alaala ay naging bahagi ng kuwento ng kanilang tagumpay—isang pamilyang nananatiling buo at masaya, sa kabila ng lahat ng kanilang pinagdaanan. At sa kabila ng malawak na langit at tahimik na paligid, ang tahanan nina Zack at Amy ay nanatiling liwanag na sumasalamin sa pagmamahalan, pag-asa, at kapayapaan.

Wala siyang iniwasan ng tingin o nilaktawan. "Sa lahat ng mga kapamilya kong buo ang tiwala at suporta sa akin, ang aking Mom at Dad na kahit hindi payag ay napilitan na lang din. Mom, Dad, alam niyo pong sobrang thankful po ako sa lahat ng mga ginawa at sakripisyo niyo sa akin. Kay Dad na kahit hindi ko totoong ama, mahal na mahal ko po kayo." Mahabang pahayag niya na hindi napigilang maging emosyonal ng mga sandaling iyon.

"Go and live with your family. Malaki ang maitutulong nila sa iyo." "Ang totoong rason kaya hindi ako sumusunod doon dahil ayokong ituring nila akong inutil." "C'mon. Hindi naman iyan ang gusto kong sabihin. Your family missed you a lot. At mahal na mahal ka rin nila, so don't misunderstood them-- us." "I can manage myself without any help."

Nagtawanan ang lahat sa kanyang sinabi. I love you mom, dad and kuya thank you for every thing and always give me strenght not to give up no matter how hard or small the hole I enter I can handle because I know that if I fall or be successful I know you are there to lift me up . and support and also my bestfriend thank you I love you.. Lahat ay nag palakpakan at ang kanyang family ay walang mapaglagyan ang saya...

“Pakasalan mo si Miracle at ibinibigay ko ang buong suporta ng aming pamilya sa magiging pagsasama ninyo.” W-what the hell?

“Kinalimutan mo pa rin kami, Cedrick.” “Hindi totoo ‘yan.” “Kahit ‘yong mga kamag-anak ni nanay sa NCCP walang maibigay man lang na tulong. Kahit ‘yong pamilya ng tatay mo, ‘yong totoong tatay mo, hindi man lang magbigay ng tuloy. Mayaman ‘yon ate mo sa isang tatay mo ‘di ba? Alam mo naman na siguro ang tungkol sa isa pang pamilya ng totoong tatay mo.”