Support From Family Quotes の小説・ストーリー

"We know na kaya mo. Pero hindi naman masama na humingi ka ng tulong sa amin. We're your family. Ang pamilya ay nagtutulungan." Naiiyak ako, dahil sa sinasabi nila Kuya Liam ngayon. Hindi ko alam kong ano ang sasabihin ko. Kahit na alam kong kaya ko ay may mga bagay na hindi ko magagawa ng walang tulong mula sa ibang tao.

“Lahat tayo ay may kani-kaniyang hinaharap sa buhay. Ang nakakatuwa lang, naging maayos ka, naging successful ka sa kabila ng kakulangan mo ng suporta mula sa iyong pamilya.” Parang may kung anong sumundot sa puso ko sa sinabi niyang iyon. Na-touch talaga ako kasi ramdam kong sincere siya. Hindi iyon mga salitang binibitawan lang para sa pormalidad, kundi mga salitang galing mismo sa puso.

Bilang padre de pamilya ay hindi ko inakala na sobrang dami din pala niyang iniisip. “Ibigay mo kung ano ang kaya mong ibigay para sa pamilya natin at ganon din ako. I’ll be your strength sa lahat ng weaknesses mo dahil ikaw daw naman ang kalakasan ko. Ang pamilya natin ay hindi magwo-work ng maayos kung ikaw lang ang kikilos. Kailangan, pareho tayo.” “Thank you, babe for being supportive and understanding.” Ngumiti ako sa kanya at tumango. Hindi na yata siya makuntento pa at tumayo na ito at lumipat sa tabi ko.

It was a simple moment, yet it held so much meaning. Bigla ko tuloy na miss si Mommy and Daddy. I found myself reflecting on my own family. I thought of the support they've given me, the love they've shown, and the sacrifices they've made. I realized how much strength I draw from them, how much they inspire me to keep going, to keep fighting. Kung sana lang ay nabuhay sila ng mas matagal pa. With a renewed sense of determination, I stood up from the bench. May mas ikinalulungkot pa pala.

Hindi ko siya malayuan dahil bukod sa pamilya ko, malaki rin ang tulong ni Layviel para mapagaan ang buhay ko. Ang pamilya ko ang nagpapagaan pagdating sa financial, sa pag-aaral ko at sa mga kinakain ko dati pero ang pamilya hanggang sa bahay lang sila, hindi nila ako masasamahan kahit saan. Sa school at ngayon sa trabaho kaya doon pumasok ang ating kaibigan para samahan tayo sa school o sa trabaho na hindi magawa ng pamilya natin. At naniwala akong si Layviel ang taong yun para sa akin. Naniwala kasi akong lahat ng tao hindi kayang mag-isa sa buhay, kailangan talaga natin ng pamilya at kaibigan para samahan tayong mapagaan ang buhay natin.

Hindi ko magawang paniwalaan iyon. Hindi sapat ang pagpapakita ng pag-aalala para mabura ang mga hinala ko. Kung tutuusin, mas lalong may dahilan silang gawin ang lahat ng iyon. Maraming empleyado at kaibigan ang sumusuporta kina Mommy at Daddy noon. Marami ring nakakakilala sa magandang samahan ng dalawang pamilya.

sabay-sabay nilang sabi, habang kumukuha ng pagkain. Habang nag-memerienda kami, nagpatuloy ang masayang kwentuhan at tawanan. Ramdam ko ang init ng pagmamahal at suporta mula sa aking pamilya at mga kaibigan. Alam ko na kahit anong pagsubok ang dumating, kakayanin namin ito dahil sa pagmamahal at suporta sa isa't isa. "Para sa masayang buhay at sa mga darating na hamon!" sabay-sabay naming toast, habang hawak ang mga baso.

Tama nga ang kasabihan na lahat ng hirap mo sa buhay ay matatapos rin pag pinagsikapan mo ang lahat at hindi ka naging gahaman sa mga bagay. “Congrats ate!” Her sisters hugged her. “Congrats anak!” Niyakap niya rin ang kaniyang magulang na naririto rin. Even Xion’s dad and Lloyd’s mom are here to support her. Nagpasalamat siya sa lahat ng pamilya at kaibigan niya na pumunta. Pati ang mga katrabaho niya sa restaurarnt ay pumunta pa rito para suportahan siya.

Nagtatakang tanong nya sa akin. Nasabi nya sa akin nung nakaraan na close ang pamilya nila, pero pinakiusapan ko sya na wag munang magkekwento dahil gusto ko munang makasigurado kung ano ang sakit ko. Pero ngayong alam ko na, hindi ko na alam kung kaya ko pa. "H-Hindi ko pa nasasabi." "You need the support of your family, specially your husband." "Hindi ko pa kayang sabihin doc." Pinagsalikop ko ang kamay ko para tulungan ang sarili sa pagtigil ng luha.

Kahit sa sarili kong pamilya, hindi ko sigurado kung matatanggap nila ako kapag nalaman nila. Paano pa kaya ang isang batang mabubuhay nang walang kasiguraduhan? “That doesn’t mean I’ll agree.” Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. “You need support. Your family needs support.” seryosong saad niya at naglakad papalapit sa akin. “And that child…” huminto siya saglit bago tumingin ng diretso sa mga mata ko.