Support From Family Quotes นิยาย & เรื่องราว

“Salamat na nagpunta ka kahit sinabi kong huwag. Hindi ko inakala na malaking tulong sa akin ang presensiya mo. Just you being here makes me calmer.” “Masaya ako na may naitutulong ako sa iyo kahit moral support lang,” sagot ko. “Huwag mo masyadong pasanin ang lahat ng problema ng pamilya niyo. Pwede ka naman humingi ng suporta mula sa mga pinsan mo. Bakit kailangang akuin mo lahat ng responsibilidad?” Huminga ng malalim si Cain at tumingin na naman sa katapat naming pader. Mahabang sandali ang lumipas bago siya nagsalita ulit. “Hindi ako tunay na anak ni papa.”

Sa bawat araw, natutunan ko na ang tunay na tagumpay ay hindi lang nasusukat sa karera kundi sa pagmamahal at suporta ng mga taong mahal mo. Sa bawat hakbang ng buhay, alam kong hindi ako nag-iisa. Ang pamilya ko ang aking inspirasyon, at sa kanila ako humuhugot ng lakas para magpatuloy. Habang masaya kaming nagkukuwentuhan ng pamilya, biglang tumunog ang phone ko. Agad kong kinuha iyon sa mesa at tiningnan kung sino ang tumatawag. Napangiti ako nang makita ang pangalan sa screen—si Mommy Hope.

Hindi na kami madalas lumalabas, at hindi na rin kami madalas na nagkakausap. Pareho kasi kami ni Quen na pressured sa pamilya. Kahit supportive sa kanya si tita, hindi pa rin maiwasan na ma-pressured siya sa pamilya niya. Sino ba naman kasing hindi matatakot sa future? Sino ba naman kasi ang hindi kakabahan na baka maling path pala iyong tine-take mo. Masyado kaming na-i-stress sa pamilya, kaya nung sabihin niya sa'kin na nabawasan ang lungkot niya noon nang dumating si coach sa buhay niya, natuwa ako.

"Swerte ni Ben at naging anak ka niya, maganda na mabait pa. Wag ka nang malungkot hindi namin kayo papabayaan ng tatay mo. Magtutulungan tayo hanggang sa gumaling ang tatay mo. Hayaan mo na lang ang nanay at kapatid mo, hindi natin sila mapipilit kung ayaw nilang alagaan ang tatay mo." "Salamat po sa inyo, Manang Fe." taos puso kong pasalamat sa kanya. "Hindi ko po talaga alam ang gagawin kung wala kayo ngayon. Nalilito na po ako kung anong uunahin ko." Humihikbi kong sabi. "Ngayon kasi kailangan ni tatay ang suporta ng pamilya pero mukhang kami lang ang magdadamayan nito." "Pamilya mo na kami, Marie. Hindi ka namin iiwan, hindi namin papabayaan ang tatay mo kaya wag ka nang umiyak. Malalag

Si Eleanora, nakatayo sa tabi niya, ay idinagdag, "At tandaan, nandito kami para sa iyo, anuman ang mangyari." Nakakaaliw ang kanilang mga salita, kahit na hindi ako lubos na naniniwala sa kanila. Sanay akong humawak ng mga bagay nang mag-isa, at ang sitwasyong ito ay hindi naiiba.. Ngunit ang pagkakaroon ng suporta ng aking pamilya, kahit na ito ay maingat, ay isang bagay na aking pinahahalagahan.

“Kira, hindi ka kailanman magiging dahilan ng pagkawala ko ng lahat. Ikaw ang dahilan kung bakit ko pinipili ang lahat. Don’t ever blame yourself.” Napahawak ako sa tiyan ko. “Pero Anthony, ayokong lumaki ang anak natin na walang suporta ng pamilya mo.” “Kung ayaw nila, problema nila ‘yon. Huwag mong problemahin. We’ll build our own family.” Kinagabihan, nasa bahay kami. Kalilipat lang namin dito last month. Tahimik lang ako habang nakahiga.

“Tama iyan! Gagawin ko din iyan!” Si Cam ay talagang mukhang baliw. Nagalit siya, puno ng sama ng loob! “Magaling ka lumaban, meron kang malakas na suporta sa likod mo! Mahirap na galawin ka!” “Pero sigurado ako na ang iyong pamilya ay hindi kasing galing sa pakikipaglaban sayo, hindi ba?” “Merong mga panahon kung saan wala ka sa paligid nila, tama?”

Naramdaman niyang kumikirot ang luha sa sulok ng kanyang mata. "Grandpa, salamat sa pagtitiwala at pagsuporta sa akin sa lahat ng taong iyon. Ikaw ang natatanging taong mabait sa akin sa pamilyang ito. Tatandaan ko ito habang buhay."

My wife's greatest wish will be finally granted today. "Take care of your family. Kambal. I know that you'll be a great father and husband. I'm so proud of what you become, Ford. Mom will sure be proud of you. Always remember that no matter what happen me and Cleopatra will always be here for you. Our family will always be here for you." My tears started pooling in the corner of my eyee but Kuya Caleb reached it. "Don't cry. This your day. We love you, Ford. We love you bigtime."

Napalabi ako at humingi ng pasensiya. “I’m sorry… Uhm, hindi kita pinapangunahan, ha? You can take your time, of course, hindi madali na sabihin sa pamilya mo ang pinagdaraanan mo ngayon. It’s just that… family’s support and love can help you too. They can motivate and encourage you to stay strong, even when things seem impossible.” Nang umangat ang tingin niya sa akin ay nginitian naman niya ako. She always does this, pero hindi peke, para sa akin ay isa rin ito sa way ni Reiz ng pagpapakita ng tapang niya.