Tangled Healing Incantation Lyrics 소설 & 이야기

Pero dinig ko ang pagbuntong hininga niya, ng pumasok na ito sa driver's seat. Ipinikit ko, ang mga mata ko. Para hindi na ulit tumulo ang mga luha ko ngunit kahit anong gawin ko, umalpas pa rin yun. As I wiped my tears, dinig ko ang tugtog sa stereo na lalong nagpabigat sa nararamdaman ko ngayon. Parang dinurunog ang puso ko sa bawat linyang kinakanta ni Chris Walker sa awitin niyang. How do you heal a broken heart.

Ngumiti ako sa aking ama. ♪ As the smoke clears I awaken And untangle you from me Would it make you Feel better To watch me while I bleed All my windows Still are broken But I'm standing on my feet... You can take everything I have You can break everything I am Like I'm made of glass Like I'm made of paper Go on and try to tear me down I will be rising from the ground Like a skyscraper♪ I winked at Evron when he did not even blink while I'm singing.

Kaya ba ayokong sumama dito kay Heaven kaso todo pilit tong bruha. Dinilat ko ang mata ko, "Heaven pwede bang mauna nako sayo? I can't take this anymore girl, Nakakaduling!" singhal ko dito. Tumayo siya sa inuupuan niyang stool bar, "No! Walang uuwi hangga't hindi ka nag eenjoy." "Fuck! Sa tingin mo mag eenjoy ako sa gan'tong area? Girl sumasakit lang ang ulo ko." kainis naman kasi ito eh ba't ba hindi ako makatanggi dito?!

Makaraan ang ilang sandali ay iniangat ng babae ang kanyang mukha. Hinawakan ni Kiara ng kanyang dalawang malalambot na kamay ang mukha ng lalaki at iniangat ito upang magtama ang kanilang paningin. "Aidan kung nasasaktan ka narito lang ako."mahinang anas nito. "Handa akong makinig sa mga hinaing mo hindi mo ito kailangang solohin. Katulad ng pag alalay mo sakin sa tuwing makakaramdam ako ng lungkot at sakit. Kaya rin kitang alalayan at susubukan ko ring maiparamdam sayo na kahit ganito lang ako, na kahit bata pa ako sa paningin mo ay kaya kong manatili sa tabi mo hanggang dumating ang oras na hindi ka na makakaramdam ng sakit."

“Sino ang magmamahal sa kagaya ko? A family is not for me. I am not normal, you know that.” “You are human, Candia. Siguro, matutunan mo rin kung paaano. You are smart, matutunan mo rin iyon,” nakangiti sabi nito na parang siya iyong eight years old na bata dati. “Ito ang kalayaan na matagal mo ng hinahangad, Candia—Candice. Kalimutan mo na ikaw si Candia. Be Candice, like the woman you should be.”

Isang mababang ungol ang lumabas sa akin habang itinataas ko ang mga hita niya ng kaunti, at hinahawakan ang mga ito nang mahigpit. “Paano kaya ito...” sabi ko, habang humihinto sandali at tinitingnan ang namumula niyang mukha. May kung ano sa itsura niya na mukhang kawawa kaya naman lumabas ang salitang 'to sa bibig ko bago ko pa mapigilan. “This will hurt, princess.” Napakurap siya sa akin, hindi ko alam kung dahil ba 'yon sa nickname o sa sobrang excitement.

Parang tumunog ang mundo. Parang gumuhit ang electric current sa pagitan naming tatlo. Parang bumalik ang lahat— ang malamig na sahig, ang amoy ng dugo, ang huling sigaw ko bago ako malagutan ng hininga. “Lilith…” mahina kong sabi. “Huwag kang mag-imbento.” “Hindi ako nag-iimbento, ate.” She steps forward, whispering every word like poison.

On this beautiful night We'll make everything right My beautiful love, my beautiful love Larger than the moon, my love for you Worlds collide as heaven pulls us through The secret of the world is written in the stars I'm carrying your heart in mine [chorus] — Maybe a greater thing will happen Maybe all will see Maybe our love will catch like fire As it burns through me [3x] [chorus] What a beautiful smile Can I stay for awhile? On this beautiful night We'll make everything right [2x]

"Sinusumpa ko kayo ni Hope! Hinding-hindi kayo magiging masaya. Hindi ako papayag! You will never know true happiness. Your love will be plagued by sorrow, by doubt, by unending torment. I will haunt you, forever. Hindi ko kayo titigilan. Hindi ko kayo patatahimikin!" Her words hung in the air, a chilling prophecy that sent a shiver down my spine. The ground beneath my feet trembled, the air crackled with an unseen energy. Her spectral form began to dissolve, fading into the night, leaving behind only the lingering chill of her curse and the crushing weight of her despair.

Nararamdanman niya na ang panghihina buhat sa naganap na dwelo ngunit mahigpit pa rin ang pagkakayakap niya sa puting telang kanyang bitbit. Nang makatawid na sila sa hangganan ng timog ay tumigil muna siya sa pagtakbo at sumandal sa malaking pinaka malapit na puno. Hinawi niya ang telang tumatabing sa mukha ng babaeng sanggol na kanyang bitbit. Isang sanggol, isang napakagandang bagong silang na nilalang ang ngayo’y hawak niya.